Ontwerpgeschiedenis en rompvorm
De Mk II blijft een conventionele spitsgatter, maar de afstamming is specifiek: de romplijnen zijn overgenomen van de Ingrid 38, die zelf weer was afgeleid van Archers eeuw eerder ontworpen reddingbootconcept. Het Alajuela-project werd opgestart door Mike Riding en Rod Jermain, en de naam kwam voort uit Riding's plan om te gaan toeren met een partner die hij had ontmoet in de Costa Ricaanse stad Alajuela. In vergelijking met de Ingrid kreeg de 38 een scherpere boegintrede die haar helpt bij lichte wind en een vlakker achterschip, terwijl er meer drijfvermogen aan de voorkant boven de waterlijn werd toegevoegd om het neiging van de Ingrid om haar boeg te begraven tegen te gaan. De tuigage draagt 8% meer zeiloppervlak dan die van de Ingrid, waardoor de verhouding tussen zeiloppervlak en waterverplaatsing dichter bij die van prestatiegerichte toerjachten zoals de Valiant 40 komt. (1)
Constructie
De handopgelegde polyester romp is in één stuk gegoten, met een dikte van 3/4 inch nabij de kimmen tot 1/2 inch bij het bovenwaterschip, en zonder binnenschaal — alles binnenin is hout dat aan de romp is gelijmd. De romp-dekverbinding is versterkt met multiplex en is een van de betere in de sector. Bronzen beslag werd gemaakt in Alajuela en verdient de aandacht. De mallen waren traag: drie jaar om de stop- en trekmalen te bouwen, gevolgd door bijna nog eens twee jaar voor de dekmallen. De wijzigingen van de Mk II losten het probleem op van het vinden van hoogwaardig hout voor boegsprieten en doorgangen door deze delen te vervangen door aluminium en polyester. Fabriek gebouwde boten hebben opmerkelijk goed geëld dankzij de robuuste constructie en de solide engineering.
Tuigage en handling
De boegspriet van de Mk II werd korter gemaakt en de J-meting werd met 12 inch verlaagd, waarbij de lange houten spriet werd vervangen door een compacte aluminium wishbone. John Kretschmer omschreef de 38 als een heel ander type onder de spitsgatters — slank en elegant in plaats van sterk en strijdlustig — maar nog steeds sneller zeilend dan de Westsail 32. De scherpere boegintrede en vlakkere achtersecties geven haar een voordeel bij licht weer, wat bleek toen de romp van Wathena tweede werd in de berucht wispelturige Newport-to-Ensenada-wedstrijd van 1976 en ver over de eerste eindigde onder toerjachten van vergelijkbare grootte en waterverplaatsing. (1)
Accommodatie
De Mk II voegde drie inch aan kajuithoogte toe ten opzichte van de Mark I, wat resulteerde in een stahoogte van 6 voet 4 inch benedendeks. De achterste propaankist en de aluminium waterdichte deuren zijn praktische aanpassingen voor toerzeilers, en door het ontbreken van binnenschalen bestaat het interieur grotendeels uit op maat gemaakt houtwerk dat aan de romp is bevestigd. De boot werd ook aangeboden als romp-en-dek-kit voor zelfbouw door de eigenaar, waardoor de afwerking benedendeks tussen fabriek- en amateurbouw grote verschillen kan vertonen.
Eigendomspunten
De productie van de Alajuela 38 liep van 1974 tot 1985, met 81 gebouwde rompen en 30 voltooid in 1978; de Mk II verscheen als latere variant. Het merk kreeg een cultstatus, waarbij eigenaren werden aangetrokken door de vloeiende lijnen, de onberispelijke techniek en de verrassend sterke prestaties. De meeste problemen die zich voordoen zijn over het algemeen eenvoudig op te lossen.
Het oordeel
De Alajuela 38 Mk II is een doordacht ontwikkelde spitsgatter die het zeewaardige profiel van Archer behoudt, maar duidelijk beter zeilt dan zijn tijdgenoten uit de Westsail-periode. De eendelige romp, de met multiplex versterkte dekverbinding en de verhoogde kajuit maken het een duurzame, leefbare blauwwaterzeiler met echte snelheid bij licht weer.
Pluspunten
- Scherpere boegintrede en vlakker spoor zorgen voor echte prestaties bij licht weer
- Eénheids romp die handmatig is gelegd, zonder binnenschaal en met een versterkte dekverbinding
- Mk II heeft meer stahoogte, waterdichte deuren en een kortere, praktische boegspriet
Minpunten
- De lange productietijd en de optie om de boot als bouwpakket te kopen betekenen dat interieurs vaak ongelijkmatig door eigenaren zijn afgewerkt
