Design i konstrukcja
Kształt kadłuba modelu 473 jest nietypowy w rzucie i przekroju poprzecznym. Końce kadłuba są obcięte, a rufa ma szerokość, jakiej można by się ośmielić na konwencjonalnym kadłubie, z pełnym dziobem w rzucie poprzecznym, który przesuwa przednie kabiny tak daleko jak to możliwe w głąb dziobu. Duża szerokość przechodzi bezpośrednio do pawęży, a szerokość przeniesiona daleko ku rufie zapewnia duży kokpit, podczas gdy podwójne koła sterowe zamiast pojedynczego potęgują to wrażenie. Kadłub kanoe posiada niezwykle spłaszczony profil wzdłużny (płaski przód i rufa). W proporcjach jacht jest umiarkowany, ze stosunkiem długości do szerokości wynoszącym 3,31 i stosunkiem wyporności do długości (D/L) na poziomie 144; standardowe zanurzenie wynosi 5 stóp 6 cali, z opcją zanurzenia 6 stóp 11 cali, co pozwala zmniejszyć masę balastu o 882 funty. Na pokładzie dziobowym znajduje się siedem skierowanych do przodu, niskich luków między masztem a forsztagiem, wnękowa studzienka windy kotwicznej oraz nadburcia nisko osadzone, ale wystarczająco szerokie, by postawić na nich stopę. (1)
Ożaglowanie i prowadzenie
Model 473 to slup topowy o umiarkowanym stosunku powierzchni żagli do wyporności wynoszącym 16,22 w podstawowej specyfikacji. Główne kabestany szotowe znajdują się na rufie, w zasięgu ręki sternika, a takielunek wykorzystuje szeroką podstawę podwięzi wantowych z dwoma parami salingów odchylonych do tyłu, bez prowadzenia lin regulacyjnych pod pokładem. Żeglarze testujący uznali ten takielunek za idealny na wietrzne akweny, choć na słabe letnie wiatry jacht mógł okazać się zbyt mało ożaglowany. Podczas prób na silniku, jak donosił magazyn Yachting World, testerzy ocenili go jako jeden z najłatwiejszych w obsłudze jachtów o długości około 45 stóp. Silnik Volvo D2-55 o mocy 78 KM napędzał trzy-płatową śrubę stałą w tradycyjnym układzie wału oraz opcjonalną sterodzielę dziobową na jachcie testowym. Pod żaglami przy wietrze o sile 8–10 węzłów jacht osiągał ponad 7,6 węzła w pełnym bajdewindzie i około 5,5 węzła ostro na wiatr; przy wietrze o sile 10–15 węzłów przyspieszał do ponad 10 węzłów w szkwałach, natomiast osobne badania wykazały prędkość 8 węzłów przy 3000 obr./min, 9 węzłów przy 3500 obr./min i 10,5 węzła przy pełnym gazie.
Pokład i kokpit
Pokład jest funkcjonalny i atrakcyjny, odzwierciedlając osiągi jachtu. Układ pokładu wyróżnia się ogromnym kokpitem z dwoma kołami sterowymi i przestrzenią na swobodne poruszanie się między nimi, a także demontowalnym stołem z klapą w części dziobowej kokpitu oraz stalową bramką podpierającą, która montuje stół w schowanym schowku. Kilka dobrze zaprojektowanych, pojemnych bakist na pokładzie zapewnia miejsce do przechowywania, a solidne tekowe handrelingi i oświetlenie pokładowe dopełniają wyposażenie. Zrębnice kokpitu są głębokie i lekko nachylone na zewnątrz dla bezpieczeństwa.
Wnętrze i kabiny
Oferowano dwa układy wnętrza, a późniejsze zapiski wspominają o wersjach dwu- lub czterokabinowych oraz miejscach do spania dla 6, 8 lub 10 osób. Układ trzykabinowy posiada lustrzane, podwójne koje rufowe, które wydają się ogromne, choć rufowa kabina na prawej burcie wchodzi w kambuz, co zmusza meble do oparcia o grodzię i pozostawia praktycznie żadną przestrzeń ładunkową na rufie, oferując jedynie skromną powierzchnię do przygotowywania posiłków; pojemność lodówki wydaje się ograniczona w obu układach kambuzów. Na pokładzie znajdują się dwie toalety – pierwsza wyposażona jest w kabinę prysznicową i ma prywatny dostęp z przestronnej kabiny dziobowej. Wentylację zapewnia duża stacja nawigacyjna, salon z wyspą centralną, która pomieści sześć osób przy stole, 10 otwieranych luków, w tym zejściówka, oraz osiem otwieranych iluminatorów kadłubowych. Testujący określali układ trzykabinowy jako niemal idealny do rodzinnej turystyki z dwójką dzieci, podczas gdy podwójne kabiny rufowe są niezwykle przestronne.
Znane problemy
Szot grota nie może być trymowany z miejsca sterowania, a geometria układu dwukołowego wprowadza tarcie, co skutkuje ciężkim sterowaniem pozbawionym wyczucia. Są to cechy prowadzenia, które kupujący powinien ocenić na kole sterowym, a nie wady konstrukcyjne. (2)
Werdykt
Beneteau 473 to jacht turystyczny projektu Finota, który poświęca nieco czucia na sterze na rzecz ogromnej przestrzeni w kokpicie i kabinie, łatwego prowadzenia silnika oraz żywych osiągów przy silniejszym wietrze. Odpowiada on rodzinom lub programom typowo czarterowym, gdzie przestronność i komfortowe miejsce do spotkań na pokładzie są ważniejsze niż precyzyjne sterowanie palcami.
Zalety
- Ogromny, bezpieczny kokpit z podwójnymi kołami sterowymi i przejściem do pawęży
- Przestronne kabiny rufowe oraz elastyczny układ dwu-, trzy- lub czterokabinowy
- Łatwe prowadzenie na silniku dzięki napędowi wałowemu i opcjonalnemu sterowi strumieniowemu dziobowemu
- Doskonałe osiągi przy silnym wietrze – potrafi przeciągnąć ponad 10 węzłów pod żaglami
Wady
- Ciężkie, wymagające precyzji prowadzenie dzięki podwójnemu układowi kół sterowych
- Szot grota poza zasięgiem ręki sternika
- Kompromisowy układ kambuza i minimalna powierzchnia chłodzenia w wersji trzykabionowej
- Skromny plan ożaglowania na słabe wiatry według obserwacji testerów
