Projekt i konstrukcja
Pod skrzydłami stoczni Hanseyachts linia Dehler 38 zrezygnowała ze starszego, laminowanego, jednokadłubowego połączenia kadłuba z pokładem na rzecz spoiny klejono-wkręcanej. Sam SQ jest budowany metodą infuzji próżniowej z laminatu przekładkowego o rdzeniu z balsy i łączniku z żywicy winyloestrowej. Konstrukcję dopełniają grodzie laminowane, dennik z GRP oraz laminatowy pokład-przekładka (sandwich) łączący kadłub z pokładem. Według opinii jednego z testerów układ pokładu wyraźnie przechyla się ku efektywności regatowej, jednak własny zespół projektowy stoczni zaprojektował wnętrze, które wciąż zachowuje charakter jachtu turystycznego. Większe okna kadłuba, dwa dodatkowe kliny z Perspex w nadbudówce oraz zmienione powierzchnie sprawiają, że salon jest wyraźnie jaśniejszy niż w wcześniejszych wersjach. Główna gródź oraz przegroda przedziału technicznego wykończono tkaniną Skai z cienkim tapicerowaniem poprzecznym. (2)
Takielunek i prowadzenie
Cechą charakterystyczną modelu SQ jest grot typu squaretop lub fathead, który dzięki użyciu ukośnego listewki w górnym liku grota zwiększa powierzchnię żagli o około pięć metrów kwadratowych. Według pomiarów ORC przytoczonych przez YACHT, przynosi to średnio 28 sekund na milę morską na korzyść konwencjonalnego ożaglowania typu pinhead. Aby utrzymać tak szeroki górny lik bez przeciążenia takielunku, stocznia zwiększyła kąt salingów z 23 do 27 stopni i przesunęła foki o 25 centymetrów ku rufie, redukując system achtersztagów tak, aby tylna wanty służyły jedynie do trymowania, a nie pełnienia funkcji konstrukcyjnych. Wersja fathead wymaga podwójnych baksztagów prowadzonych na kladkach 1:2 na pawęży, a jej poprzednicy wykorzystują zaciski dźwigniowe i bloki typu flip-flop, co pozwala na obsługę z woltaniny grota lub kabestanów genui. Standardowy slup ułamkowy ma wskaźnik SA/D wynoszący 20,85, natomiast wersja square-top – 23,23. Jedna głęboka płetwa sterowa i podwójne koła sterowe zapewniają bezpośrednie, przyjemne czucie na sterze, które buduje użyteczną siłę już przy około 10 węzłach wiatru rzeczywistego. Testowani uznali, że jacht jest łatwy w obsłudze nawet w pojedynkę. (2)
Wnętrze i kabiny
Nabywcy mają do wyboru pojedynczą kabinę rufową na prawej burcie lub dwie sąsiadujące ze sobą kabiny rufowe – w tym drugim przypadku dojście do kabiny lewej wymaga przejścia przez toaletę. Na dziobie znajduje się podwójna koja, przy czym miejsce do spania zostało przesunięte nieco ku rufie, aby zrobić miejsce pod akumulatory serwisowe. Standardowy układ pomija stół nawigacyjny na rzecz dwóch kabin i dużej szafy na lewej burcie, choć opcja ze stałym lub przesuwnym stołem pozwala na zaaranżowanie małego jadalnika; alternatywnie stanowisko nawigacyjne skierowane jest ku rufie na lewej burcie, z wykorzystaniem kanapy jako siedziska, lub można je usunąć na rzecz wyjątkowo długiej kanapy. Wykończenie wnętrza obejmuje drewno tekowe, dębowe lub mahoniowe, podłogi z akacji, orzecha lub desek w pasy, a drzwi łazienki pozwalają na całkowite odgrodzenie tej części jachtu. (1)
Znane problemy
Wskazówki achtersztagu w ożaglowaniu typu fathead dzielą miejsce na pokładzie z osprzętem gennakera: stocznia YACHT odnotowała, że dźwignia zacisku koliduje z blokiem odchylającym obciążony szot gennakera, co budowniczy usiłował rozwiązać. Na burcie lewej, kabestany rufowe są pokazane jako kręcone przeciwnie do ruchu wskazówek zegara wbrew konwencji prawej burty – to szczegół wart sprawdzenia na żywym pokładzie podczas oceny systemów obsługi. (2)
Remonty i eksploatacja
Standardowe wyposażenie ze stoczni obejmuje składaną śrubę napędową, bukszpryt, knagi sprężynowe, tekowy podłogę kokpitu, windę kotwiczną, akumulatory AGM o pojemności 160 Ah oraz składane podnóżki sterowe – powierzchnie o wymiarach około 70 na 40 centymetrów, które składa się z pokrywek skrzyni podłogowej i pozwalają sternikowi stać w kącie 15 do 20 stopni bez większego zmęczenia. Łańcuch burtowy, schowki w kokpicie oraz wentylacja zostały przeprojektowane w wersji SQ. Około połowa klientów SQ do tej pory wybrała wersję z maszynownią typu fathead, więc takielunek używanego jachtu należy traktować jako świadomy wybór, a nie wyjątek.
Werdykt
Dehler 38 SQ to krok naprzód w kategorii jachtów turystyczno-regatowych w porównaniu do Dehler 38 z 2013 roku – poświęca część konwencjonalnych rozwiązań na rzecz takielunku typu squaretop, który według danych ORC realnie przyspiesza kadłub, zachowując jednocześnie szeroki, przestronny pokład i mesę, które czynią tę platformę wyjątkowo przyjazną do życia. Konstrukcja i układ wnętrza pokazują, że stocznia myśli o sterniku, oferując podwójne koła sterowe, wózek szotów grota na dziobie oraz składane podnóżki. Dostęp przez toaletę od lewej burty oraz kolizja szotów gennakera na topowym maszcie to kompromisy, które kupujący powinien dokładnie przemyśleć.
Zalety
- Grot z kwadratowym topem zapewnia stabilne przyspieszenie o 28 s/Nm w porównaniu do ożaglowania typu pinhead
- Konstrukcja z laminatu winyl-estrowego z rdzeniem z balsy, wykonana metodą infuzji próżniowej, z połączonym kadłubem i pokładem
- Jasny, dobrze doświetlony salon z elastycznymi opcjami aranżacji stanowiska nawigacyjnego lub kanapy
- Dwoje kołów sterowych z głębokimi płetwami, opisywane jako precyzyjne i łatwe w obsłudze jednoosobowej
Wady
- Układ z dwiema kabinami rufowymi wymusza dostęp do kabiny lewej przez toaletę
- Początki achtersztagu typu fathead kolidują z pracującym blokiem regulacji szotu gennakera
- Lekkie kabestany rufowe przedstawione na rysunkach są skręcone w odwrotnej kolejności niż konwencjonalnie na prawej burcie
