Ontwerp en constructie
De Frances 26 werd ontworpen als het zwaarste 26-voets zeiljacht op de markt, met een waterverplaatsing van bijna 7.000 pond waarvan ongeveer de helft bestond uit loden ballast. Dit zorgt voor een laag zwaartepunt dat compenseert voor een rompvorm zonder veel vormstabiliteit. De originele kiel had een lange, doorlopende profiel met ingegoten lood en geen garboardstraal, waardoor de gehele kiel zijn werk doet om drift te voorkomen ondanks de geringe diepgang. Onder de waterlijn gaf Paine de romp een matige knik voorin om de loefgierigheid te verminderen en een slooptuigage zonder boegspriet mogelijk te maken. De spitsgatromp is gemakkelijker in balans te brengen dan een spiegelromp en stuurt goed onder een windvaan. De eerste romp was een binnenschaalconstructie met schuimkern over wrangen, met een dek van met glasvezel bekleed multiplex. Latere Britse rompen werden gebouwd door Northshore met afbouw door Victoria Marine; eigenaren beschrijven goed gelamineerde schotten en hardhouten details zelfs op onhandige plekken benedendeks. (2)
Tuigage en handling
Het eerste zeilplan was een hoge fractionele tuigage met een zelfkerende fok op een fokgiek, later aangevuld met kotter- en toptuigages; eigenaren meldden dat zowel de fractionele sloop als de kotter prachtig uitgebalanceerd waren. De hoge tuigage verbeterde de prestaties bij licht weer, maar vereiste vroegtijdig reven, terwijl de Britse kottertuigage veel meer wind kon verdragen ten koste van snelheid. Conservatievere masten die drie voet korter waren, moesten minder vaak worden gereefd voor gebruik op open zee. Testers van Practical Boat Owner merkten een neiging tot hellen tot 15 of 20 graden op voordat de boot stijf werd, een neiging tot loefgierigheid die werd versterkt door het originele, niet uitgebalanceerde roer, en een beste loefhoek van rond de 100 graden tussen twee overstagmanoeuvres. Overstag gaan is een bewuste handeling omdat de genuaklem onder de voorste rondhouten door moet, maar de hoge boeg slaat het water opzij en de boot vaart best goed voor een wat zwaardere, ondiep stekende 26-voets langkieler.
Accommodatie
Amerikaanse boten waren doorgaans vlakgespoten, terwijl Britse versies een korte kajuitopbouw hadden. Die lage opbouw zorgt voor een stahoogte van bijna 1,80 meter en geeft het interieur een veel grotere indruk dan je zou verwachten op een 26-voets boot. De standaardindeling heeft een hoekkooi aan bakboord en een aparte natte cel aan stuurboord met een kleine hangkast voorin, de kombuis en een neerklapbare kaartentafel langs de bakboordzijde, en een optie voor een achterste natte cel met een vaste tweepersoonskooi of twee bankkooien en een tweepersoonskooi voorin. De afwerking is licht met wit geschilderd en gelamineerd multiplex, gelakte details, veel teak en messing, en zonder plafondbekleding zodat de dekbevestigingen goed bereikbaar blijven. De kuip is een beschut zitgedeelte omgeven door verticale teakhouten kuipranden, ideaal voor twee personen en handzaam met drie, met een bakboordskist en een achterpiek waar de gasfles wordt opgeborgen.
Bekende problemen
De Yanmar 1GM-diesel van 8 pk zette de Frances nauwelijks aan tot haar rompsnelheid van 5,5 knopen, een tekort dat de meeste restaurerende eigenaren oplossen door een nieuwe motor te installeren met minstens het dubbele vermogen, waarbij de Beta 16 een veelgekozen keuze is. De hoge originele mast was zwaar en had aanzienlijke windvang, en het onevenwichtige roer dat de loefgierigheid versterkte, werd later door Paine vervangen door een volledig uitgebalanceerd type. Door de geringe diepgang loopt ze niet hoog aan de wind en draagt ze bij harde wind weinig zeil; bovendien is de bewegingsvrijheid van de helmstok beperkter dan op een boot met een spiegel.
Refits en eigendom
Naast het vervangen van de motor heeft de Frances diverse ontwikkelingen in de tuigage doorstaan: een zeilplan uit 2020 maakt gebruik van een carbon mast met vereenvoudigde, naar achteren geplaatste zalingen en een Solent-binnenforestag voor meer vermogen met minder helling, als compromis tussen de oude korte en lange tuigages. Op maat gemaakte houten rompen zoals die van GALAVANT hebben het hoofdschot weggelaten ten gunste van hangende knieën, en verschillende boten zijn uitgerust met een gaffeltuig. De treden van de kajuittrap moeten mogelijk naar voren worden geschoven, afhankelijk van de gekozen voortstuwing, en de motorruimte aan de voorkant is bereikbaar wanneer de trap is verwijderd, terwijl vuil in de brandstoftank via een paneel van de hoekkooi kan worden gespoeld.
Het oordeel
De Frances 26 is een onvolmaakt, klassiek ontwerp dat boven zijn lengte uitstijgt: een zwaar geballasteerde, gemakkelijk te trimmen spitsgatter met echte zeewaardigheid en een ruime, goed afgewerkte kajuit. Het is geen oceaanrenner, maar combineert aantrekkelijke lijnen, een rustig gedrag in de golven en respectabele prestaties in een compact jasje van 26 voet dat met bescheiden aantallen de wereld rond heeft gevaren.
Pluspunten
- Koperen ballast van bijna de helft van de waterverplaatsing zorgt voor verrassende stabiliteit en een veilige kapseiscoëfficiënt voor op zee
- De spitsgatterromp is goed uitgebalanceerd en stuurt gemakkelijk onder windvaanstuurinrichting
- Korte kajuitopbouw zorgt voor een stahoogte van bijna 1,80 m en een open interieur
- Sterke constructie met gelamineerde schotten en hoogwaardig hardhout benedendeks
Minpunten
- Originele 8 pk dieselmotor haalt nauwelijks de rompsnelheid; hermotorisering is vrijwel onvermijdelijk
- Geringe diepgang beperkt het hoog aan de wind lopen en het dragen van zeil bij harde wind
- Hoge mast en vroeg onevenwichtige roer zorgen voor meer loefgierigheid en windvang
- Beperkte bewegingsvrijheid van de helmstok door spiegelroer
