Projekt i konstrukcja
Poniżej linii wodnej długi kil pomaga jachtowi stabilnie trzymać kurs, podtrzymuje ster i częściowo chroni stały trzyłopatowy śrubę napędową. Wypukłość na kilu pozwala umieścić silnik pod podłogą kabiny, co zwiększa przestrzeń we wnętrzu, zamiast jej ograniczać. Szerokość kadłuba jest poprowadzona daleko ku rufie, tworząc kokpit w kształcie litery T, który jest głęboki i przestronny – tylna ławka ma szerokość 65 cali, sam kokpit ma głębokość 34 cali, a sklejkowe wypełnienia tworzą 78-calowe koje na lewej i prawej burcie do drzemek na pokładzie. Nowsze modele poświęciły część tej głębokości na rzecz nieco płytszego kokpitu. Na pokładzie płaski pokład dziobowy ma lekką krzywiznę w miejscu stawiania masztu i dobrze sprawdza się jako miejsce do przechowywania pontonu, natomiast sekcja dziobowa to albo trójkątna studzienka o głębokości 6 cali, albo, w latach późniejszych, płaska pokładówka z dwuczęściową luką ze skrzynią kotwiczną. Umiejscowiony na średniej wysokości pokładów nawigacyjny jest łatwy do obsługi przy pracy z grotem. (1)
Ożaglowanie i prowadzenie
Gulf 32 został zaprojektowany jako kuter, a późniejsze modele wyposażano w wózek szotów grota na średniej wysokości bomu, co pozwalało oczyścić kokpit z lin. Dzięki długiemu kilowi, pochylonej dziobnicy i ukośnej pawęży, jacht został zbudowany z myślą o stabilności, a nie zwrotności. Długi kil, krótka linia wodna i duża wyporność sprawiają, że jacht słabo sobie radzi przy słabych wiatrach, ale przy umiarkowanym wietrze żegluje z rozsądną prędkością 5 do 6 węzłów i ma przyzwoite zdolności do halsowania pod wiatr jak na swój typ. Silnik Westerbeke o mocy 37 KM napędza go z prędkością 5 węzłów przy 2500 obr./min, dopóki fale nie stają się zbyt strome, choć reakcja na ster wstecz jest słaba lub wręcz nieobecna. Właściciele, którzy przypadkowo wejrzeli na mieliznę, donoszą, że bezpiecznie osuszają się na pełnym kilu, a jeden jacht udowodnił swoją niezawodność i komfort podczas ośmimiesięcznego rejsu z Seattle do Puerto Vallarta, a następnie z powrotem do San Diego.
Wnętrze i kabiny
Standardowy układ umieszcza kambuz, stanowisko sterowe, mały stolik nawigacyjny oraz koję rufową w pokładówce, z kambuzem w kształcie litery U na lewej burcie wyposażonym w trzypalnikową kuchenkę, lodówkę i podwójny zlew, oraz stanowiskiem nawigacyjnym naprzeciwko na prawej burcie. Na śródokręciu w salonie znajduje się ława o długości 6 stóp na lewej burcie, ława w kształcie litery L na prawej burcie oraz składany stół zamontowany na grodzi. W części dziobowej znajdują się toaleta, szafa ubraniowa oraz koja V na dziobie. Liczba miejsc do spania wynosi sześć, wykorzystując skróconą podwójną koję V na dziobie, kanapy oraz koję rufową. Jeden z dawnych właścicieli, pisząc w magazynie Cruising World, określił pokładówkę jako główny atut, oferujący ochronę, świetną widoczność i komfort w każdych warunkach pogodowych, z wewnętrznym stanowiskiem sterowania, które pozwala żeglarzom w chłodnym lub deszczowym klimacie prowadzić jacht na sucho, przesuwanymi drzwiami do kokpitu oraz oknami zapewniającymi panoramiczny widok. Wnętrze wykończono tekiem i wkładkami z laminatu.
Znane problemy
Odpływy z kokpitu są małe, a żeglarze oceaniczni wyrażają obawy co do ryzyka zalania w przypadku pochylenia jachtu na rufę. Właściciele donoszą o skorodowanych zbiornikach oleju napędowego z czarnej stali, które wymagają wymiany, a przecieki wokół okien pokładówki są częstym problemem. Pokłady boczne z rdzeniem powinny być kontrolowane pod kątem przecieków i delaminacji, podobnie jak pokład i grodzie pod stopą masztu. Poza tymi kwestiami konstrukcyjnymi, w relacjach właścicieli wskazuje się, że pokład jest podatny na przecieki wokół okien i okuć, co może prowadzić do uszkodzeń od wody, pleśni i problemów elektrycznych; wentylacja w pokładówce i kabinie rufowej jest niewystarczająca; dostęp do silnika i zęzy jest utrudniony – silnik znajduje się pod podłogą pokładówki za panelami i materacami, a zęza pod ciężką luką głównej kabiny. (1)
Werdykt
Gulf 32 to typowy jacht dla żeglarza nastawionego na spokojną turystykę: wolny przy słabym wietrze, stabilny przy silniejszym i naprawdę wygodny pod pokładówką, która przedłuża sezon każdemu, kto ceni sobie suchą żeglugę. Kompromisy są realne – ograniczona sterowność wsteczna, skromne tempo przy słabych wiatrach oraz kilka drobnych problemów z przeciekami i dostępem do wnętrza – ale pojemność i osłona tego projektu tłumaczą, dlaczego zbudowano ich dokładnie 400 sztuk w ciągu ćwierćwiecza.
Zalety
- Osłonięte stanowisko sterowe wewnątrz i jasna sterówka z panoramicznymi oknami
- Długi kil sprawia, że jacht dobrze trzyma kurs i pozwala na bezpieczne osiadanie na dnie po wejściu na mieliznę
- Przestronna rufa z burtą przeniesioną do tyłu tworzy głęboki, szeroki kokpit w kształcie litery T
- Przeciętne zdolności do żeglugi pod wiatr i umiarkowany kurs przy wietrze o sile 5–6 węzłów
Wady
- Słabe osiągi przy słabym wietrze i słaba reakcja na hamowanie na biegu wstecznym
- Małe odpływy kokpitu zwiększają ryzyko zalania przy staniu na rufie
- Przecieki przez okna pilothouse'a i pokład, a także trudny dostęp do silnika i zęzy
- Zardzewiałe zbiorniki z czarnej stali oraz delaminacja rdzeniowego pokładu bocznego wymagające monitorowania
