Design i konstrukcja
Stocznia Beneteau zbudowała model 523 wokół monolitycznego laminatu poliestrowo-szklanego w kadłubie, do którego wklejono wewnętrzną kratownicę, zapewniającą sztywność konstrukcyjną i służącą jako punkt mocowania elementów wnętrza. Pokład jest wzmocniony rdzeniem z balsy, a profil schodkowej linii pokładu z wyraźnym wzniesieniem na dziobie stał się znakiem rozpoznawczym nowszej generacji Oceanis. Wizualnie jacht został zaprojektowany w duchu obecnego stylu Oceanis, z dużą liczbą iluminatorów i luków – nie mniej niż dziesięć luków pokładowych znajduje się między dziobem a przednią krawędzią sprayhousera. Nadburcia biegną od dziobu do rufy, a estetyczna wnęka na stopę na burcie kadłuba uwzględnia wysoką wolną burtę. Podłoga kabiny łamie morskie tradycje, oferując wykończenie w stylu luksusowego domu z podłogą z drewna, wykonaną jako płaskie panele wpasowane w kadłub. (1)
Ożaglowanie i prowadzenie
Pod żaglami 523 pokazuje swoje regatowe geny. Wielokrotni testerzy stwierdzili, że jacht bez wysiłku osiągał prędkość 8 węzłów przy wietrze o sile 12 do 15 węzłów na wodach zatoki Chesapeake, bez tendencji do walczenia z dryfem sterowym. Szyny szotów foka wewnętrznego, wspomagane przez podwięzi want na śródpiętrze, ułatwiają wykonanie zwrotu przez sztag w 90 stopni. Grot z pełnymi listwami jest obsługiwany za pomocą układu stoperów fałowych Spinlock obsługujących siedem lin, w tym fał główny i szot grota, podczas gdy główne kabestany Harken znajdują się wewnątrz kadłuba i blisko podwójnych stanowisk sterowych. Wysoki bom jest dostępny za pomocą trzech stopni masztu do zamka błyskawicznego i mocowania fału żagla pack. Pod silnikiem Yanmar o mocy 100 KM jacht przekraczał 8 węzłów przy obrotach na biegu jałowym wynoszących 2800 obr./min, choć testy wykazały poziom hałasu silnika na poziomie 83 decybeli – co jest wartością wyższą niż w przypadku wielu jachtów w konkursie BOTY. Standardowy ster strumieniowy wyrównuje wszelkie manewrowe osobliwości konwencjonalnego wału i śruby napędowej. (1)
Wnętrze i kabiny
Dwukabinowy układ armatorski przeznacza 52 stopy na niezwykle wygodne mieszkanie, podczas gdy wersja trzykabinowa dzieli te przestrzenie. W mesie centralnym punktem jest wyspowy stolik o wysokości blatu połączony z podsufitką stalową kolumną ze stali nierdzewnej; kanapa w kształcie litery U na lewej burcie oraz kambuz wzdłużny na prawej burcie otaczają centralną kolumnę. W kabinie dziobowej znajduje się wyspa z podwójną koją wyspową zapewniającą łatwy dostęp oraz otaczające ją schowki, a prywatna toaleta wyposażona jest w osobną kabinę prysznicową. Na rufie dominuje niemal dwuosobowa koja, a dzienna toaleta służy jednocześnie jako toaleta rufowa i oferuje osobną kabinę prysznicową. Kabina „załogowa” znajduje się na dziobie, oddzielona pełną grodzią. Stanowisko nawigacyjne skierowane jest ku dziobowi na prawej burcie, oferując miejsce na panel elektryczny i instrumenty, natomiast kambuz mieści się na rufie pod kokpitem, z komorą żywnościową, która zmieści zapasy na cały rok. Inspekcja przeprowadzona przez magazyn Yachting World wykazała w alternatywnym układzie kabiny armatorskiej o proporcjach Hiltona z prywatną toaletą na rufie, a także kabinę skippera w części dziobowej z dostępem od pokładu.
Znane problemy
Szot grota biegnie tak daleko do przodu na bomie, że znajduje się poza zasięgiem sternika, co oznacza utratę korzyści mechanicznych. Schowek na żywność z przednim dostępem okazuje się niewygodny przy kursach prawej halsy. Miejsce przy konsoli nawigacyjnej było nieco za małe na instrumenty, a kilka miejsc wykończenia stolarki wyglądało na podatne na uszkodzenia pomimo lakierowania wykonanego według standardów Beneteau. Układ sterowania jest jednoosiowy: oba koła sterowe napędzają sektor przez jeden wspólny trzon, choć w razie awarii istnieje rumpel awaryjny wprowadzany do kompozytowego trzonu steru przez płytę pokładową. (2)
Remonty i eksploatacja
Dostęp do mechanizmów jest bardzo dobry. Silnik chowa się pod drabinką zejściówki, która na zawiasach pneumatycznych unosi się do góry, ułatwiając serwis, a układ sterowania jest osiągalny przez szafki pod siedzeniami w kabinie sterowej. Solidne, zalaminowane końcówki wspierają trzon steru wchodzący niemal do samego dna kokpitu. Na pokładzie pionowa winda kotwiczna obsługuje podwójne rolki kotwiczne na dziobnicy, prowadząc łańcuch do głębokiej komory łańcuchowej, która jest szczelna z kadłubem i posiada przesuniętą lukę, aby prawy burtowy pas mieczowy mógł ją ominąć. Podwójne stanowiska sterowe oraz centralny, przepuszczający przestrzeń kokpit z szerokimi, głębokimi siedzeniami i stałym stołem z opuszczanymi skrzydłami definiują część rekreacyjną na rufie, natomiast para drzwi rufowych otwiera się na dużą platformę kąpielową w obłym pawęży.
Werdykt
Oceanis 523 to zaprojektowany przez Groupe Finot jacht turystyczny o dużej pojemności, który pod żaglami zachowuje się niezwykle dynamicznie jak na kadłub ważący 34 265 funtów, tracąc jednak część kontroli nad sterem i redundancję układu sterowania na rzecz tej otwartości. Odpowiada on właścicielom, którzy cenią bezpieczne, przestronne wnętrze i łatwy dostęp do mechanizmów nadbudówki bardziej niż precyzyjną kontrolę żagli za pomocą koła sterowego.
Zalety
- Bezproblemowa żegluga przy 8 węzłach prędkości i lekkie, responsywne prowadzenie podczas testów
- Konstrukcja z kadłubem sztywnym z wewnętrzną kratownicą i łatwym dostępem do silnika
- Przestronne układy dwu- lub trzykabionowe z kojami wyspowymi i głębokim kambuzem
- Standardowy ster strumieniowy dziobowy i wodoszczelna, głęboka komora łańcuchowa
Wady
- Szot grota poza zasięgiem sternika, brak redundancji układu sterowania
- Trudny dostęp do lodówki od przodu na prawej halsie
- Niewielka przestrzeń na instrumenty przy stanowisku nawigacyjnym; niektóre narażone na uszkodzenia elementy stolarskie
- Pomiarowy poziom hałasu silnika wynoszący 83 dB jest wyższy niż w porównywanych jachtach z BOTY
