Projekt i konstrukcja
Mark Ellis zaprojektował jacht Niagara 35 jako typowy jacht turystyczny do żeglugi przybrzeżnej i pełnomorskiej, a nie jako ogołocony jacht regatowy. Kadłub ma nieco owalny kształt z długim finkilem (finkilem turystycznym) i zrównoważonym sterem przenoszonym bez skegu. Poniżej linii wodnej półzrównoważony ster wolnonośny uzupełnia ten raczej długi niż głęboki kil, a sam kil jest mocno wklejony w kadłub z dużą zęzą kilową. Balast to zewnętrzny ołów przykręcony śrubami do wzmocnionej zęzy, a podawane 5500 funtów (ok. 2500 kg) ołowiu na finkilu daje stosunek balastu do wyporności (B/D) na poziomie 0,37 przy wyporności całkowitej wynoszącej 15 000 funtów (ok. 6800 kg). W konstrukcji zastosowano jednokierunkowe maty szklane (rovings) z laminowanymi do kadłuba wszystkimi grodziami strukturalnymi, a rdzeń balsa znajduje się zarówno w kadłubie, jak i w pokładzie. Kadłub jest półpróżnikowy i wymaga regularnego monitorowania stanu połączenia z dnem. Pokład nadbudówkowy (bridge-deck) zapewnia bezpieczeństwo zejściówki, podniesione kosze balastowe dają większe poczucie bezpieczeństwa niż zwykłe relingi stopowe, a podwięzi wantowe są przymocowane do łatwo dostępnych wewnętrznych podpór silnie sklejonych z kadłubem. (1)
Takielunek i obsługa
Na pokładzie krótki bukszpryt wydłuża przedni trójkąt ożaglowania i podtrzymuje podwójne rolki kotwiczne, a prętowy wantowiec ułatwia manewrowanie kotwicą. Kilkostępowa takielunek z jednym piętrem salingów jest solidnie podparty podwójnymi likami wantowymi, a w jachtach z tamtego okresu stosowano prętowe olinowanie stałe Navtec z kabestanami Barient lub późniejszymi Lewmar. Fok szotuje się do aluminiowej listwy balustradowej na burcie lub do wewnętrznego toru na szerokich półpokładach, podczas gdy wózek szotów grota znajduje się niezakłócony na pokładówce. Późniejsze modele były taklowane z wewnętrznym forsztagiem na dużej i bezpiecznej pokładówce dziobowej, a wiele starszych jachtów zostało podobnie doposażonych po odpowiednim wzmocnieniu kotwicy. (2)
Właściciele donoszą, że jacht jest stabilny i sztywny na żaglach; w przypadku jednego z egzemplarzy, Phantasia II należącego do właściciela z Niagary, burty znajdowały się w wodzie tylko raz podczas halsowania pod wiatr po jeziorze Huron przy wietrze o sile 20 węzłów. Jacht dobrze trzyma kurs i manewruje, a jeden z właścicieli odnotował ponad 8 węzłów kursem pełnym w bezwietrzny dzień. Właściciele magazynu Practical Sailor oceniają prowadzenie jachtu powyżej średniej i twierdzą, że radzi sobie on na fali lepiej niż mniejszy Niagara 31, choć nie jest tak szybki ani tak dobry w żegludze ostro pod wiatr jak ten siostrzany model, a na kursach pełnych niektórzy uważają, że nie trzyma kursu tak dobrze, jak mógłby. Trym żagli i odpowiednie kombinacje naprawdę decydują o postępach pod wiatr lub podczas stania w kotwicy przy słabym wietrze. Przy stosunku D/L na poziomie około 329–353 i SA/D bliskim 15,7–16,47, plan ożaglowania nadaje się bardziej do porywistych warunków i żeglugi oceanicznej niż do maksymalnej prędkości. (2)
Wnętrze i kabiny
Generacja Encore zastąpiła dziobową warsztat w modelu Classic konwencjonalną koją V na dziobie. Zejściówka prowadzi do kabiny rufowej, w której znajduje się dość mała podwójna koja na lewej burcie oraz koja rufowa na prawej burcie; wysunięte stanowisko nawigacyjne stoi na dużej komodzie przy głowie koji rufowej. Drzwi prowadzą z kabiny rufowej do toalety i kambuza, a kolejne drzwi otwierają się do toalety z salonu. Salon znajduje się głównie przed masztem i oferuje ponad 1,8 m wysokości wnętrza, oświetlony przez cztery okna stałe, cztery otwierane bulaje i cztery luki; przy otwartych drzwiach widać pełną długość jachtu. Kanapy po obu stronach stołu z klapami to doskonałe koje sztormowe z pokrowcami. Szafa na prawej burcie i szuflady na lewej burcie oddzielają salon od kabiny dziobowej. Magazyn „Cruising World” określił wnętrze jako nietypowe, ale inteligentnie zaprojektowane pod kątem długiej żeglugi przybrzeżnej dla pary. Wykończenie dopełniają tekowa podłoga, tekowe wykończenie w laminowanym suficie oraz olejowane grodzie tekowe z lakierowanymi pasami sosnowymi. Siedziska w kokpicie mają wysokie oparcia i są wystarczająco długie, by można było na nich wyciągnąć nogi, a pod nimi znajdują się głębokie schowki; sam kokpit jest dość duży. (2)
Znane problemy
Na starszych jachtach należy sprawdzić pokłady z rdzeniem z balsy pod kątem zawilgocenia wokół okuć, ponieważ rdzeń znajduje się zarówno w kadłubie, jak i na pokładzie, a kadłub ma półpłaski rdzeń i wymaga stałego monitorowania. Wiadomo, że jachty Niagara 35 nie mają problemów z osmozą. Nagłe uderzenie w kamień w Georgian Bay pozostawiło jacht jednego z właścicieli bez wody wpływającej do wnętrza, a na przedniej krawędzi kilu widniał jedynie zmiażdżony ołów – co jest dobrym dowodem na wytrzymałość konstrukcji, a nie chroniczną wadą. (2)
Remonty i eksploatacja
Układ wnętrza Encore osiąga na rynku wtórnym wyższe ceny niż w przypadku Classic, co odzwierciedla preferencje kupujących kierujące się ku dziobowej koi V. Wiele starszych jednostek zostało doposażonych w wewnętrzny forsztag po odpowiednim wzmocnieniu kadłuba, co jest rozsądnym ulepszeniem do żeglugi pełnomorskiej. Silnik znajduje się za schodami zejściówki i jest łatwiej dostępny niż na wielu jachtach tej wielkości; standardowym napędem pomocniczym był silnik stacjonarny Diesel Volvo MD11C z przekładnią Sail Drive, choć pojawiały się również opcje z przekładnią Westerbeke lub Universal V-drive. Odprowadzona i wentylowana komora gazowa na rufie mieści dwa 20-funtowe zbiorniki propanu, a głęboka skrzynia łańcuchowa nisko w dziobie można podzielić na sekcje dla łańcucha i lin.
Werdykt
Niagara 35 Encore to przemyślany konstrukcyjnie kanadyjski jacht turystyczny z wytrzymałym kadłubem półprzekładkowym, bezpiecznymi nadbudówkami i wygodnym układem z kabiną rufową, idealnym do żeglugi przybrzeżnej i morskiej dla par. Jest sztywny na żaglach i dobrze znosi fale, choć nie jest szybki, a jego właściciel otrzymuje satysfakcję z precyzyjnego dobierania żagli. Głównymi punktami do monitorowania podczas zakupu są wilgoć w rdzeniu pokładu w starszych kadłubach oraz różnica w cenie między wnętrzami wersji Classic a Encore.
Zalety
- Sztywny, stabilny kadłub z ołowianym balastem na wzmocnionej zęzie i udokumentowaną historią oceanicznych przejść
- Bezpieczna platforma mostkowa, podwyższone kosze relingu i łatwo dostępne podpory podwięzi wantowych
- Praktyczny układ z koją V w części dziobowej zaprojektowany przez stocznię Encore, idealny dla żeglujących par
- Silnik łatwiejszy w dostępie niż typowo na tę wielkość jachtu
Wady
- Pokład z rdzeniem balsowym i półpróżniowy kadłub wymagają monitorowania wilgotności u starszych jednostek
- Nie jest tak szybki ani nie tak dobry w żegludze ostro pod wiatr jak lżejsze siostry; trzymanie kursu na kursach pełnych budzi krytykę właścicieli
- Mniejszy plan ożaglowania sprawia, że jacht jest mniej żywy przy słabym wietrze bez starannego trymu
