Projekt i konstrukcja
Stocznia Hanse kładła kadłuby w formie matrycy żeńskiej przy użyciu żywic poliestrowych izoftalowych w całym laminacie, z tym że budowniczy nie użył żywicy winyloestrowej do mocowania kotwicy. Nadwodzie ma rdzeń z balsy o grubości 22 mm, podczas gdy kil i przejścia burtowe wykonane są z litego laminatu o grubości 25–35 mm. Wewnątrz do kadłuba jest wklejana monolityczna struktura rybna z laminatu, a każda gródź jest połączona z kadłubem z obu stron oraz z pokładem z jednej strony, co według stoczni zapewnia ekstremalną sztywność konstrukcji. Połączenie kadłuba z pokładem to wewnętrzny kołnierz z klejeniem na Sikaflex, a aluminiowy reling stopowy umieszczony około cala w głąb kadłuba rozpraszający obciążenia przechodzi przez nierdzewne śruby i płyty wzmacniające. Sam kil składa się z żeliwnego odlewu w górnej części i ołowianego bulbu na dole, który jest zamocowany do kadłuba 11 śrubami, a kolejne trzy łączą bulb z wałem; taka konstrukcja pozwala na przesunięcie się kadłuba o maksymalnie 1,5 cm w kierunku rufy w przypadku wejścia na mieliznę, chroniąc w ten sposób kadłub. Jachty budowano zgodnie ze standardem CE A dla żeglugi oceanicznej. (1)
Takielunek i prowadzenie
Model 371 posiada ułamkowy takielunek w stosunku 9/10 z dwoma parami salingów odchylonych do tyłu, olinowaniem stałym z drutu oraz wantami przechodzącymi przez burtę kabiny. Szyngiel Z-Spar był dostarczany do 2001 roku, po czym przejęła go firma Isomat. Standardem były groty z pełnymi listwami oraz fok rolowany samozwrotnie – co odzwierciedlało założenia projektowe dotyczące żeglugi bez pokrycia żagli; wewnętrzna szyna pozwala na postawienie większego genui w razie potrzeby. Szot grota w środkowej części bomu jest prowadzony na 42-calowej szynie pokładówki przed zejściówką – układ ten stocznia określała jako rozwiązanie kompromisowe dla żeglarzy turystycznych, a nie do maksymalnych osiągów na kotwicy – a szoty są sprowadzone do stoperów na rufie. Podzielony achtersztag unika wejścia rufy w wodę, choć brak regulacji cięciwy forsztagu. Żeglarze testujący oceniali jacht jako lekki na sterze i bardzo płytki, łatwo wykonujący zwrot przez sztag przy użyciu foka samozwrotnego; największe prędkości osiągał przy 12–15 stopniach przechyłu, a z Saildrive i głębokim płetwą sterową skręcał w jednej długości kadłuba. Przy wietrze o sile 8–10 węzłów przyspieszał do 5–7 węzłów pod wiatr, a przy ponad 25 węzłach odpadał do 9 węzłów, wykonując pełny obrót w nieco ponad swojej długości. (1)
Wnętrze i kabiny
Pod pokładem mahoniowa okleina na sklejce z rdzeniem piankowym zdobi mesę o długości 11 stóp w osi symetrii kadłuba i szerokości 8 stóp, wyposażoną w podłogę z drewna tekowego i hollii oraz drzwiczki szafek z plecionką rattanową dla lepszej wentylacji. Wysokość w kabinie przekracza 6 stóp we wszystkich miejscach. Kambuz znajduje się na prawej burcie u stopni zejściówki, wyposażony w dwupalnikową kuchenkę na kardanie, blat o wymiarach 16 na 20 cali oraz podwójny zlew; oświetlenie zapewnia przełącznik na górze schodów. Kanapa w kształcie litery C można przekształcić w koję o wymiarach 8 na 4 stopy, natomiast wolnostojący stół o średnicy 28 cali służy jako stolik nawigacyjny, do koktajli i posiłków. Toaleta to przedział o wymiarach 3 na 4 stopy, do którego dostęp jest możliwy tylko z mesy. Na dziobie koja skippera ma minimalną długość 6 stóp i zapewnia komfort dla dwóch osób; na rufie czeka podwójna koja o niezwykle dużej powierzchni 6 stóp długości, 6 stóp szerokości i 6 stóp wysokości. Standardowa konfiguracja nie przewidywała trzeciej kabiny, jednak opcjonalnie można było dodać osobną prysznicówkę, drugą kabinę rufową lub schowek warsztatowy. Magazyn Yachting World zwracał uwagę na czerwoną, wysoki połysk mającą mahoniową okleinę oraz białe grodzie, przy czym wykończenie wnętrza obejmowało jedynie elementy na krańcach i w toaletach, a zabudowa była laminowana do konstrukcji kadłuba.
Znane problemy
Inspektorzy z Yachting World stwierdzili szorstkie krawędzie i suchy dywanik w ukrytych zakamarkach, a na niektórych miejscach zewnętrzna powłoka kadłuba była porysowana. Awaryjna rumpel ma zaledwie 21 cali wysokości skierowanej do tyłu, co daje niewielki moment bez użycia bloku i liny. Testujący zwrócili również uwagę na brak handrelingów między pilarsiem a kambuzem. Luka w kokpicie dziobowym na lewej burcie nie ma odpływu, a otwiera się jedynie pokrywką; standardowy przedział silnikowy jest wykończony materiałem tłumiącym dźwięk, przez co załoga może normalnie rozmawiać podczas żeglugi na silniku. (2)
Remonty i eksploatacja
Standardowy napęd Saildrive Volvo 2030 ustępował miejsca silnikowi Yanmar 3GM30 w późniejszych egzemplarzach, a dostęp do systemów, zbiorników i silnika był oceniany jako ogólnie dobry – lepszy niż w przypadku mniejszego modelu 315. Demontowalne zawiasy drzwi ułatwiają zimowanie jachtu. Wózek szotów grota można przesunąć do kokpitu, jeśli późniejszy właściciel przedkłada osiągi nad wygodne siedzenia. Silnik wysokoprężny o mocy 30 KM pozwalał na osiągnięcie prędkości nieco poniżej 7 węzłów przy pełnym ożaglowaniu.
Werdykt
Hanse 371 to przemyślany, nowoczesny jacht turystyczny, który poświęca nieco dbałości o szczegóły na rzecz przestrzeni, łatwości obsługi w małej załodze oraz sztywnego i szybkiego kadłuba. Idealnie nadaje się dla pary lub samotnika, który chce żeglować bez tłumu na relingu.
Zalety
- Łagodny na fali, umiarkowany kadłub o czystych liniach i smukłym kształcie
- Fok samozwrotny i sprowadzone szoty sprawiają, że żegluga w małej załodze jest niezwykle prosta
- Kil z bulbem zapewniający tolerancję na wejścia na mieliznę oraz certyfikat CE A oceaniczny
- Przestronny układ dwuizbowy z rozkładaną kanapą i opcjami na dodatkowe miejsca
Wady
- Laminat wykonany wyłącznie z poliestru oraz zarysowane, niechlujne narożniki wnętrza
- Brak regulacji achtersztagu i słaba siła dźwigni w pilotażowej rumpli awaryjnej
- Niewiele uchwytów na głównej ścieżce komunikacyjnej w kabinie
