Design i konstrukcja
Tradycyjna dyscyplina budowy stoczni Amel przeniesiona została na model 50, ale wykonanie jest nowatorskie. Kadłub jest formowany próżniowo z litego laminatu poniżej linii wodnej i przekładkami z rdzeniem piankowym powyżej; jest to pierwszy model tej stoczni wybudowany przy użyciu techniki infuzji żywicy. Linie kadłuba podążają za współczesnymi trendami – tępy dziób, pełny pokład dziobowy, wysoka wolna burta, umiarkowane zejściówki i szeroki pawęż – a szerokość jest przeniesiona dalej ku rufie niż na wcześniejszych jachtach Amel. Podwójne stery są tu debiutem dla tej stoczni, zapewniając pewną kontrolę pod każdym kątem przechyłu. Dokładna inspekcja miejsc ukrytych ujawnia starannie wykończone prace, a instalacje systemów są skrupulatne. Instalacja elektryczna jest konwencjonalna, a nie rozproszona, co zapewnia niezawodność i łatwość konserwacji; przewody biegną w całości nad głowami za demontowalnymi panelami, zamiast być zakopane w meblach lub w zęzie. Nie brakuje charakterystycznego dla Amel tekstu: pokład z żelkotu o strukturze drewnianej. Cztery wewnętrzne grodzie wodoszczelne o pełnej wysokości, w tym dziobowa grodź kolizyjna, są klejone do kadłuba, gdy ten znajduje się w formie, a wtórne drzwi wodoszczelne pozwalają odgrodzić kabiny. Grodzie wewnętrzne można zabezpieczyć jako wodoszczelne za pomocą pasów i specjalnych uszczelek na framugach drzwi. (1)
Ożaglowanie i obsługa
Model 50 to slup topowy z masztem o wysokości 74 stóp i powierzchnią żagli uznawaną za wystarczająco małą, by wygodnie prowadzić go jako slup. Jacht testowy był wyposażony w standardowe ożaglowanie dwużaglowe – genuę 135% i samozwrotny fok wewnętrzny, oba na elektrycznych rolerach – z elektrycznie napędzanym rolerem grota w maszcie obsługiwany za pomocą joystika przy kołach sterowych. Opcjonalne ożaglowanie typu kuter dodawało do powierzchni żagli wynoszącej 126 m² samozwrotny sztaksel o powierzchni 24 m². Szoty foka przechodzą przez szeroką podstawę want na szynach na pokładówce do elektrycznych kabestanów głównych, podczas gdy ręczne kabestany pomocnicze umożliwiają trymowanie karby foka w trakcie żeglugi; pozycje karby genui można było nawet ustawić pod obciążeniem bezpośrednio z kokpitu. Specjalnie profilowany, czterodzielny maszt oddziela fały, instalację elektryczną i roler, a spawana okucie na środku bomu pozwala na zamontowanie sztagu z wnętrza pokładu. Na wodzie testerzy zmierzyli kąt 37 stopni w bajdewindzie oraz prędkość 6,8 węzła przy 1800 obr./min silnika wysokoprężnego o mocy 110 KM pod grubą izolacją akustyczną. Promień skrętu wynosił 1,5 długości jachtu, choć manewrowanie wstecz wykazywało tendencję do ostrzenia w lewo, co usuwało się dopiero przy odpływie. Manewrowanie na małych prędkościach jest trudne ze względu na opór kadłuba i nadbudówki, a podwójne stery dają niewielki efekt śluzy napędowej przeciwko podmuchom – ster strumieniowy dziobowy jest więc pomocnym narzędziem przy manewrach portowych. (2)
Warunki mieszkalne
Pod pokładem kabina armatorska znajduje się na rufie i jest dostępna przez przejście kambuzowe. Wyposażona jest w dużą podwójną koję wyspową, biurko, sofę oraz własną łazienkę. Kabina gościnna na dziobie mieści wolnostojącą podwójną koję i dzieli toaletę z kabiną na prawej burcie wyposażoną w koje piętrowe; ta druga koja jest nieproporcjonalnie mała, choć jej górna część można złożyć. Wszystkie koje mają dobrze dopasowane deski sztormowe lub płótna, dzięki czemu nawet koje wyspowe mogą służyć jako koje sztormowe. W mesie wysokość wnętrza wynosi niemal dwa metry, a pomieszczenie zalewa światło z okien w śródokręciu oraz luków pokładówki. Kambuz poprzeczny na prawej burcie i na rufie jest duży, wyposażony w odpowiedni zlew, wysuwane szuflady lodówki i zamrażarki oraz szeroką powierzchnię roboczą; na lewej burcie znajduje się jadalnia w kształcie litery U, a za nią – centrum nawigacyjne z dużym biurkiem. Szafy o wysokości wnętrza otwierają się, ukazując fronty szuflad na prowadnicach, które utrzymują zawartość w pozycji pionowej nawet przy przechyle. Przez przezroczystą plastikową rufę pod koją rufową można bezpośrednio obserwować śrubę napędową.
Znane problemy
Otwarty przejście w części dziobowej od zejściówki przez salon pierwotnie miało bardzo mało uchwytów. Stocznia Amel rozwiązała ten problem w późniejszych egzemplarzach, wydłużając stalową handreling na składanym stole i przesuwając kosze na dole stopni zejściówki. Solidna reling pokładowa stoi wyżej niż zwykłe barierki i przyjmie ciężar ciała w przypadku upadku, co częściowo zamyka wcześniejszą lukę bezpieczeństwa.
Remonty i eksploatacja
Podłoga kokpitu podnosi się, odsłaniając przestronną, całkowicie wodoszczelną maszynownię dostępną po małej drabince. Pod nią znajdują się zbiorniki, w tym zbiornik wody szarej w dnie zęzy; zbiornik zbiera wodę spływającą z prysznica i innych miejsc na stopniach zejściówki, a system wody szarej automatycznie opróżnia się przy użyciu czujnika poziomu pływakowego. Przejścia burtowe zostały zminimalizowane do jednego wejścia i rozdzielacza wody zaburtowej. Jacht testowy wyposażony był w generator, odsalarkę, klimatyzację i dwa falowniki. Ochrona przed przecieraniem znajduje się tam, gdzie pokrywa bakisty mogłaby uszkodzić stalową handreling, a systemy rolowania używają czujników prądowych, aby zapobiec uszkodzeniom materiału przez nadmierny nacisk. (2)
Werdykt
Amel 50 to przemyślanie zaprojektowany nowoczesny jacht turystyczny, który rezygnuje z części tradycyjnego charakteru marki Amel na rzecz prostoty slupa i wysoce współczesnego kadłuba. Dyscyplina budowy, wodoszczelność i ergonomiczne systemy żeglarskie czynią go poważnym kandydatem do żeglugi oceanicznej, podczas gdy układ wnętrza równoważy doskonałą apartamentową kabinę armatorską na rufie z gorszą jakościowo trzecią kabiną.
Zalety
- Pierwszy slup stoczni Amel od 1997 roku z nowoczesnym, szerokim kadłubem i podwójnymi sterami
- Skrupulatna, konwencjonalna instalacja elektryczna w maszynowni i szczelny system grodzi
- Elektryczne systemy rolowania i kabestanów pozwalają na obsługę w małej załodze z kokpitu
- Przestronna, wodoszczelna maszynownia z bezpośrednim widokiem na śrubę i minimalną liczbą przepustów burtowych
Wady
- Wczesne egzemplarze miały zbyt rzadkie uchwyty na przejściu do dziobowej części salonu
- Kabina dwuosobowa jest nieproporcjonalnie mała w porównaniu z resztą jachtu
- Zachowanie przy niskich prędkościach jest wrażliwe na aerodynamiczną powierzchnię kadłuba, co ogranicza skuteczność sterowania strumieniem śruby
