Projekt i konstrukcja
Kadłub jachtu 42E to bardzo mocny jednoszczepowy laminat wzmocniony potężnymi laminatowymi wzdłużnikami biegnącymi od dziobu do rufy, a pokład ma rdzeń z pianki PVC o grubości 25 mm. Połączenie kadłuba z pokładem jest zalaminowane, a nie opiera się na elementach złącznych. Charakterystyczne dla tej stoczni wnętrze z mahoniu khaya zostało zbudowane całkowicie bez wewnętrznych modułów z laminatu, z litego drewna wykonano fronty kojowych oraz szafki, a wnętrze wykończono lakierem z domieszką włókna drzewnego dla zapewnienia komfortu na pokładzie. Practical Sailor zauważa, że w starej broszurze twierdzono, iż kadłub został zbudowany zgodnie ze specyfikacjami Lloyd’s dotyczącymi Certyfikatu Konstrukcji Kadłuba (Certificate of Hull Construction), a żeliwny kil został poszerzony tak, aby odpowiadać pojemności zbiorników, i zamknięty w laminacie kadłuba jako kotwica, co chroni go przed korozją. Pokład posiada kosz dziobowy wykończony tekiem, co znacznie poprawia bezpieczeństwo na pokładzie. (2)
Ożaglowanie i prowadzenie
Początkowo oferowano jedynie stosunkowo niski kecz z ożaglowaniem topowym i prostymi salingami oraz baksztagiem i liksem rufowym dla stabilności na fali; później pojawiła się opcja slupa, a pod koniec budowano niemal wyłącznie slupy, z wyższym masztem i większymi kabestanami szotów genui niż w przypadku kecza. Maszt jest postawiony na pokładzie, aby zapobiec przeciekom, i wspierany jest przez główną grodź strukturalną; standardem był szybki refowanie grota za pomocą refosa (jiffy). Właściwości nautyczne dostosowano do dalekich rejsów i różnią się w zależności od wyboru kilu i takielunku; najpopularniejszy głęboki kil zapewnia całkiem satysfakcjonującą prędkość i doskonałe ostrzenie, z dobrym zachowaniem w baksztagu, choć właściciele oceniają prędkość pod wiatr i z wiatrem jako średnią, natomiast dzielność morską i stabilność uważają za powyżej przeciętnej. Na silniku jacht osiąga około 8 węzłów.
Warunki mieszkalne
Układ z centralnym kokpitem dzieli jacht na trzy osobne sekcje – salon, kabinę dziobową i kabinę rufową – zapewniając znacznie więcej przestrzeni niż mniejsze modele Hallberg-Rassy oraz wysokość wnętrza wynoszącą 6 stóp i 1 cal w salonie. W kabinie rufowej znajduje się węższa koja przy lewej burcie oraz podwójna koja przy prawej burcie. Do toalety wchodzi się przez otwierane na zewnątrz drzwi poprzeczne, a druga toaleta znajduje się tuż przed masztem. Załoga poza wachtą mogła odpoczywać na koi wachtowej wyposażonej w sztormiaki, a kambuz na prawej burcie jest ustawiony pod kątem, z zlewem skierowanym ku rufie, piekarnikiem z poprzeczką oraz otwieranym bulajem kadłubowym zapewniającym kucharzowi światło i przewiew. Grodzie w pobliżu stołu nawigacyjnego i kambuzu zdobią zaokrąglone, laminowane listwy z wbudowanymi uchwytami.
Wyposażenie i eksploatacja
Centralny kokpit zapewnia przestrzeń maszynowni na tyle dużą, że można się w niej poruszać, jest ona w pełni dźwiękochłonna i mieści generator, ogrzewanie oraz pompy. Wśród dostępnych silników znajduje się Volvo Penta MD 31A o mocy 62 KM, co ułatwia serwis na pokładzie. Zbiornik na słodką wodę znajduje się pod silnikiem, a zbiornik oleju napędowego pod podłogą salonu; do dyspozycji jest również pompa osadów paliwa – funkcja ta jest chwalona przez magazyn Practical Sailor jako często zaniedbywana przez innych producentów. Wczesne egzemplarze wyposażone były w trzybiegowe kabestany szotowe Lewmar 48 oraz wózki genui, niektóre z rolkami fałowymi do fałów stalowych. Jacht był sprzedawany w bardzo dobrym wyposażeniu, zawierającym elektryczną windę kotwiczną, CQR o udźwigu 45 funtów oraz toaletę Baby Blake. Kecz pozwala na żeglugę pod samym fokiem i bezanem przy zarefowanym grocie.
Werdykt
Hallberg-Rassy 42E to dobrze zbudowany jacht oceaniczny, którego projekt Enderleina przeniósł sprawdzony już przez stocznię schemat na przestronną, trzyczęściową jednostkę wyprawową z solidnym, laminowanym kilu i mahoniowym wnętrzem, które stało się znakiem rozpoznawczym tej marki. Gładka pokładówka i maszt postawiony na pokładzie budzą krytykę tradycjonalistów, a właściciele zwracają uwagę na słabe oświetlenie w kabinie, jednak globalne rejsy dookoła świata oraz powyżejprzeciętne oceny stabilności potwierdzają sukces tego konceptu.
Zalety
- Duży, mocny jednokadłubowy kadłub z hermetyzowanym, chronionym przed korozją kilem
- Trzysekcjonalny układ z kokpitem centralnym zapewniający dużą wysokość i przestrzeń
- Wchodzony, wzmocniony dźwiękowo maszynownia z łatwym dostępem do serwisu i pompą osadów
- Powyżejprzeciętna dzielność morska i stabilność oceniane przez właścicieli do żeglugi pełnomorskiej
Wady
- Maszt stawiany na pokładzie krytykowany przez niektórych pod kątem przydatności do żeglugi oceanicznej
- Właściciele donoszą o przeciętnej prędkości i zbyt małej ilości światła pod pokładem
- Pokłady tekowe wymagają w tropikach bramki zasłonowej zgodnie z relacjami właścicieli
