Design i konstrukcja
Kadłub to monolityczny laminat z włókna szklanego i żywicy bez rdzenia, wyposażony w strukturalną wkładkę z laminatu, która tworzy podłogę kabiny oraz fundamenty dla kojek i mebli. Pokład to zupełnie inna sprawa: to kompozyt przekładkowy z rdzeniem z balsy o grubości 3/4 cala, zastąpiony sklejką wodoodporną o grubości 1/2 cala w miejscach mocowania okuć pokładowych. Catalina łączyła pokład z kadłubem w znajomym, pudełkowym systemie, używając elastycznego kleju i elementów ze stali nierdzewnej co osiem cali, a następnie zabezpieczyła połączenie aluminiową listwą odbojową i wkładką winylową. Od 1995 roku stocznia nakłada barierową powłokę z żywicy winyloestrowej, aby zapobiec pęcherzom osmotycznym, choć zgłaszane przypadki pęcherzy pojawiały się zarówno na kadłubach przed-, jak i po-1995 roku, przy czym większość napraw była realizowana w ramach gwarancji.
Wersja Mk II, wprowadzona w lutym 1995 roku po kadłubie nr 477, zachowała kadłub, pokład, silnik i olinowanie stałe praktycznie identyczne jak w wersji Mk I, ale przyjęła współczesną, zaokrągloną pawęż na rzecz europejskiego stylu. Otrzymała również głębszy, półelastyczny ster wolnonośny o wysokim wydłużeniu, co według właścicieli poprawia prowadzenie i właściwości nautyczne jachtu na kotwicy. (1)
Ożaglowanie i obsługa
Catalina 42 to slup topowy z wysokim ożaglowaniem o powierzchni 797 stóp kwadratowych. Anodowany maszt Isomat NG80 niesie podwójne salingi odchylone do tyłu pod kątem 17 stopni, a olinowanie stałe składa się z drutu o średnicy 3/8 cala na achtersztagu, forsztagu oraz górnych i dolnych wantach, przy czym dolne wanty mają liny o średnicy 5/16 cala. Wanty są postawione daleko w kierunku środka kadłuba, co otwiera łatwy dostęp do półpokładów i pozwala na lepsze ustawienie kątów szotów; wózek szotów grota znajduje się na pokładówce przed zejściówką i ma przełożenie 6:1. Wewnętrzne fały są sprowadzone na rufę przez bloki Garhauer do stoperów i dwusprzęgłowe kabestany samoknagujące Lewmar 40, które na wersji Mk II zostały zmodernizowane do Lewmar 42, natomiast główne kabestany to Lewmar 54.
Pod wiatr maksymalny kąt szotowania wynoszący 11,5 stopnia pozwala jachtowi ostrzyć pod wiatr do 32 stopni wiatru pozornego przy silnym wietrze; przy dziesięciu węzłach wiatru rzeczywistego powinien osiągać uczciwe sześć węzłów przy 32 do 34 stopniach. Konserwatywny stosunek powierzchni żagli do wyporności (SA/D) na poziomie 17 oraz stosunek długości wypornościowej (D/L) wynoszący 196 plasują go mocno w kategorii jachtów turystycznych, a wersja z głębokim finkilem jest nieco lepsza w żegludze ostro na wiatr spośród obu opcji kilowych. (2)
Wnętrze i kabiny
W obu wersjach dwu- i trzykabionowych toaleta z prysznicem znajduje się na dziobie, tam gdzie normalnie stałaby koja V, a między salonem a dziobową toaletą znajduje się kabinę w stylu Pullman: koja o długości 72 cali biegnąca w osi symetrii kadłuba do burt, która nie nadaje się dla nikogo wyższego niż 180 cm. Układ trzykabionowy oferuje lustrzane koje rufowe z wysokością wnętrza wynoszącą 1,8 m, podwójne koje o długości 2,1 m oraz szafy, a także kambuz na prawej burcie naprzeciwko jadalni na lewej burcie w salonie; druga toaleta znajduje się przed kabiną rufową na prawej burcie. Model dwukabinowy przesuwa kambuz na lewą rufę za jadalnią i łączy stanowisko nawigacyjne na prawej burcie z kanapami.
Życie w kokpicie jest wygodne: siedziska o wysokości 1,98 m (6 stóp 8 cali), stały stół z klapami o szerokości 1,22 m (48 cali) przed kompasownicą w wersji Mk II (mniej praktyczny w żegludze niż demontowalny stół wersji Mk I), miejsca do obserwacji w rogach kosza rufowego oraz siedzisko na pawęży, z którego można przejść na formowaną platformę kąpielową. Pod pokładem kambuz wyposażono w blaty z laminatu GraniCoat, trzypalnikową kuchenkę Princess z piekarnikiem, podwójny zlew ze stali nierdzewnej i kraniki Grohe. W jadalni mieści się od sześciu do ośmiu osób, a kanapy można przekształcić w podwójną koję o wymiarach 2,03 m x 1,68 m (80 x 66 cali).
Znane problemy
Najbardziej zauważalną wadą wnętrza jest brak wygodnych uchwytów na pokładzie ze względu na układ kabin. Sama stocznia Catalina była zbyt optymistyczna w swoich szacunkach masy dla modelu 42; producent przyznaje, że rzeczywista wyporność obu wersji zbliża się do 22 500 funtów (ok. 10 200 kg). Mimo to nie wprowadzono żadnej korekty do podanych wartości zanurzenia, więc dodatkowa masa prawdopodobnie zwiększa nominalne zanurzenie o około 1,5 cala (38 mm) w wodzie.
Remonty i eksploatacja
Zmiana steru w wersji Mk II to główny punkt fabrycznego remontu, a silnik pozostaje mocnym atutem dla właściciela: diesel Yanmar o mocy 44 lub 50 KM (w wersji Mk II silnik 4JH2E o mocy 50 KM) jest dostępny z czterech stron, a demontowalne panele kambuza sięgają do lewej burty i rufy. Okablowanie ma kolorowe oznaczenie, a nowsze jachty posiadają cynowane połączenia. Pojemność zbiornika paliwa wynosząca 39 galonów jest wystarczająca na krótsze przeloty, choć żeglarze oceaniczni instalują dodatkowe zbiorniki pod podłogą kabiny; dwa plastikowe zbiorniki wody znajdują się pod podłogą, a zbiorniki fekaliów – pod kojami rufowymi i koją Pullman.
Werdykt
Catalina 42 to przemyślanie zaprojektowany jacht turystyczny, który pozwolił na wprowadzenie prawdziwej innowacji w postaci trzech kabin w długiej serii produkcyjnej. Modyfikacje steru i kokpitu wersji Mk II sprawiają, że późniejsze jednostki pozostają aktualne, nie naruszając sprawdzonego kadłuba. Jest to konstrukcja o umiarkowanych osiągach, zdolna do żeglugi przybrzeżnej i oceanicznej, z łatwym dostępem do silnika i praktycznym pokładem, ograniczona głównie przez optymistyczne fabryczne dane dotyczące masy oraz skąpe osprzęty i handrelingi pod pokładem.
Zalety
- Pierwszy amerykański jacht o długości ponad 40 stóp z układem trzykabionowym
- Solidny kadłub z laminatu poliestrowo-szklanego z konstrukcyjną wkładką i dobrze usztywnionym połączeniem typu „shoebox”
- Czterokierunkowy dostęp do silnika oraz kolorowo oznakowana, częściowo cynowana instalacja elektryczna
- Głębszy ster wersji Mk II, chwalony przez właścicieli za doskonałe prowadzenie
Wady
- Udokumentowane pęcherze osmotyczne na kadłubach wyprodukowanych przed 1995 i po 1995 roku
- Faktoryczna wyporność zalecana przez producenta jest zawyżona; dodatkowe zanurzenie nie zostało przeliczone
- Słabe rozmieszczenie uchwytów wewnątrz kabiny
- Stały stół w kokpicie wersji Mk II utrudnia pracę podczas żeglugi
