Projekt i konstrukcja
Perry połączył pokład w tradycyjnym stylu z zmodyfikowaną częścią podwodną z finkilem i skegiem – co okazało się udanym rozwiązaniem dla jachtów turystycznych. Poniżej linii wodnej stosunkowo głęboki stopa dziobnicy przechodzi w mocny finkil, a ster jest zawieszony na skegu. Generous kile i solidne stery na skegach zapewniają kadłubowi dużą stabilność. Oferta obejmowała dwa warianty zanurzenia: standardowe 5 stóp 9 cali oraz wersję o małym zanurzeniu, która obniżała dno o 6 cali. Kadłub wykonano z litego laminatu poliestrowo-szklanego, grubo zalaminowanego warstwami włókna szklanego o gramaturze 24 uncji, maty o gramaturze 1,5 uncji i żywicy poliestrowej. Warto zauważyć, że Passport 40 powstał przed przejściem na żywice winyloestrowe zapobiegające pęcznieniom, a jednak pęcherze nie stanowią większego problemu nawet na jachtach, które od lat pracują w tropikach. Balast żeliwny jest zamknięty w komorze kilowej, a konstrukcję dodatkowo wzmacniają solidne denniki poprzeczne pod tekowo-jesionową podłogą kabiny oraz wzdłużniki. Połączenie kadłuba z pokładem jest przykręcone śrubami przez flensę wewnętrzną i zawiera podniesioną falochronową platformę, natomiast grodzie i fronty mebli są bezpiecznie zalaminowane do kadłuba. (1)
Wczesne jachty miały pokłady przekładkowe ze sklejki wodoodpornej, które później zastąpiono rdzeniem piankowym Airex. Większość egzemplarzy posiadała grube, pięciu-ówtsowe (5/8 cala) pokładówki tekowe nakładane na obfitość żywicy Thiokol, choć niektóre późniejsze modele wyposażono w formowane, antypoślizgowe pokładówki. Podstawy stójek relingu są zamontowane pionowo dla zapewnienia maksymalnej wytrzymałości, a nadwodzie zdobi duża ilość zewnętrznego drewna tekowego – handrelingi, listwy nadbudówki i piękna listwa relingu rufowego. Lukry pokładowe początkowo były wykonane przez firmę Atkins i Hoyle, zanim w późniejszym okresie produkcji pojawiły się jednostki Lewmar.
Ożaglowanie i obsługa
Standardem był takielunek slupa, a niemal wszystkie późniejsze jachty wyposażono w sztag sztakselowy, zazwyczaj typu demontowalnego. Całkowita powierzchnia żagli roboczych wynosi 771 stóp kwadratowych, a pierwotnym założeniem projektowym było umożliwienie żeglugi na samym grocie oraz łatwej obsługi jednoosobowej. Główne kabestany są rozmieszczone na tyle daleko na rufie, że sternik może trymować przedni żagiel bez opuszczania koła sterowego, a wszystkie pozostałe liny regulacyjne prowadzone są do tyłu przez solidną zrębnicę, która stanowi doskonałą podstawę dla osłony sprayhood. Szot grota i wózek szotów grota znajdują się tuż przed zrębnicą, co pozwala zaoszczędzić miejsce w kokpicie przy zachowaniu dobrego chwytu na bomie. Taki plan ożaglowania pozwala jachtowi sprawnie żeglować przy słabym wietrze, ale naprawdę pokazuje swoje możliwości, gdy wiatr tężeje, a sam jacht prawie nie dryfuje bocznie. Zwolnienie wózka szotów grota zazwyczaj eliminuje nawietrzność, a jak na jacht turystyczny charakterystyka nautyczna jest całkiem przyzwoita. Właściciele spójnie opisują zachowanie jachtu jako miękkie, a jego prowadzenie – jako przewidywalne, szybkie i zwrotne, przy czym szybkie przejścia są u nich normą. (1)
Wnętrze i komfort
Wnętrze jest po prostu zachwycające, z wyjątkową stolarką tekową i doskonałym wykończeniem drewnianym – od litego teku na grodziach po zaokrąglone okucia w kształcie uchwytów na kambuzie i w kabinie nawigacyjnej. Bogaty, satynowo-lakierowany teak sprawia, że w mesie jest dość ciemno, ale przestrzeń ta otacza kanapę w kształcie litery U lub L oraz piękny stół; na niektórych jachtach stół montuje się na grodzi kambuza, dzięki czemu można go złożyć, uzyskując większą przestrzeń. Około połowa floty posiadała układ z toaletą na dziobie, a za nią koją typu Pullman, druga połowa natomiast miała tradycyjną koję V w części dziobowej oraz toaletę z osobną prysznicem. Na wszystkich jachtach znajduje się podwójna kabina rufowa, a standardem były grube, czterocalowe materace. Kabina dziobowa oferuje podwójną koję skierowaną do przodu na lewej burcie, a kanapa w mesie służy jako koja wachtowa. Duży kambuz niezmiennie zawiera dwa głębokie zlewozmywaki ze stali nierdzewnej, dobrze izolowaną lodówkę z górnym ładowaniem oraz kuchenkę propanową z piekarnikiem, z licznymi punktami mocowania do prac przy kambuzie na morzu.
Znane problemy
Główny problem materiałowy wiąże się z konstrukcją rdzenia pokładu. Wczesne jachty wyposażano w sklejkę wodoodporną, a choć późniejsze kadłuby przechodziły na piankę Airex, tekowe półpokłady o grubości 5/8 cala układane na tych rdzeniach przy użyciu kleju Thiokol były powtarzającym się miejscem wnikania wody w miarę starzenia się kleju. W połączeniu ze sklejkowymi rdzeniami wczesnych pokładów stanowi to słaby punkt konstrukcyjny, który należy ocenić przy każdym egzemplarzu. Oryginalne czarne zbiorniki paliwa z żeliwa zostały zalaminowane, aby zapobiec korozji, i mieściły 105 galonów; ta laminatyzacja może maskować zewnętrzną rdzę i powolne przecieki oleju napędowego tam, gdzie wilgoć dociera do spoin. Poza tym historia powstawania osmozy (pęcherzy) na kadłubie z żywicy poliestrowej jest zachęcająco czysta nawet po eksploatacji w tropikach, a przez-bulwionowa połączenie kadłuba z pokładem okazało się niezwykle trwałe.
Remonty i eksploatacja
Stary, niezawodny silnik Perkins 4108 był oryginalnym napędem, a jachty z kanapą w kształcie litery U zazwyczaj go zachowują ze względu na wysokość pod stołem; jachty z kanapą w kształcie litery L otrzymały późniejsze silniki Yanmar. Części do 4108 są szeroko dostępne, a sam silnik jest łatwy w serwisowaniu, oferując doskonały dostęp z kokpitu. Na biegu wstecznym lub przy prędkości 1800–2000 obr./min osiąga się 5 do 6 węzłów, w zależności od warunków. Standardem był trzyłopatowy śruba napędowa. Standardowe, 36-calowe koło sterowe Epson wydaje się nieco za małe, a obsługa pojedynczych przełączników silnika wymaga sięgania przez ramię koła sterowego. Standardem były też stalowe okucia dziobowe marki Husky z pojedynczym rolką kotwiczną i ręczna winda kotwiczna, a także ogromne knagi cumownicze o średnicy 10 cali.
Werdykt
Passport 40 to jacht turystyczny światowej klasy, będący zarazem wytrzymałym jachtem oceanicznym i elegancką jednostką, którego doskonale prowadzący się kadłub oraz kształt podwodnej części kadłuba projektu Perry zyskały mu trwałą reputację. Wymaga od kupującego uwagi na stan rdzenia pokładu i oryginalne laminowanie zbiorników, ale nagradza go znakomitą stolarką, łatwością pływania w pojedynkę oraz niemal idealnym kokpitem morskim.
Zalety
- Zwinny, łatwy w prowadzeniu kadłub, który dobrze radzi sobie w pasatach i minimalnie dryfuje bocznie
- Wyjątkowa stolarka tekowa i naprawdę piękne, przemyślane wnętrze
- Doskonały dostęp do silnika z szeroko wspieranym napędem Perkins 4108
- Brak historii osmozy pomimo konstrukcji z laminatu poliestrowo-szklanego (przedewentylowanego)
Wady
- Wczesne pokłady z rdzeniem ze sklejki i tekowe półpokłady mogą przeciekać wraz z wiekiem uszczelnień
- Oryginalne zbiorniki paliwa z czarnej stali mogą rdzewieć i przeciekać niewidocznie pod laminatem
- Standardowe koło sterowe o średnicy 36 cali wydaje się za małe, a manetki silnika są trudno dostępne
