Projekt i konstrukcja
Kadłub jest wykonany z litego laminatu poliestrowo-szklanego, a jacht wyposażony jest w kil skrzydłowy o zanurzeniu zmieniającym się w zależności od obciążenia kotwicznego od około 4,92 do 5,22 stopy. Przy długości całkowitej wynoszącej 45,5 stopy i szerokości bliskiej 13,6 stopy, 43 CC Mk III charakteryzuje się stosunkiem długości do szerokości (L/B) na poziomie 3,35, co sprawia, że jest ona szersza i bardziej przestronna niż 58 procent porównywalnych projektów jachtów żaglowych. Jej wyporność wynosi 26 000 funtów, a balast ołowiany – 7 000 funtów, co daje stosunek balastu do wyporności (B/D) na poziomie 27 procent, czyli wyższym niż tylko u 12 procent podobnych konstrukcji – co wskazuje na kadłub opierający stabilność kształtu i objętość na głębokim balastzie, a nie na momencie prostującym generowanym przez głęboki balast. Stosunek wyporności do długości (D/L) wynoszący 259 plasuje go w gronie tych, które jedna z baz projektowych określa jako „umiarkowane jachty regatowe”, przy czym 42 procent podobnych łodzi ma wyższą ocenę masy. (1)
Ożaglowanie i prowadzenie
Ożaglowanie typu kuter daje stosunek powierzchni żagli do wyporności (SA/D) na poziomie 17,67, co jest umiarkowaną wartością odpowiednią dla jachtu turystycznego tej wyporności. Wymiary olinowania stałego i olinowania ruchomego z danych z tamtego okresu wskazują na szot grota o długości około 113,8 stopy oraz szoty foka i genui o długości około 45,5 stopy, wszystkie o średnicy 5/8 cala, przy czym szot spinakera ma długość bliską 100 stóp. Powierzchnia zmoczona części podwodnej wynosi około 495 stóp kwadratowych, a współczynnik zanurzenia (immersion rate) wynosi około 1680 funtów na cal, co mówi o tym, jak głęboko jacht osiada na wodzie i jak mocno pracuje na żaglach w zależności od napełnienia zbiorników i balastu kotwicznego. Pod względem stateczności wskaźnik wywrotności wynosi 1,83 – wartość ta sama w sobie pozwalałaby mu na udział w regatach oceanicznych. Wskaźnik komfortu (Motion Comfort Ratio) na poziomie 32,1 oznacza, że jacht jest bardziej stabilny na fali niż 46 procent podobnych konstrukcji. Teoretyczna prędkość kadłubowa wynosi maksymalnie 8,0 węzła. (1)
Warunki mieszkalne
Pojemność zbiornika wody wynosi 681 litrów, co stanowi znaczny zapas turystyczny i pozwala na długie pobyty na pokładzie bez konieczności częstego stawania na kotwicy. Układ z kokpitem centralnym, który definiuje nazwę Mk III, umieszcza stanowisko sterowe na śródokręciu, dzieląc przestrzeń kabiny dziobowej i rufowej w sposób typowy dla tego typu jednostek, choć liczba miejsc do spania i szczegóły wykończenia wnętrza nie są tutaj wymienione. (1)
Znane problemy
Na kilku innych modelach stoczni Irwin w miejscu odpowiednich zaworów dennych zastosowano mosiężne zawory szarłatowe poniżej linii wodnej, a niektóre starsze połączenia kadłuba z pokładem mocowano śrubami samowiercącymi zamiast śrub przebieranych – jednak te praktyki należą do innych projektów i epok, a nie do udokumentowanego stanu technicznego tego konkretnego jachtu. Zdrowy rozsądek każe powierzyć standardową inspekcję przed zakupem profesjonalnemu rzeczoznawcy.
Werdykt
Jest to szeroki jacht żaglowy z centralnym kokpitem i dużą przestrzenią mieszkalną, zaprojektowany przez samego Teda Irwina pod koniec lat 80. Jego umiarkowany plan ożaglowania, kil skrzydłowy i niski stosunek balastu faworyzują komfort żeglugi po wodach osłoniętych i przybrzeżnych kosztem stabilności derywującej od balastu pełnomorskiego, jednak wskaźnik wywrotności i wskaźniki komfortu pozwalają uznać go za dzielny jacht oceaniczny według standardowych formuł. Jest to duży jacht jak na każde miarodajne kryterium, oferujący pojemność zbiorników i szerokość wnętrza, które obiecuje koncepcja kokpitu centralnego.
Zalety
- Przestronny stosunek szerokości do długości, bardziej przestronny niż w 58 procentach podobnych projektów
- Duża pojemność zbiornika wody (179 galonów) na długie rejsy
- Ożaglowanie kutra ze spisem wymiarów szotów i lin regulacyjnych ułatwiającym planowanie takielunku
- Wskaźnik wywrotności wynoszący 1,83, co samodzielnie spełnia przepisy dla regat oceanicznych
Wady
- Stosunek balastu do wyporności wynoszący 27% jest niski jak na tego typu jednostki, co oznacza zależność od stabilności kształtu
- Wskaźnik komfortu ruchu na fali lepszy niż tylko 46% podobnych konstrukcji
- Brak dokumentacji znanych problemów specyficznych dla tego modelu, co wymaga ostrożności przy starszych praktykach budowy stoczni Irwin
