Projekt i konstrukcja
Stocznia Wellington Boats Inc. zdecydowała się na lite laminat poliestrowo-szklany zarówno dla kadłuba, jak i pokładu. Sam kadłub posiada ołowiany balast o wadze 10 000 funtów przy wyporności 28 000 funtów – co daje stosunek balastu do wyporności na poziomie 36 procent. W połączeniu ze stosunkiem wyporności do długości (D/L) wynoszącym 242, cechuje to jacht jako ciężki, nastawiony na przestrzeń mieszkalną jacht turystyczny, a nie lekki i szybki na reakcję krążownik. Układ z mieczem obrotowym jest kluczowym kompromisem projektowym: przy podniesionym mieczu zanurzenie zmniejsza się do około 4,25 stopy, a dane samej stoczni wskazują, że jacht może wchodzić do płytkich marin przy pełnym załadowaniu i zanurzeniu zaledwie od 4,27 do 4,57 stopy w zależności od obciążenia. Po opuszczeniu miecza zanurzenie wzrasta do 8,67 stopy, zapewniając stabilność na pełnym morzu. Stosunek długości do szerokości (L/B) wynoszący 3,26 oraz szerokość całkowita 13,5 stopy dają wnętrzu objętość, jakiej można by oczekiwać od jachtu turystycznego o długości 44 stóp. Wskaźnik zanurzenia wynoszący około 1750 funtów na cal oznacza, że jacht siedzi głęboko na wodzie i powoli zmienia swój trym pod obciążeniem. (1)
Ożaglowanie i prowadzenie
Ożaglowanie typu kuter niesie około 970 stóp kwadratowych powierzchni żagli, a stosunek powierzchni żagli do wyporności wynosi 17,6 przy standardowym żaglu referencyjnym ISO, ale wzrasta do 21,3 przy użyciu genui 135% – co stanowi znaczący skok, wskazujący, że jacht został zaprojektowany z myślą o żegludze z zachodzącymi na siebie żaglami przednimi przy słabym wietrze. Liny i szoty na pokładzie mają spójny układ: liny grota, foka/genui oraz spinakera mają długość około 40,1 metra przy średnicy 14 mm, natomiast szoty mają średnicę 16 mm, przy czym szot grota jest najdłuższy (33,5 m), a szoty spinakera najkrótsze (29,5 m). Wskaźnik wywrotności wynoszący 1,78 oraz wskaźnik komfortu na poziomie 34,2 plasują się w przedziale typowym dla stabilnego, dzielnego morskiego kadłuba, a teoretyczna prędkość kadłubowa wynosząca 8,2 węzła kwalifikuje ten jacht jako jednostkę, która utrzyma stały, solidny kurs podczas żeglugi oceanicznej bez konieczności surfowania na falach.
Warunki mieszkalne
Długość całkowita wynosząca 44 stopy przy długości linii wodnej (LWL) 37,25 stopy, w połączeniu z szerokością 13,5 stopy, zapewnia jachtowi Wellington 44 przestronną przestrzeń wnętrza, jakiej można by oczekiwać od dużego jachtu turystycznego z tamtej epoki. Powierzchnia zmoczona wynosząca około 613 stóp kwadratowych to fizyczna cena za tę objętość – jest to kompromis, który płaci się za szerokość wnętrza oraz pojemność zbiorników wynoszącą 175 galonów zarówno wody, jak i paliwa, co umożliwia długie, samodzielne rejsy. Skrzynia mieczowa nieuchronnie zajmuje część podłogi salonu, jednak kształt kadłuba z krótkim kilem sprawia, że przestrzeń mieszkalna pozostaje szeroka tam, gdzie ma to największe znaczenie.
Remonty i eksploatacja
Produkcja rozpoczęła się w 1970 roku, a długa żywotność jachtu sprawia, że wiele egzemplarzy przetrwało z odnowionym olinowaniem i systemami na przestrzeni dziesięcioleci. Standardowe wymiary fałów i szotów w takielunku kutra dają właścicielowi jasny wytyczny przy wymianie zużytych lin, a silnik Diesla Ford Lehman o mocy 80 KM – jedyny napęd przenoszony na lądzie – stał się punktem wyjścia dla późniejszych modernizacji instalacji elektrycznej.
Werdykt
Wellington 44 to przemyślany, ciężki jacht turystyczny, którego kadłub z mieczem pozwala mu żeglować zarówno po płytkich rzekach, jak i na otwartym oceanie bez konieczności zmiany jednostki. Jego parametry wskazują na stabilny, komfortowy jacht oceaniczny, a nie na szybki demon prędkości; ożaglowanie typu kuter sprzyja tradycyjnej pracy żaglami.
Zalety
- Kil z mieczem zapewnia 1,3 metra (4,25 stopy) małego zanurzenia i 2,64 metra (8,67 stopy) głębokiego zanurzenia w jednym kadłubie
- Wysoki stosunek balastu wynoszący 36% oraz wskaźnik wywrotności na poziomie 1,78 klasyfikują go jako stabilny jacht oceaniczny
- Duża pojemność dzięki LOA wynoszącej 13,4 m i szerokości 4,1 m, z zbiornikami o pojemności 660 litrów (woda) i 600 litrów (paliwo)
Wady
- Wysoki stosunek wyporności do długości (D/L = 242) i duża powierzchnia zmoczona (613 stóp kwadratowych) ograniczają przyspieszenie przy słabym wietrze
- Ożaglowanie typu kutr z tradycyjnymi szotami i fałami wymaga większej liczby osób do obsługi żagli niż rolowany slutter
