Design i konstrukcja
Model 33.5 posiada konserwatywny kształt kadłuba z krótkim nawisem dziobowym i szeroką rufą, którą stocznia Hunter wykorzystała do wydłużenia linii wodnej, powiększenia kokpitu i stworzenia większej przestrzeni na kotwicy na rufie. Poniżej linii wodnej kadłuby były wykonane z litego laminatu poliestrowo-szklanego bez rdzenia, wykończone pod żelkotem warstwą matu włóknistego nakładanego za pomocą pistoletu matującego, a balast był umieszczony na zewnątrz kadłuba na kilu. Program kilowy był niezwykle szeroki: Hunter zaprojektował cztery konfiguracje – bulbkil skrzydłowy, głęboki finkil, eliptyczny kil skrzydłowy oraz tandemowy kil Collins – a następnie przeprowadził badania polaryzacyjne i próby rzeczywiste na dwóch identycznych kadłubach, aby rozstrzygnąć kwestię ostatecznego wyboru. Stocznia twierdziła, że głęboki finkil i bulbkil skrzydłowy okazały się lepsze, przy czym bulbkil skrzydłowy wykazywał nieco lepsze osiągi we wszystkich warunkach podczas tych prób. Sam bulbkil skrzydłowy jest niewielkim dodatkiem, z małymi skrzydełkami nachylonymi o około osiem stopni i bulbem w kształcie spłaszczonej elipsy. (1)
Takielunek i prowadzenie
Wysoki takielunek ułamkowy jachtu opiera się na układzie Bergstrom-Ridder, z podwójnymi salingami odchylonymymi do tyłu, podwójnymi wantami i dolnymi olinowaniami od wewnętrznych podwięzi wantowych, podczas gdy achtersztag jest rozdzielony, aby zapewnić wolną linię wzroku sternikowi. Jedną z wad odchylonych salingów jest ograniczenie możliwości poluzowania bomu. Podczas żeglugi model 33.5 radzi sobie dobrze zarówno pod żaglami, jak i na silniku; płetwa o małym zanurzeniu z płetwą sterową i sterem wolnonośnym pozwala mu szybko skręcać na kotwicy w ciasnych miejscach. Przy stosunku powierzchni żagli do wyporności wynoszącym około 17 i stosunku długości do wyporności bliskim 243, konstrukcja plasuje się w kategorii jachtów turystycznych o umiarkowanej wydajności, a nie w kategorii lekkich jachtów regatowych. (1)
Warunki mieszkalne
Pod pokładem układ przestrzenny faworyzuje towarzyską jadalnię na prawej burcie oraz podzieloną toaletę z umywalką na dziobie, przy czym kambuz został przesunięty tak daleko w stronę rufy, jak tylko pozwala na to konstrukcja kadłuba, aby zapewnić kucharzowi wolną drogę. Duże podwójne łóżko jest schowane pod kokpitem, co pozwala na wykorzystanie przestrzeni szerokiej rufy. Standardowy zestaw wyposażenia obejmował nawet egzemplarz książki „Piloting, Seamanship and Small Boat Handling” autorstwa Chapmana – co stanowi ciekawy dowód na wyposażenie jachtu w momencie dostarczenia. (1)
Znane problemy
Właściciele modelu 335 z 1990 roku donoszą, że jacht nie oferuje miejsca na rolkę kotwiczną i nie ma praktycznego sposobu na jej montaż, co stanowi poważną ograniczenie dla żeglarzy turystycznych preferujących system kotwiczny na rolce przy kotwicy dziobowej. (2)
Werdykt
Hunter 33.5 to przemyślanie zapakowany jacht turystyczny średniej wielkości z końca lat 80. stulecia XX wieku, łączący konserwatywnie zaprojektowany kadłub sztywny z niezwykle sprawdzonym programem kilów oraz przestronnym, nowoczesnym wnętrzem. Bulbkil o małym zanurzeniu sprawił, że jacht stał się dostępny w płytkich portach bez utraty szybkiej i pewnej manewrowości, a podzielony achtersztag i takielunek ułamkowy pokazują autentyczną próbę stworzenia jachtu turystyczno-regatowego, a nie tylko jednostki skupionej na pojemności kabin. Brak rolki kotwicznej to jedyna wyraźna brakowałość ergonomii dla żeglarza turystycznego.
Zalety
- Szeroki, sprawdzony program kilów z kilem z płetwą i bulbem, preferowany podczas prób stoczniowych
- Szybki na zwroty kadłub o małym zanurzeniu z sterem wolnonośnym
- Przestronne, zorientowane na rufę wnętrze z jadalnią i dużą podwójną koją rufową
- Dobre wyczucie steru dzięki rozpiętemu achtersztagowi i wewnętrznym podwięziom wantowym
Wady
- Brak opcji rolki kotwicznej ani możliwości jej doposażenia w egzemplarzu z 1990 roku
- Salingi odchylone do tyłu ograniczają zakres wysuwania bomu
