Projekt i konstrukcja
Model 44 był produkowany w latach 1983–1987, a same kadłuby budowała stocznia Alexander Marine na Tajwanie. W procesie konstrukcyjnym zastosowano formowany, jednoczęściowy kadłub i pokład z laminatu poliestrowo-szklanego z wykończeniem żelkotowym. Kadłub posiadał rdzeń z pianki Airex, natomiast pokłady miały rdzeń z pianki Divinycell. Taka konstrukcja przekładkowa została wybrana ze względu na lepszą izolację akustyczną i termiczną, a nie w celu redukcji masy – co stanowiło świadome odejście od zwykłego uzasadniania stosowania kadłubów przekładkowych. Wewnętrzny balast ołowiany był odlewany na miejscu i pokrywany laminatem, a zbiorniki paliwa i wody były formowane jako integralna część kadłuba z laminatu. Połączenie pokładu z kadłubem miało charakter przebierany, skręcany na śruby i uszczelniony żywicą epoksydową, natomiast stalowe podwięzi wantowe były przykręcane do wbudowanych w kadłub listew poprzecznych (knee). Do wykonania grodzi strukturalnych i oddzielających wnętrze zastosowano wodoodporną sklejkę klasy marynistycznej. Skrzynia mieczowa została wkomponowana w kadłub poniżej podłogi kabiny, a sam miecz był dwuczęściowy, z brązową stopą na przedniej krawędzi. (1)
Takielunek i obsługa
Little Harbor 44 jest wyposażony w ożaglowanie typu slup topowy z aluminiowymi drzewcami, a konkretnie w slup z podwójnymi salingami, z profilowanym aluminiowym masztem i bomem pomalowanym farbą Imron. Olinowanie stałe to liny stalowe, a olinowanie ruchome obejmuje wewnętrzne fały grota i genui, dwie szoty genui, szot główny, ściągacz bomu i system topping lift, obciągacz bomu w czterech częściach oraz kluwer i sztag, a także fały flagowe; do sztaksela przewidziano blok fałowy. Zainstalowano kabestany Barient, w tym samoknagujące kabestany szotów przednich Barient 32 oraz samoknagujący kabestan szotu grota Barient 23. Gniazdo masztu jest wykonane ze stali nierdzewnej i regulowane. Konstrukcja ma średnią przewagę regatową PHRF wynoszącą 110, a ster to jednostka dwuczęściowa formowana z trzonem steru ze stali nierdzewnej i wewnętrzną konstrukcją nośną, kontrolowana przez układ sterowania Edson z niestandardowym, stalowym, promieniowym sektorem sterowym. Stały finkil niesie miecz obrotowy, co zapewnia wszechstronny zakres zanurzenia do żeglugi przybrzeżnej i oceanicznej.
Wnętrze i komfort
Dostępnych było cztery warianty układu wnętrza, a spośród pierwszych dziesięciu kadłubów żaden nie miał takiego samego układu, co podkreśla półseryjny charakter wczesnych łodzi. Modele z kokpitem rufowym dostępne były w wersji Plan A z dwiema toaletami lub Plan B z jedną toaletą, natomiast modele z kokpitem centralnym oferowały Plan A z podzielonym koją rufowym (podwójnym i pojedynczym) lub Plan B z podwójną koją wyspową na osi symetrii. Całe wnętrze wykończono drewnem tekowym, z podłogą kabiny z teku i ostrokrzewu, laminowanymi tekowymi belkami pokładowymi kontrastującymi z jasnoszarym laminatem Formica oraz wszystkimi odsłoniętymi powierzchniami wykończonymi tekową wkładką kadłuba. Szafki wiszące wykończono drewnem kamforowym, przedziały toaletowe wykończono jasnoszarym laminatem Formica i elementami z litego teku, a we wszystkich miejscach zastosowano skórzaną tapicerkę o wysokiej jakości. Przestrzeń bagażowa obejmuje trzy szuflady i jedenastkę osobnych szafek. Kambuz wyposażono w zabudowę i blaty z laminatu Formica, luksusowy trzypalnikowy kuchenkę ze stali nierdzewnej z piekarnikiem i grillem, izolowaną, dzieloną lodówkę oraz podwójny zlew ze stali nierdzewnej. Pierwszy z sześciu kadłubów wersji z kokpitem centralnym o numerze 1 otrzymał nazwę Robin Too i służył jako prywatny jacht Teda Hooda, zbudowany w układzie Plan A z kokpitem centralnym. (1)
Wyposażenie i systemy pokładowe
Jacht został dostarczony z niezwykle bogatym wyposażeniem jak na jacht turystyczny z tamtej epoki. Standardem był stały napęd śrubowy z brązu, mokry układ wydechowy ze wzniesieniem do odpływu przez pawęż oraz sterowanie silnikiem zamontowane na formowanej kolumnie sterowej. Dwa alternatory silnikowe zapewniały ponad 100 A prądu ładowania, wspierane przez cztery masywne akumulatory morskie i ładowarkę 12 V o natężeniu 40 A, przy czym instalacja elektryczna obejmowała dedykowaną tablicę rozdzielczą z bezpiecznikami 12 V i 120 V oraz 50-amperyczny kabiel zasilania z lądu. We wszystkich przejściach burtowych zastosowano brązowe zawory denne, a system podnoszenia miecza był wodoszczelny i wyposażony w windę na pokładzie. System odprowadzania wód zawodziowych obejmował dwie ręczne i jedną automatyczną elektryczną pompę zęzową, natomiast instalacja sanitarna wykorzystywała toalety ręczne/elektryczne z systemem Lectra San Type III MSD. Systemy bytowe dopełniały 17-galonowa (ok. 68 l) żeliwna lub stalowa bojlerka ciepłej wody, instalacja ciśnieniowa wody oraz automatyczne pompy prysznicowe w każdej toalecie.
Werdykt
Little Harbor 44 to projekt z małoseryjnej stoczni należącej do Teda Hooda, który w 44-stopowym formacie skupia jego filozofię jachtów turystycznych z mieczem na poważne, wbudowane wyposażenie i półseryjną różnorodność wnętrza. Kadłub z rdzeniem piankowym był izolowany raczej ze względów konstrukcyjnych niż dla zmniejszenia masy, a standardowy zestaw wyposażenia – od kabestanów Barient po zintegrowane zbiorniki i brązowe zawory dennych – odzwierciedla podejście stoczni budującej jachty do żeglugi turystycznej bez konieczności natychmiastowych doposażań przez właściciela. Rzadkość piętnastu kadłubów oznacza, że każdy egzemplarz posiada unikalną historię układu wnętrza.
Zalety
- Podnoszony finkil z mieczem zapewniający wszechstronny zanurzenie
- Izolowany kadłub i pokład z rdzeniem piankowym – rozwiązanie projektowe, a nie oszczędność masy
- Obszerne standardowe wyposażenie turystyczne, w tym brązowe zawory denne i zintegrowane zbiorniki
- Układy wnętrza półseryjne z wykorzystaniem własnego jachtu projektanta, Robin Too, jako wzoru dla centralnego kokpitu
Wady
- Zbudowano tylko piętnaście sztuk, co ogranicza dostępność części zamiennych i znajomość modelu na rynku wtórnym
- Średnia wartość PHRF wynosząca 110 wskazuje na skromne osiągi regatowe jak na tę wyporność
- Wczesne kadłuby różniły się tak bardzo od siebie, że żaden z pierwszych dziesięciu nie miał identycznego układu wnętrza
