Projekt i konstrukcja
Mk II projektu Tripp ma długość całkowitą (LOA) wynoszącą 25' 7" przy długości linii wodnej (LWL) 21' 8", oraz szerokość 8' 6". Daje to stosunek długości do szerokości (L/B) na poziomie 3,01 i niezwykle przestronny plan na jacht o długości 26 stóp z tamtej epoki. Standardowa wersja z kilem o małym zanurzeniu ma wyporność 5 900 funtów i balast ołowiany o masie 2 500 funtów, co daje stosunek balastu do wyporności na poziomie 42%, podczas gdy opcjonalna wersja z kilem o małym zanurzeniu podaje wyporność 6 600 funtów i balast 3 200 funtów [0]1. Wczesne materiały techniczne stoczni podawały wyporność na poziomie 5 000 funtów, ale pod koniec lat 70. ta wartość została skorygowana do 5 900, a próbki z serii produkowanej w okolicach Detroit w 1969 roku przekraczały ten parametr, jedna z nich osiągając 6 230 funtów 0. Kadłub jest wykonany z litego laminatu poliestrowo-szklanego z finkilem, a pokład każdego egzemplarza Mk II posiada wbudowaną antypoślizgową kratownicę (waffle) oraz kolorową pasówkę; późniejszy model 26 K zastąpił go przykręcaną aluminiową listwą odbojową, grubszą ręcznie nakładaną powłoką antypoślizgową, mniejszymi oknami kabiny w plastikowych ramkach oraz opcjonalną pasówką kadłuba. (1)
Takielunek i prowadzenie
Jako slup topowy, Mk II niesie 310 stóp kwadratowych powierzchni żagli, co daje stosunek SA/D wynoszący 15,2 przy żaglu referencyjnym i 18,0 przy genui 135%. Standardowy takielunek używa pojedynczych baksztagów; wersja regatowa dodawała podwójne baksztagi, a dopuszczalne wymiary wynosiły I-31,5, J-10,5, P-26,3, E-11,0 0. Rekordy regatowe Blaire'a Ardena pokazują PHRF na poziomie 228 z 1981 roku, obecny lokalny wynik 219 oraz bon za jachty z silnikiem stacjonarnym wynoszący 6 sekund, przy czym średnia krajowa plasuje się między 225 a 228 0. Teoretyczna prędkość kadłubowa wynosi 6,2 węzła, a doniesienia właścicieli to potwierdzają: jeden z jachtów utrzymywał stałe 6,5 węzła z okazjonalnymi szczytami do 7 węzłów na fali o wysokości 2–4 stóp przy wietrze o sile 15 węzłów, podczas gdy 10-konny silnik zaburtowy Chrysler napędzał go stabilnie z prędkością 4,5 węzła [0]1. Wskaźnik wywrotności wynosi 1,88, a wskaźnik komfortu (Motion Comfort Ratio) 23,1, co plasuje go wśród umiarkowanie szybkich jednostek regatowych o stosunku wyporności do długości (D/L) wynoszącym 266 1. (1)
Wnętrze i kabiny
Pękaty pokład wersji Mk II nadał projektowi Trippa charakterystyczny profil z nadbudówką, a wariant K otrzymał później pokrycie materiałowe w salonie między półką a spodnią częścią pokładu jako główną zmianę we wnętrzu 0. Poza tą różnicą dekoracyjną, wszystko inne w wersji K było identyczne jak w Mk II, więc sam układ wnętrza pozostał niezmieniony przez cały okres produkcji 0. Zbiornik wody o pojemności 13 galonów oraz opcjonalny zbiornik paliwa o pojemności 9 galonów odpowiadały skromnym potrzebom turystycznym tego układu 0.
Znane problemy
Główną udokumentowaną różnicą produkcyjną jest modyfikacja 26 K z końca produkcji, w której formowana z laminatu stopa relingu stała się przykręcanym profilami aluminiowym, a antypoślizgowa powłoka pokładu zmieniła się z gładkiego wafli na grubszą, ręcznie nakładaną strukturę 0. Mniejsze okna kabiny w plastikowych ramkach w wersji K są wyraźnym znakiem rozpoznawczym jachtów z ostatnich lat produkcji, a opcjonalny pas na kadłub sprawia, że ocena wieku lichego dnu wersji K może być trudniejsza 0. Wczesne dane o wyporności w broszurach były zawyżone, więc kupujący, który szacuje wagę według podawanej wartości „5000 funtów”, powinien spodziewać się wyniku bliższego 5900 lub więcej 0.
Remonty i eksploatacja
Napęd był opcjonalny od początku: można go było zamówić jako benzynowy silnik OMC z przekładnią burtową o mocy 9,5 KM lub diesla Patter AB1WM o mocy 5 KM; wiele jachtów zamiast tego wyposażono w silniki zaburtowe, takie jak Chrysler o mocy 10 KM wspomniany w relacjach właścicieli 0. Długości olinowania ruchomego są dobrze udokumentowane – fały grota i foka o długości około 29–30 stóp liny stalowej plus 36-stopowe liki rufowe, 80-stopowy szot grota i 60-stopowe szoty foka – dzięki czemu przy olinowaniu na nowo można dokładnie powtórzyć oryginalne specyfikacje [0]1. Zbudowano 950 egzemplarzy, dzięki czemu Mk II pozostaje popularnym projektem Trippa 0.
Werdykt
Columbia 26 Mk II to typowy dla projektów Trippa z końca lat sześćdziesiątych jacht: szeroki, balastowany ołowiem i szybki jak na swoją długość, z pokładem typu bubble-top, który wciąż wygląda nowocześnie. Produkcja obejmująca 950 sztuk oraz drobne zmiany w wersji K sprawiają, że łatwo ją znaleźć i zidentyfikować, choć pomyłki przy wyporności i specyficzne detale wykończenia wersji K wymagają uważnego spojrzenia.
Zalety
- Szeroki kadłub o szerokości 8' 6" z 42-procentowym stosunkiem balastu i teoretyczną prędkością 6,2 węzła
- Udokumentowane wymiary takielunku i długości olinowania ruchomego upraszczają jego wymianę
- Zbudowano 950 sztuk, dzięki czemu części zamienne i wiedza zebrana na jachtach siostrzanych są łatwo dostępne
Wady
- Wczesne broszury nieprecyzyjnie podawały wyporność, zawyżając ją o około 900 funtów
- Listwy stopowe i okna wersji K różnią się i wymagają dokładnej identyfikacji
- Opcjonalne silniki były ograniczone i przestarzałe już w momencie zakupu
