Projekt i konstrukcja
Endeavour 37 to jednokadłubowiec z finkilem i sterem na skegu, choć sam kil lepiej opisać można jako płytki, długi „finkil turystyczny” o prostym przebiegu, ścięty przy stopie dziobnicy i kończący się znacznie przed sterem wolnonośnym. Kil jest częścią formy kadłuba, do którego wlewa się wewnętrzny balast ołowiany i zalaminuje go – nie ma tu śrub kilowych, co stanowi istotną uproszczenie dla każdego właściciela planującego długą eksploatację. Kadłub wykonany jest z jednowarstwowego laminatu z litego poliestru, jacht jest solidnie zbudowany, ma całkiem przyzwoite wykończenie i budzi u właścicieli poczucie bezpieczeństwa, jakby był „zbudowany jak czołg”. Wnętrze zbudowane jest ze sklejki z elementami wykończeniowymi z teku, a jeden z właścicieli z zamiłowaniem do szkutnictwa ocenił połączenia okuć jako doskonałe. Żaden z właścicieli nie zgłaszał problemów strukturalnych z panelami poddającymi się ugięciom (oilcanning) ani poruszającymi się grodziami. Przy wyporności 20 000 funtów i balastzie ołowianym o masie 8 000 funtów, jacht charakteryzuje się stosunkiem balastu do wyporności wynoszącym 40%, a szerokość 11,58 stopy oraz maksymalne zanurzenie 4,5 stopy wskazują na płytką, stabilną platformę. (1)
Ożaglowanie i prowadzenie
Większość jachtów Endeavour 37 ma ożaglowanie typu slup topowy, choć stocznia oferowała wersję kecz jako opcję płatną, a później dodano bukszpryt w celu zwiększenia powierzchni przedniego trójkąta żaglowego i ułatwienia obsługi kotwicy, a także opcję wysokiego masztu. Takielunek jest bardzo prosty i rzadko wprowadzi początkującego w kłopoty. Ta prostota nie gwarantuje jednak prędkości: przy obu takielunkach nie jest to szybki jacht, co też nie było jego przeznaczeniem – osiągi pod wiatr zostały celowo poświęcone na rzecz małego zanurzenia. Slup jest nieco niedożaglowany, a osiągi pod żaglami są przeciętne, zwłaszcza podczas żeglugi pod wiatr. Wskaźniki PHRF wahają się od 198 dla standardowego takielunku na Zatoce Meksykańskiej do 177 dla wersji z wysokim masztem i bukszprytem regatowym na Florydzie. Właściciele zgłaszają silną nawietrzność przy silniejszym wietrze, jeden z nich wspomina wykonanie jednego zwrotu przez sztag w promieniu 115 stopni, a inny zauważa nadmierny dryf boczny. Wielu właścicieli opisuje jednak satysfakcjonującą równowagę, o ile zwraca uwagę na trym, refowanie i dobór kombinacji żagli. Prędkość kadłubowa wynosi 7,34 węzła.
Wnętrze i kabiny
Oferta obejmowała dwa układy wnętrza. Plan A rezygnuje z dziobowych koi V na rzecz ogromnego, ukształtowanego jak litera U salonu, co pozwala na wygospodarowanie dużej dziobówki podzielonej na komory na łańcuch i żagle, dostępnej z pokładu, kambuza z szafką przy prawej burcie, toalety naprzeciwko w śródokręciu oraz dwóch dużych, podwójnych koi rufowych. Plan B jest bardziej konwencjonalny – posiada dziobowe koje V, przedział toaletowy tuż za koją, kanapy w mesie wokół przesuniętego stołu z opuszczanymi blatami, koję wachtową nad kanapą na prawej burcie, kambuz na rufie oraz osobną kabinę rufową po lewej burcie. Oba plany oferują miejsca do spania dla co najmniej sześciu osób w warunkach przypominających koi morskie; koja wachtowa w Planie B zwiększa liczbę do siedmiu, choć większość właścicieli zamieniła ją na schowek. Oba warianty wyposażone są w stół nawigacyjny, głębokie, podwójne umywalki blisko osi symetrii kadłuba oraz charakterystyczny dla jachtów Endeavour tekowy parkiet w kabinie. Plan A był standardowo wyposażony w ciepłą i zimną wodę ciśnieniową, prysznic z automatycznym zbiornikiem wody, instalację wodno-kanalizacyjną z mosiądzu i porcelanową umywalkę. Pod koniec lat 70. standardem była trzypalnikowa kuchenka spirytusowa oraz piekarnik. Kabina rufowa jest ciasna, a niektórzy właściciele Planu B uważają kabinę rufową za duszną; wysoki odsetek zbadanych właścicieli to osoby mieszkające na pokładzie, które uważają ten jacht za idealny do tego celu.
Znane problemy
Klasa ta charakteryzowała się kilkoma powtarzającymi się wadami. Wielu właścicieli skarżyło się na pęknięcia żelkotu, co jest problemem również znanym z jachtów Endeavour 32. Obszary problematyczne obejmowały zawory szuflowe przy przejściach burtowych, które niektórzy właściciele słusznie zastąpili zaworami dennymi; lodówki z bocznym załadunkiem na niektórych jednostkach, które później wymieniono na lodówki szafkowe; tendencję do unoszenia się na boki (wzdłużnego przechyłu) oraz umiejscowienie zbiornika fekaliów; a także plastikowe luki Vetus, które pękały i przeciekały. Są to kwestie związane z eksploatacją, a nie uszkodzeniami strukturalnymi. (1)
Właścicielstwo i remonty
Klasa zachęca do pragmatycznych modernizacji. Zaworowe zawory burtowe, lodówki z bocznym załadunkiem i luki Vetus były powszechnymi pierwszymi naprawami, a prosty takielunek ułatwia modyfikacje. Szerokie, wolne od przeszkód półpokłady, odpowiednio szeroki choć wąski pokład dziobowy, wysoka owiewka kokpitu, która służy jednocześnie jako oparcie i ochrona, oraz podnoszący się ku przodowi reling dziobowy tworzą naturalną barierę przy zmianach żagli czy pracach przy kotwicach. Kokpit jest duży – graniczący z zbyt dużym na żeglugę oceaniczną – a jeden z właścicieli uznał go za zbyt szeroki, by móc się na nim oprzeć w przechyle. Standardowy, chłodzony słodką wodą silnik Perkins 4-108 o mocy 50 KM z przełożeniem 2,5:1, zbiorniki paliwa o pojemności około 65 galonów (ok. 250 l) z kratkami oraz zbiornik wody o pojemności 101 galonów (ok. 380 l) zapewniają realny zasięg turystyczny.
Werdykt
Endeavour 37 to prosty w obsłudze, solidnie zbudowany jacht turystyczny z Florydy, który rezygnuje z żaglowych osiągów pod wiatr na rzecz komfortu małego zanurzenia i praktyczności do mieszkania na pokładzie. To rozsądny wybór dla kupujących, którzy cenią solidną konstrukcję i przestrzeń we wnętrzu bardziej niż prędkość.
Zalety
- Solidny kadłub z laminatu poliestrowo-szklanego z wewnętrznym balastem ołowianym i brakiem śrub kilowych wymagających konserwacji
- Dwa elastyczne układy wnętrza o pojemności przyjaznej do mieszkania na pokładzie oraz standardowej instalacji wody pod ciśnieniem w wersji Plan A
- Prosty, wybaczący błędy takielunek odpowiedni dla początkujących żeglarzy
- Udokumentowana historia eksploatacji w czarterze i na oceanicznych trasach
Wady
- Przeciętne osiągi pod wiatr z doniesieniami o silnej nawietrzności
- Pęknięcia żelkotu i kilka usterek na poziomie okuć (szczeliny zaworów, luki Vetus, pompowanie masztu Isomat)
- Koje V w części dziobowej zbyt krótkie dla wysokich właścicieli; ciasne kabiny rufowe i bakistowe
- Duży kokpit i tendencja do przechylania w stronę burty z powodu rozmieszczenia zbiorników
