Design i konstrukcja
Windelo 50 wyróżnia się ostrymi kadłubami, mieczami szybrowymi oraz mocnym takielunkiem, zapakowanym w smukły, sportowy profil. Pod względem konstrukcyjnym kadłub i pokład wykonane są jako przekładka z bazaltu i pianki PET zamiast tradycyjnego laminatu poliestrowo-szklanego; stocznia zastosowała włókno bazaltowe o pochodzeniu wulkanicznym w swoich tkaninach matowych oraz recyklingowaną piankę PET jako rdzeń, przy czym 45% struktury katamaranu stanowi PVC, a 55% – recyklingowana pianka PET. Budowniczy podaje, że rdzeń z recyklingowanej pianki PET ma o połowę mniejszy ślad węglowy niż surowa pianka PVC. Wnętrze wykończono lżejszym kompozytem z dwuwarstwowej sklejki FSC na pianie PET. Późniejsza modyfikacja pokładu i dachu kabiny zmieniła jego profil i wydłużyła sztywny dach (hardtop), dodając około 3,5 stopy powierzchni do montażu paneli słonecznych i zwiększając wydajność ich przechwytywania energii o około 30%. (1)
Takielunek i prowadzenie
Jest to slup ułamkowy z ożaglowaniem składającym się z grota o powierzchni 92 m² i przedniego żagla o powierzchni 43 m², o powierzchni żagli pod wiatr zbliżonej do 184 m² oraz gennakera o powierzchni 161 m² dostępnego na kursach z wiatrem. Miecze szybrowe pomagają mu dobrze ostrzyć, a prześwit pod platformą wynoszący 35 cali ma na celu zminimalizowanie uderzania o fale przy żegludze pod wiatr. Właściciele i testerzy określali go jako lekki, responsywny i wydajny przy słabych wiatrach, a zarazem dający poczucie bezpieczeństwa w trudnych warunkach pogodowych; przy wietrze rzeczywistym o sile 15 węzłów i fali o wysokości 2 stóp osiągał prędkość 9 węzłów przy kącie aerodynamicznym 60 stopni, utrzymał 6,2 węzła na zawietrznej pod samym fokiem samozwrotnym, a z Code Zero osiągnął 10 węzłów przy kącie 110 stopni, gdy wiatr przyspieszył do 17 węzłów. Właściciele donoszą o przejściu Atlantyku w ramach regat ARC, gdzie osiągnięto prędkość jednostkową bliską 15 węzłów. Żegluje pod żaglami już przy wietrze o sile zaledwie 4 węzły. (2)
Wnętrze i komfort
Otwarta gondola tworzy centralną przestrzeń życiową, w której kambuz, kokpit i stanowisko sterowe płynnie się łączą, oferując miejsce do wachty, stół nawigacyjny oraz wiele możliwych układów wnętrza. Windelo przeniosło koła sterowe do pełnego kokpitu dziobowego, oddalonego od siebie o około sześć stóp, z trzema kabestanami i organizatorami lin na konsoli centralnej, w której mieści się również winda kotwiczna. Otwory świetlne nad każdym kole sterowym zapewniają doskonały widok na grot, a przedni kokpit można zamknąć i oddzielić od salonu szklanymi drzwiami. Stanowisko nawigacyjne znajduje się na lewej burcie, kambuz na prawej, a apartament armatora zajmuje lewy kadłub z dużą toaletą na dziobie, biurkiem i poprzeczną koją rufową; prawy kadłub mieści wąską kabinę dziobową i podwójną koję na rufie. Nie ma tu tradycyjnego kokpitu rufowego – salon jest rufową przestrzenią mieszkalną, połączoną z rufą wąską tarasem oraz podnoszonym pawężem, na którym zamontowane są żurawiki dla pontonu.
Znane problemy
Zamknięty układ sterowania poświęca widoczność na rufę na rzecz ochrony przed warunkami atmosferycznymi. Grodzie za każdym kołem sterowym są sztywne, więc widoczność w kierunku schodków kąpielowych jest niemal zerowa bez dodatkowej kamery cofania, a grodzi między kambuzem a prawym stanowiskiem sterowym całkowicie blokuje widok na rufę. Szybkie zejście na rufowy pokład w celu obsługi lin nie jest łatwe. Jeden z testerów zauważył, że łańcuch kotwiczny zwisa poniżej dennika, zamiast biegać w dobrze wygospodarowanej studni pod nim – to odsłonięta ścieżka ołowiu, którą warto znać przy każdym poszczególnym kadłubie.
Remonty i właściciele
Wczesne egzemplarze prowadziły do salonu z rufowej terasy przez drzwi przypominające garażowe, które podnosiły się na poziom dachu kabiny, podobnie jak w przypadku jachtów Bali; od tego czasu stocznia Windelo zaczęła stosować tradycyjne przesuwne szklane drzwi. Prace nad pokładem doprowadziły do pogłębienia siedzeń w kokpicie i powiększenia powierzchni pokrytego tworzywem sztucznym dachu (hardtopu) przeznaczonego na panele słoneczne. Stocznia planuje budowę około 10 jachtów rocznie i ma zaplanowane terminy do 2027 roku. Oferta obejmuje trzy pakiety – Adventure, Yachting i Sport – przy czym pakiet Sport zawiera węglowy maszt i bom.
Werdykt
Windelo 50 to przemyślany konstrukcyjnie katamaran, który stawia zrównoważoną budowę i ergonomiczną, zamkniętą kabinę sterową na dziobie ponad tradycyjną, otwartą kabinę rufową. Jest szybki, dobrze radzi sobie przy silniejszym wietrze i jest prawdziwym jachtem oceanicznym dla nielicznej załogi.
Zalety
- Konstrukcja z bazaltu i recyklingowanego PET-u o niskim śladzie węglowym
- Zamknięty kokpit dziobowy z centralnymi regulacjami żagli i doskonałą widocznością do przodu
- Dobre osiągi przy słabym wietrze dzięki mieczom szybrowym i fokowi samozwrotnemu
- Napęd hybrydowy elektryczny z pojemnym bankiem litowym i podnoszonymi panelami słonecznymi
Wady
- Niemal zerowa widoczność wsteczna z miejsca sterowania bez użycia kamery
- Trudny, szybki dostęp do rufowego pokładu w celu obsługi lin
- Prowadzenie łańcucha kotwicznego pod dennikami, a nie w specjalnym kole
