Design i konstrukcja
Tartan 42 to slup topowy na finkilu z sterem na skegu, co zapewnia bezpieczne i stabilne prowadzenie. Większość jachtów opuszczała formę z kilem o małym zanurzeniu Scheel do żeglugi przybrzeżnej, choć projekt był również oferowany w wersjach z głębszym kilem; sam kil ołowiany pozostaje stałą wartością. Kadłub jest wykonany z laminatu poliestrowo-szklanego, a współczynnik zanurzenia wynosi około 1338 funtów na cal (lbs/in), co jest wartością zgodną z wypornością 22 000 funtów i stosunkiem balastu do wyporności (B/D) na poziomie 40,9. W porównaniu z podobnymi jachtami żaglowymi, T-42 jest smuklejszy niż 69 procent wszystkich innych projektów, co w połączeniu ze stosunkiem długości do szerokości (L/B) wynoszącym 3,50, nadaje mu zgrabny, a nie szeroki profil zarówno pod wodą, jak i na pokładzie. (1)
Takielunek i prowadzenie
Plan ożaglowania jest mocny – powierzchnia grota i foka wynosi około 758 stóp kwadratowych, a genua pozwala na wykorzystanie 150% pokrycia żagli, co daje blisko 675 stóp kwadratowych; spinaker o pokryciu 180% dodaje kolejne 1376 stóp kwadratowych podczas żeglugi z wiatrem. Takielunek topowy niesie większą powierzchnię żagli niż 66% podobnych jachtów, co stanowi lekką przeciążenie takielunku, tłumaczone w danych z testów jako dziedzictwo regatowe. Ster na skegu zapewnia stabilność na sterze na fali, a teoretyczna prędkość kadłubowa wynosząca około 7,6 węzła odpowiada możliwościom, jakie może osiągnąć kadłub wypornościowy tej długości. Przy powierzchni zmoczonej wynoszącej blisko 409 stóp kwadratowych, jacht został zaprojektowany do ciężkich przejść pełnomorskich, a nie do czystej przyspieszania w słabym wietrze, a jego dzielność morska jest cechą najczęściej wysławianą w literaturze. (1)
Wnętrze i kabiny
Pod pokładem w przestronnym wnętrzu z drewna tekowego może spać od sześciu do siedmiu osób. Szerokość całkowita wynosząca 12 stóp i 3 cale oraz długość linii wodnej na poziomie 32 stóp pozwalają na zaprojektowanie szerokiego układu kabin bez kompromisów związanych z ciasnotą typową dla węższych kadłubów, a wykończenie w teku jest dominującym elementem wnętrza. Jest to jacht zaprojektowany z myślą o rodzinie żeglarskiej lub dla pary pływającej w małej załodze z gośćmi, a nie dla spartaczonej kuby regatowej.
Remonty i eksploatacja
Używany T-42 może być wyposażony w stacjonarny silnik wysokoprężny Westerbeke, a pojemność zbiornika paliwa wynosząca 79 galonów w połączeniu z 165 galonami wody pozwala na długie rejsy bez konieczności ciągłego tankowania i dopompowywania wody. Nabywcy szukający jednego z niewielu dostępnych egzemplarzy powinni liczyć się z różnicami w typie kilu oraz z tym, czy pierwotnie zamontowano płytki kil Scheel, czy głębszy finkil. Jako klasyczny projekt stoczni S&S o trwałej wartości, konstrukcja ta wymaga dokładnej inspekcji historii pracy kilu i takielunku danego egzemplarza, zamiast zakładania jednolitych specyfikacji. (1)
Werdykt
Tartan 42 to ciężki jacht oceaniczny o regatowych korzeniach, zaprojektowany przez Sparkman & Stephens i zbudowany w małych seriach przez stocznię Tartan Marine. Ster na skegu oraz ołowianie balastowany finkil lub kil Scheel czynią go stabilną platformą pełnomorską, podczas gdy mocny takielunek topowy pozwala mu konkurować z lżejszymi współczesnymi konstrukcjami. Wykończenie wnętrza w teku i liczba miejsc do spania wynosząca od sześciu do siedmiu idealnie sprawdzają się podczas poważnej żeglugi turystycznej, a status klasyka projektów S&S stanowi fundament trwałego popytu na ten model.
Zalety
- Bezpieczne, stabilne prowadzenie dzięki sterowi na skegu
- Dobra dzielność morska dzięki ciężkiej wyporności i 9000 funtów balastu ołowianego
- Mocny plan ożaglowania z grot-majsem o powierzchni 758 stóp kwadratowych, nieco przeceniony dla tej klasy
- Przestronne wnętrze z drewna tekowego oferujące miejsca do spania dla sześciu do siedmiu osób
- Trwała wartość jako klasyczny projekt Sparkman & Stephens
Wady
- Smuklejszy niż większość podobnych konstrukcji, co ogranicza przestrzeń wnętrza w porównaniu z szerszymi rywalami
- Zbudowano tylko 34 egzemplarze, więc indywidualne różnice w specyfikacji poszczególnych kadłubów mają znaczenie podczas inspekcji
