Projekt i konstrukcja
Rysunek Stephensa nadaje jachtowi Impala 35 półdługий finkil przechodzący w ster na skegu – połączenie to zapewnia stabilność kursową przy jednoczesnej możliwości utrzymania dużej powierzchni żagli na fali. Kadłub wykazuje dość wyraźną linię wodną i bardziej zaznaczony profil pokładówki niż w przypadku S&S 34, od którego się wywodzi, co jest wizualnym dowodem na większą przestrzeń kabiny. Jako pierwszy kadłub z laminatu poliestrowo-szklanego stoczni, Impala ustanowił standard produkcji stoczni oparty na litej laminatowej skorupie, a nie przekładkach przekładkowych, z balastem ołowianym o masie 2,59 tony przy wyporności 6,34 tony – co daje stosunek balastu do wyporności na poziomie 40%, który w dużej mierze tłumaczy jego stabilność. Silnik znajduje się pod luką, a wał wychodzi w odległości pół długości kadłuba między kilem a skegiem, co stanowi zmianę układu w porównaniu do S&S 34, gdzie silnik był umieszczony u stóp masztu, i zwalnia oś symetrii mesy.
Ożaglowanie i prowadzenie
Ożaglowany jako slup topowy z powierzchnią żagli wynoszącą 47,94 m², Impala 35 niesie na tyle dużo płótna, by przy linii wodnej wynoszącej 7,80 metra jacht zachowywał żywiołowość, nie będąc jednocześnie przeciążonym dla nielicznej załogi podczas oceanicznych przejść. Duża wyporność jest źródłem znacznej stabilności kursowej – cechy, która pozwala sternikowi na wachcie mieć pewność, że jacht utrzyma kurs w trudnych warunkach na fali poprzecznej. Zanurzenie wynoszące 1,83 metra oraz szerokość 3,08 metra zapewniają dobrą stabilność kadłuba, a ster na skegu pozwala zachować kontrolę nad kierunkiem, gdy kadłub pracuje pod silnym przechyłem. To fundamenty konstrukcji opisywanej od samego początku jako stworzonej na pełne morza, a nie na spokojną trasę przybojową.
Warunki mieszkalne
Pod pokładem Impala 35 zachowuje klasyczną aranżację z końca lat 60. i 70.: koja rufowa zajmuje lewą burtę za zejściówką, tuż przed wydzielonym stanowiskiem nawigacyjnym, dzięki czemu nawigator pracuje blisko wachty sterowej. Na prawej burcie znajduje się kambuz, co pozostawia centralną jadalnię z kanapami i stołem środkowym, które można przekształcić w dodatkowe miejsca do spania. W części dziobowej koja V zamyka ofertę miejsc noclegowych dla trzech osób oraz daje możliwość podziału jadalni na dwie kabiny. Układ jest kompaktowy, ale funkcjonalny – każde stanowisko ma swoje przeznaczenie, a bliskość stołu nawigacyjnego do koi rufowej idealnie pasuje do jachtu przeznaczonego do żeglugi oceanicznej, a nie do relaksu w porcie.
Werdykt
Impala 35 to zaprojektowany przez Stephensa slup oceaniczny, który przeniósł sprawdzony S&S 34 na większą, zbudowaną z laminatu jednostkę klasy 10 metrów o stabilniejszym ruchu na fali i bardziej funkcjonalnym wnętrzu. Wynik testów Ostar oraz przyjęcie rynkowe potwierdzają projekt, który przewyższał swoje parametry długościowe. Kompromisy są typowe dla tamtej epoki: ograniczona liczba kabin i profil kadłuba, który stawia funkcjonalność ponad otwarte przestrzenie, do których przywykli późniejsi nabywcy.
Zalety
- Rodowód Olin Stephens z udokumentowaną historią samotnych regat oceanicznych
- Wysoka stabilność kursowa dzięki 40-procentowemu balastowi ołowianemu
- Ster na skegu i półdługi finkil zapewniają bezpieczeństwo sterowania na pełnym morzu
- Przeznaczony do żeglugi oceanicznej układ wnętrza z koją rufową i sąsiadującym ze sobą stołem nawigacyjnym
Wady
- Tylko dwie kabiny i trzy miejsca do spania wraz z jadalnią ograniczają liczbę gości
- Powiększony profil pokładówki jest odstępstwem, które niektórzy mogą uznać za mniej smukłe niż w przypadku S&S 34
