Projekt i konstrukcja
Model 320 jawi się jako celowa ewolucja, a nie projekt od zera. Wnętrze dziobu jest smuklejsze niż u poprzedników, a nawis skromny – prawie zerowy w części rufowej. Kadłub rozszerza się na zewnątrz pod kątem łagodniejszym w miejscu maksymalnej szerokości, która znajduje się tuż za stanowiskiem nr 6, co pozwoliło powiększyć przestrzeń we wnętrzu i w kokpicie bez zmiany długości linii wodnej. Sam kadłub wykonany jest z litego laminatu z dziewięciu naprzemiennych warstw maty o gramaturze 1,5 uncji i włókna roving o gramaturze 21,7 uncji, z siedmioma dodatkowymi warstwami grubości pełnej cala w części dolnej. W tym modelu materiał zmieniono z maty tkaninowej na matę dzianą. Powierzchnie zewnętrzne powyżej i poniżej linii wodnej pokryte są żywicami winyloestrowymi, a kadłub objęty był pięcioletnią gwarancją wolności od osmozy. (1)
Konstrukcja nad linią wodną jest zgodna z praktyką stoczni Catalina i wykorzystuje złącze kadłuba z pokładem typu „pudełko na buty”: pionowa listwa pokładowa opada na kadłub, jest sklejona wypełnionym żywicą poliestrową i przykręcona śrubami przebiegającymi co siedem cali. Pokład ma rdzeń ze sklejkowych sekcji, a dach kabiny z balsy, natomiast pod pokładem laminatowe wkładki są przyspawane do kadłuba. Zmniejszono rozmiar kilów, oferując wersję finkilową lub płytszą wersję z kilu skrzydłowego, której węższa górna część zmniejsza opór i obniża środek ciężkości; ster został powiększony i przekształcony w głębszy profil o skróconej długości i owalnym nawisie, aby zwiększyć stosunek powierzchni i generować większy siłę nośną na stopę kwadratową zmoczonej powierzchni.
Takielunek i obsługa
Maszt to zrównany profil Sparcraft o dwóch piętrach salingów, kładziony na pokładzie, z olinowaniem stałym z drutu przymocowanym do płyt pokładowych oraz stalowymi ściągaczami prowadzącymi do L-bara zalaminowanego w kadłubie. Obciążenia masztu są przenoszone przez odlewany z tworzywa anodowany pilers kompresyjny na bele o wymiarach 4x8 cali w strukturze dennika. Nad pokładem znajduje się roler Schaefer 2000, a fały są sprowadzane do tyłu na stopery tuż za wózkiem szotów grota. Standardowe kabestany samozwrotnik Lewmar – 44 jako główne na sztagach i 30 na dachu kabiny – obsługują ożaglowanie o powierzchni około 520 stóp kwadratowych, co plasuje go w przybliżeniu na poziomie większego jachtu Catalina 34. Pod trzycylindrowym silnikiem Yanmar porusza się bez wysiłku na biegu wstecznym, łatwo wykonuje zwrot przez sztag i ostrzy pod kątem 40–45 stopni wiatru pozornego; ster jest dobrze zrównoważony, a jacht żegluje najlepiej przy około 15 stopniach przechyłu. Jeden z właścicieli, który wcześniej pływał na Catalina 30, ocenił go jako znacznie szybszy od modeli 30 czy 34, a inny zdobył miano w klasie turystycznej przy tymczasowej punktacji PHRF wynoszącej 150.
Warunki mieszkalne
Pod pokładem lakierowane listwy z jesionu biegną wzdłuż kadłuba obok grodzi tekowych oraz podłogi kabiny z drewna tekowego i ostrokrzewu (teak-and-holly). Światło wpada przez dwie luki Lewmar oraz dziesięć iluminatorów, z czego cztery są otwierane. Kambuz na lewej burcie wyposażony jest w podwójny zlew ze stali nierdzewnej, kraniki Grohe, powierzchnie laminatowe, dwupalnikową kuchenkę-piekarnik Hillerange oraz lodówkę Adler-Barber o pojemności 5 stóp sześciennych (ok. 1,4 m³) z izolacją o grubości 4 cali (ok. 10 cm). Toaleta jest ciasna, ale kompletna – wyposażona w umywalkę, toaletę oraz prysznic w osobnej zlewie; dostęp do węży odbywa się poprzez demontaż tylnej ścianki szafki aptecznej. Stół w mesie pomieści cztery osoby i można go przekształcić w podwójną koję, natomiast demontowalne panele grodzi dziobowej otwierają przestrzeń ładunkową na dziobie. Kabina armatorska na prawej burcie, do której wchodzi się u stopnia zejściówki, mieści podwójną koję wyspową, pełną wysokość stania oraz jedyną szafę na ubrania na jachcie. Stopnie zejściówki są zaokrąglone na końcach, a demontowalne siedzisko sternika odsłania zejściówkę i platformę kąpielową.
Znane problemy i remonty
Wczesne kadłuby miały instalację elektryczną zakopaną pod dno i często doznawały uszkodzeń od przecierania linii; te jachty były później przebudowywane pod kątem nowej instalacji w rurach PVC. Oryginalny zęzy był zbyt płytki, przez co nowi właściciele mieli problem z wodą przesączającą się pośrodku jachtu, dopóki nie zamontowano listew odbojowych, a późniejsze formy kadłuba nie zostały dostosowane do głębszych jam pod podłogami kabin. Inna skarga właścicieli dotyczyła braku sprowadzenia lin obciągacza bomu oraz topiącego topu bomu do tyłu, co było powszechnym problemem. Silnik, zamontowany za stopniami zejściówki, jest najłatwiej dostępny z kabiny. (1)
Werdykt
Catalina 320 to przemyślanie zmodernizowany jacht turystyczny do żeglugi przybrzeżnej, którego przesunięty ku dziobowi takielunek i zmodyfikowane płetwy sprawiają, że jest on szybszy i łatwiejszy w prowadzeniu niż poprzedzające go modele Catalina. Jacht ten oferuje solidny, dobrze gwarantowany kadłub oraz lekki, praktyczny wnętrze. Wady instalacji elektrycznej i osmozy z początku produkcji zostały usunięte przez stocznię, pozostawiając dojrzałą konstrukcję, która wymaga jednak dokładnej inspekcji przedzakupowej tych obszarów po modernizacjach.
Zalety
- Przesunięty do przodu maszt powiększa grot i upraszcza balastowanie żagli
- Solidny kadłub z laminatu poliestrowo-szklanego z poszyciem winyloestrowym i kilkucentymetrową grubością dna
- Dobrze zrównoważone sterowanie, łatwe wykonywanie zwrotów przez sztag i konkurencyjne wyniki w PHRF
- Jasne, dobrze wentylowane wnętrze z praktycznym kambuzem i sprytnymi miejscami na bagaż
Wady
- Wczesne egzemplarze cierpiały na przecieranie się ukrytej instalacji elektrycznej oraz płytkie wzbieranie wody w zęzie
- Nieprzeprowadzone do tyłu sterowanie obciągaczem i podnoszonym topowym masztem budziło skargi właścicieli
- Dostęp do silnika jest najłatwiejszy jedynie przez kabinę
