Design i konstrukcja
Ręcznie laminowany kadłub z włókna szklanego wersji Mk II niesie żeliwny finkil i ma zanurzenie około 4 stóp 5 cali (ok. 1,37 m) – na tyle małe, że jacht może wpływać do marin, do których inne, głębiej zanurzone jednostki nie mają dostępu na kotwicy. Przy długości całkowitej 33 stopy, szerokości 11 stóp 5 cali (ok. 3,53 m) i wyporności bliskiej 10 500 funtów (ok. 4760 kg), jest to kadłub o dużej szerokości jak na swoją długość – stosunek długości do szerokości wynoszący 2,87 sprawia, że wnętrze jest bardziej przestronne niż w 79 procentach porównywanych konstrukcji. Balast o masie 3815 funtów daje stosunek balastu do wyporności na poziomie 36 procent, co jest wartością wyższą niż w 27 procentach podobnych jachtów żaglowych, natomiast stosunek wyporności do długości (D/L) wynoszący 203 plasuje go wśród umiarkowanie szybkich jednostek regatowych, przy czym 73 procent porównywanych projektów waży więcej. Powierzchnia zmoczona kadłuba wynosi około 344 stóp kwadratowych (ok. 32 m²), a jacht osiada przy około 1144 funtach na cal zanurzenia – liczby te wskazują na solidny kadłub turystyczny, a nie na lekki jacht regatowy. (1)
Ożaglowanie i osiągi
Ożaglowany jako slup topowy z powierzchnią żagli wynoszącą 580 stóp kwadratowych (wliczając genuę), Mk II jest umiarkowanie szybkim jachtem turystycznym z kokpitem centralnym, jak to trafnie opisała firma Yachtsnet Ltd. Geometria obsługi żagli podąża za przewidywalnymi proporcjami: szoty foka i genui o długości około 33 stóp przy średnicy pół cala, szot grota zbliżający się do 82 stóp oraz szoty spinakera na poziomie około 73 stóp, wszystko na linie o średnicy 12 mm. Podczas żeglugi na silniku jacht był oferowany z różnymi alternatywami napędowymi, najczęściej z 35-konnym silnikiem Thorneycroft (często wymienianym jako czterocylindrowy 90) lub 36-konnym dieslem Thornycroft, oba napędzające wałem; brokerzy okresowi opisują oryginalny Thorneycroft jako mocną, niezawodną i trwałą jednostkę napędową. Przy 36-konnym dieslu obliczona prędkość maksymalna wynosi około 7,3 węzła, wobec teoretycznego maksimum kadłuba wypornościowego wynoszącego 7,2 węzła oraz limitu 8 węzłów dla wersji z silnikiem Perkins. Wskaźnik komfortu (Motion Comfort Ratio) wynoszący 20,9 oznacza, że jacht zachowuje się na fali wygodniej niż tylko 27 procent podobnych konstrukcji, a wskaźnik wywrotności na poziomie 2,10 plasuje go poza granicą dopuszczalności do regat oceanicznych – jest to profil jachtu turystycznego do żeglugi przybrzeżnej i rodzinnej, a nie regatowego. (2)
Wnętrze i kabiny
Podczas gdy wersja Mk I posiadała pełnowymiarową toaletę z umywalką i WC po przeciwnych stronach kadłuba oraz kambuz naprzeciwko jadalni, w Mk II kambuz przeniesiono na rufę, a luk do kabiny rufowej przesunięto na lewą burtę, z dostępem do niej przez kokpit. Kanapa rozciągająca się za główną grodzią skróciła przestrzeń toalety, co w Mk II sprowadza zarówno umywalkę, jak i WC na prawą burtę. Układ wnętrza oferuje nadal doskonałą przestrzeń jak na tę wielkość jachtu, według informacji od Yachtsnet Ltd.: dwa kabiny w samym ogłoszeniu Mk II (trzy w szerszym zestawieniu archiwalnym) z sześcioma lub siedmioma miejscami do spania, kambuzem oraz toaletą. Same kabiny rufowe mieszczą dwie pojedyncze koje i pojemne schowki, czyniąc ten jacht naprawdę przestronnym rodzinnym jachtem turystycznym. (2)
Znane problemy
W dostępnych źródłach nie wspomina się o żadnych wadach konstrukcyjnych, osmozie ani systemowych usterkach specyficznych dla generacji Mk II. Szczegóły budowy – ręcznie laminowany kadłub, żeliwny kil, monolityczny laminat – są przedstawiane jako fakty techniczne, a nie obszary problemowe. Znajoma różnica w porównaniu z Mk I dotyczy jedynie zmiany układu wnętrza, a nie wady konstrukcyjnej.
Remonty i eksploatacja
Większość egzemplarzy wciąż posiada oryginalny czterocylindrowy silnik Thorneycroft o mocy 35 KM, umieszczony pod podłogą kokpitu. Normalny dostęp zapewnia duża panela podnoszona w przedniej części podłogi kokpitu; do prac wymagających specjalistycznych narzędzi można również unieść tylniejszą sekcję podłogi, na której znajduje się kompasówka. Taka łatwość serwisowania, w połączeniu z opinią jachtu jako doskonałej jednostki turystycznej dla rodzin, sprawia, że utrzymanie tego typowego dla lat 70.–80. projektu z centralnym kokpitem jest bardzo przystępne.
Werdykt
Moody 33 Mk II to praktyczny, szeroki jacht motorowo-żaglowy z centralnym kokpitem, którego wersja Mk II poprawiła rozmieszczenie kambuza i dostęp do kabiny rufowej w porównaniu z Mk I, nie tracąc przy tym przestronnego, rodzinnego charakteru turystycznego, który definiował tę linię. Małe zanurzenie, niezawodny oryginalny napęd oraz kadłub umożliwiający łatwy dostęp do części mechanicznych czynią go rozsądnym wyborem wśród używanych jachtów turystycznych na wody osłonięte i przybrzeżne.
Zalety
- Szeroka, przestronna kabina jak na tę długość jachtu, oferująca sześć lub siedem miejsc do spania oraz schowki w kabinie rufowej
- Małe zanurzenie wynoszące zaledwie 1,35 m (4 stopy 5 cali) ułatwiające wpływanie do marin
- Oryginalny silnik Thorneycroft opisywany jako mocny, niezawodny i trwały
- Dobra dostępność do silnika dzięki demontowalnym panelom podłogi kokpitu
Wady
- Wskaźnik komfortu niższy niż w większości podobnych konstrukcji; nie jest to miękki na żaglach kadłub do żeglugi oceanicznej
- Wskaźnik wywrotności wyklucza go z regat oceanicznych
- Przestrzeń przedziału dziobowego w wersji Mk II jest mniejsza niż w układzie o pełnej szerokości wersji Mk I
