Geneza projektu i kształt kadłuba
Przeprojektowanie dokonane przez Trippa w 1958 roku zmodyfikowało Block Island 40 w umiarkowany sposób: linia pokładu stała się nieco płaska, pawęż wydłużona i szersza, a dziób mniej przypominał łyżkę. Te zmiany nadały Bermudzie 40 bardziej stabilny profil, bez rezygnacji z długich nawisów i szerokich obłów, które zachęcała do stosowania reguła pomiarowa. Około 1968 roku wersja 40-2 otrzymała miecz o profilu aerodynamicznym zamiast wcześniejszej płaskiej płyty, a maszt został lekko podniesiony, co pozwoliło zyskać około 20 dodatkowych stóp kwadratowych powierzchni żagli. Ten typ kadłuba wyposażony jest w miecz z minimalnym zanurzeniem wynoszącym 4,5 stopy i maksymalnym 8,75 stopy, co pozwala jachtowi sunąć po płytkich wodach, a jednocześnie zapewnia głębokie zanurzenie na pełnym morzu. (1)
Budowa
Większość kadłubów Bermuda 40 to monolityczny laminat z tkaniny szklanej i żywicy, przy czym w nowszych jachtach rzekomo wprowadzano włókno Kevlar do tego laminatu. Pierwotnie pokład również był wykonany z litego laminatu szklanego i żywicy, ale w generacji Mark III budowanej po 1972 roku zastosowano najpierw rdzeń z balsy, a później pianki PVC, aby zmniejszyć masę. Kadłub i pokład łączą się na wewnętrznej płycie przejściowej (flanszy), która jest prawie dwukrotnie grubsza i dwukrotnie szersza niż w porównywalnych wielkością jachtach – co jest konstrukcyjnym marginesem bezpieczeństwa świadczącym o konserwatycznym podejściu inżynieryjnym stoczni Hinckley. Otwory na łączniki są wiercone nieco za małe, a następnie rozwiercane na śruby maszynowe, co po dziesięcioleciach eksploatacji zapewnia doskonałą szczelność gwintów. (1)
Ożaglowanie, plan żagli i prowadzenie
40-2 to jol o powierzchni żagli wynoszącej 657 stóp kwadratowych, a podniesienie masztu w 1968 roku dodało przydatną marginesowość powierzchni żagli bez zmiany charakteru jachtu. Czego projekt nie oferuje, to prędkości pod wiatr: długie nawisy, szerokie kile, małe zanurzenie i miecze sprawiają, że jacht jest ociężały w halsowaniu pod wiatr do kotwicy. Na kursach pełnych jest jednak bardzo dobry, a długi kil w połączeniu z mieczem sprawia, że łatwo go zrównoważyć i jest on wygodny w baksztagu oraz półwietrze. Wersja Mark III, wprowadzona w 1972 roku, podniosła grot o ponad cztery stopy i przesunęła go ku rufie o prawie dwie stopy; w rezultacie większa powierzchnia żagli i podwyższone centrum ożaglowania wymusiły dodanie niemal 1000 funtów balastu, aby utrzymać jacht w pionie. (1)
Warunki mieszkalne i układ pokładu
Pod pokładem Bermuda 40 jest komfortowy dla czterech osób, a ponieważ Hinckley dawał każdemu klientowi swobodę w kwestii układu wnętrza, wykończenia i mebli, nie ma dwóch identycznych wnętrz. Na pokładzie kokpit jest bardzo duży i wygodny, natomiast otaczające go półpokłady są szerokie, uporządkowane i dobrze zaprojektowane do żeglugi w małej załodze.
Stateczność i dzielność morska
Zmierzony według reguły IMS na podstawie 11 jachtów, średni zakres dodatniego wskaźnika stateczności dla Bermuda 40 wynosi 116,5 stopnia, co plasuje go w gronie bardziej samoprostujących się jachtów turystycznych swojej ery. Ta rezerwa potwierdza reputację jednostki jako niezawodnej platformy oceanicznej, a nie żywej zabawki do żeglugi przybrzeżnej. (1)
Napęd i wyposażenie
Do 1992 roku B-40 był napędzany silnikami wysokoprężnymi Westerbeke o mocy od 35 do 46 KM, natomiast późniejsze modele przeszły na silnik kotwiczny Yanmar o mocy 51 KM. Jedyny silnik, skromny jak na współczesne standardy, doskonale pasuje do jachtu, na którego osiągi żeglarskie spoczywa ciężar przejścia oceanicznego, a nie śruby. (1)
Werdykt
Bermuda 40-2 to przemyślanie rozwinięty jacht turystyczny, który rezygnuje z prędkości pod wiatr na rzecz spokoju na kursach pełnych, elastyczności małego zanurzenia oraz konstrukcyjnie pancernego połączenia kadłuba z pokładem. Niestandardowe wnętrza i duży kokpit nagradzają właścicieli ceniących indywidualność i przestrzeń do ruchu, a parametry stabilności potwierdzają poważne przygotowanie do żeglugi oceanicznej.
Zalety
- Miecz o profilu aerodynamicznym i podniesiony maszt poprawiły ożaglowanie modelu 40-2 z 1968 roku bez pogarszania równowagi
- Kołnierz kadłuba jest prawie dwukrotnie szerszy i grubszy niż w porównywalnych konstrukcjach, z gwintowanymi elementami mocującymi zapewniającymi trwałe połączenie
- Średni dodatni wskaźnik stabilności wynoszący 116,5 stopnia we wszystkich sprawdzonych jachtach
- Duży, przestronny kokpit i szerokie pokłady; wygodne miejsca do spania dla czterech osób
Wady
- Długie nawisy, szerokie kile i miecz sprawiają, że jacht jest wyraźnie wolny w żegludze pod wiatr
- Wyższy, rufowy maszt późniejszych wersji Mark III wymagał dodatkowych prawie 1000 funtów balastu, co komplikowało przejście między generacjami
