Projekt i konstrukcja
Piętno Brewera jest wyraźnie widoczne w kadłubie o wyporności 43 500 funtów przy balastzie wynoszącym 18 000 funtów, gdzie długość całkowita 55 stóp i szerokość 15 stóp i 5 cali zapewniają przestrzeń przypisaną większym jednostkom. Kil oferowany jest w wersji finkilowej o zanurzeniu 6 stóp i 10 cali lub w wersji o małym zanurzeniu (shoal) wynoszącym 5 stóp i 7 cali. Pisząc dla Canadian Boating, projektant zauważył, że wykończenie wnętrza z tego okresu, pochodzące ze stoczni w Whitby, było znakomite, a powierzchnie wewnętrzne wykonano z ręcznie polerowanego teksturowanego drewna tekowego. Jacht został opracowany z myślą o kilku rynkach, dlatego oferowany był z centralnym kokpitem lub pokładem z nadbudówką (pilothouse) oraz z różnymi wnętrzami, zamiast jednego stałego układu. (1)
Ożaglowanie i obsługa
Plan ożaglowania został celowo podzielony na dwa maszty, aby ułatwić obsługę jachtu w czarterach, do których skierowany był ten projekt. Sam Brewer marzył o pojedynczym ożaglowaniu typu kutra, ale zaakceptował kompromis w postaci kecza, aby zadowolić szerszą publiczność. Bezan jest utrzymany krótki, aby zachować zdolność do żeglugi pod wiatr – slup o równej powierzchni żagli nadal wyprzedziłby go przy halsowaniu pod wiatr – jednak mniejszy bezan nadal zwiększa powierzchnię żagli na kursach pełnych i pozwala zmniejszyć żagle przednie do łatwego opanowania. Samozwrotny sztaksel sprawdza się w wietrzne lub bezwietrzne dni, gdy nie ma ochoty na zwrot genui, a wersja o niższym maszcie była dostępna dla jachtów wymagających przejścia pod mostami drogowymi. Standardowe ożaglowanie niesie 1360 stóp kwadratowych powierzchni żagli. (1)
Wnętrze i kabiny
Przestrzeń wykorzystana jest od samej pawęży aż po dziobową kabinę. Kabina rufowa mieści pełną podwójną koję oraz łazienkę z przestronną prysznicem, umieszczając miejsce do spania zaledwie kilka stóp od nazwy jachtu na pawęży. Na dziobie dwa osobne kabiny gościnne dzielą drugą toaletę. Układ ten sugeruje jacht przeznaczony do spokojnej żeglugi na kotwicy w nocy, a nie do długich oceanicznych przejść: nie ma tu wielu koi wachtowych odpowiednich do takiej żeglugi, choć stocznia mogłaby dostosować wnętrze i dodać je na życzenie klienta. Lśniący teak i oddzielne kabiny dla gości sprawdzają się bardziej przy żegludze przybrzeżnej i czarterach niż przy pełnomorskiej wachcie. (1)
Remonty i eksploatacja
Ponieważ model 55 od samego początku był oferowany z wieloma wersjami pokładów i wnętrz, pragnienie właściciela dokonania modyfikacji nie jest niczym nowym – sam Whitby zmieniłby wnętrze na miejsca do spania na wachcie, gdyby tylko o to poproszono. Wariant z niskim masztem oraz wybór między sterówką a kokpitem centralnym sprawiają, że używane egzemplarze mogą znacznie różnić się profilami i wysokością nad linią wodną, co warto zweryfikować pod kątem planowanych akwenów żeglugi.
Werdykt
Whitby 55 to zaprojektowany przez Brewera duży jacht turystyczny, który rezygnuje z czystej żeglugi pod wiatr na rzecz łatwości obsługi dwoma masztami oraz wykończonego tekiem, przyjaznego dla gości wnętrza. Jest to platforma stworzona bardziej do żeglugi przybrzeżnej i czarterowej niż do morskich przejść z mnóstwem koi, choć wystarczająco elastyczna, by stocznia mogła ją dostosować do indywidualnych potrzeb.
Zalety
- Dwumasztowy takielunek dzielony ułatwia obsługę żagli i zmniejsza rozmiar przedniego żagla
- Ręcznie polerowany wnętrze z teku z podwójną koją rufową i dwiema kabinami gościnnymi na dziobie
- Dostępny w wersji z kokpitem centralnym lub sterówką z opcjonalnym niskim masztem do przejazdu pod mostami
- Doskonałe detale wykończenia, jak sam projektant stwierdził w Canadian Boating
Wady
- Mało miejsc do spania na wodzie w standardowej konfiguracji, co ogranicza możliwości oceanicznej żeglugi bez dodatkowych nakładów
- Krótki bezan sprawia, że jacht traci na prędkości pod wiatr w porównaniu do slupa, pomimo większej powierzchni żagli na kursach pełnych
- Projektant wolał ożaglowanie kutra, co wskazuje, że kecz był kompromisem rynkowym
