Projekt i konstrukcja
Model 33 stanowił świadomy krok naprzód w dziedzinie laminatów stosowanych przez stocznię Endeavour w tamtych czasach. Zastosowano jednoczęściowy, ręcznie laminowany kadłub z rdzeniem z twardej pianki poliwinylowej zamkniętokomórkowej Klegecell, wykonany z jednego kawałka formy z żywicy poliestrowej, włókna szklanego tkanego i wielokierunkowych włókien przeciętych. Wytrzymałość zapewniały nie tylko niestopione, jednokierunkowe włókna szklane w laminacie, ale także jednoczęściowa, wieloosiowa kratownica z laminatu zbrojonego stalą, wklejona w kadłub, co dawało konstrukcji sztywność bez konieczności stosowania zewnętrznych wręgów. Sam kil był formowany jako integralna część kadłuba, a cały balast składał się z ołowianych bloków odlewanych w żywicy poliestrowej i przykrytych włóknem szklanym, dzięki czemu gotowy balast stał się strukturalnym elementem jachtu, a nie tylko zamontowaną masą. Rdzeń ze sklejki w pokładówce, na pokładzie, siedzeniach i podłodze kokpitu dodawał lokalnej sztywności, podczas gdy sam pokład i kokpit były formowane jako jedna, spójna całość. Połączenie kadłuba z pokładem opierało się na zastosowanej przez Endeavour technologii kołnierza, pokrytej uszczelnikiem klejącym i skręcanym śrubami przechodzącymi ze stali nierdzewnej, a następnie wykończonym zalaminowaną tekową listwą odbojową. Standardowe wykończenie dopełniał profilowany pokład antypoślizgowy, zabezpieczony żelkotem z pigmentami oraz malowane farbą Imron w kolorze białym (boot) i na pasy (sheer stripes). (1)
Ożaglowanie i obsługa
Nad konstrukcyjnym kadłubem wznosił się dwupalowy takielunek slupa topowego na aluminiowych drzewcach Isomat z standardowym ożaglowaniem o powierzchni 539,5 stopy kwadratowej, opartym na genui 110%. Maszt był przechodzony przez pokład do stalowej stępy na kilu, a olinowanie stałe ze stali nierdzewnej prowadzone było do podwięzi wantowych przykręconych śrubami na krawędziach kadłuba, z dodatkowymi wzmocnieniami z laminatu formowanymi wokół każdego pasa podwięzi. Fały biegły zewnętrznie do kabestanów Lewmar 32 zamontowanych na maszcie, natomiast szoty były sprowadzane do samozwrotnych szkentli Lewmar 40 w kokpicie, a pokładowy wózek szotów grota, umieszczony tuż przed zejściówką, regulował pracę grota. Na wodzie model 33 okazywał się dobrym jachtem do żeglugi ostro pod wiatr, rutynowo utrzymując kąt 45 stopni przy silniejszym wietrze, choć przy słabym wietrze był mniej chętny do pracy, chyba że żeglowano z genuą rolowaną na rolerze 150%. Łatwo balansował na każdym kursie względem wiatru, rzadko dotykał stopą falową wody i prawie nigdy nie uderzał o fale; mała załoga, a nawet pojedyncza osoba mogła go prowadzić, a przy sprzyjających warunkach prędkość siedmiu węzłów była łatwo dostępna. (1)
Warunki mieszkalne
Pod pokładem wnętrze stanowiło formowaną z laminatu jednostkę z lakierowanymi tekowymi grodziami i zabudową, składaną na zewnątrz kadłuba, a następnie łączoną z laminatem za pomocą maty szklanej i włókien roving, co pozwoliło stworzyć jedną sztywną konstrukcję. Wysokość w kabinie wynosiła pełne 1,88 m (6 stóp 2 cale) pod jasnymi, białymi podsufitkami, z demontowalną podłogą kabiny wykonaną z drewna tekowego i ostrokrzewu. Układ wnętrza otwierał się na koję V w części dziobowej, oddzieloną od głównej mesy przez toaletę na lewej burcie oraz szafy mokre i suche na prawej burcie. W mesie znajdował się składany stół tekowy, kanapa w kształcie litery L na lewej burcie, którą można było przekształcić w podwójną koję poprzez demontaż oparcia, oraz pojedyncza koja na prawej burcie. Na rufie, na lewej burcie, znajdowała się podwójna koja wachtowa, a kambuz umieszczono na rufie, na prawej burcie, wyposażony w lodówkę (icebox) oraz obrotowy trzypalnikowy kuchenkę spirytusową lub gazową z piekarnikiem. Światło i powietrze wpadały przez dziesięć otwieranych luków ze szkła Lexan oraz dwie duże aluminiowe luki pokładowe nad dziobem i nad mesą; we wczesnych kadłubach stosowano natomiast sześć otwieranych i cztery stałe okna. (1)
Wyposażenie i systemy
Model 33 był wyposażony standardowo w chłodzone słodką wodą silniki wysokoprężne Yanmar, oferowane jako dwucylindrowy 2QM20 o mocy 22 KM lub trzycylindrowy 3GMF o mocy 22,5 KM, napędzające dwułopatową śrubę napędową o średnicy 16 cali na jednocalowym osi ze stali nierdzewnej przez tłumik Vernalift. Spawany aluminiowy zbiornik paliwa z listwami znajdował się pod kokpitem, za silnikiem, a instalacja elektryczna umieszczona była głównie wysoko i w łatwo dostępnych miejscach za panelami sufitowymi pokładu bocznego, przy użyciu kolorowych przewodów miedzianych o przekroju 10 AWG z końcówkami zaciskanymi, przy czym metalowe części poniżej linii wodnej zostały połączone ze wspólną masą. Dwie akumulatory hotelowe grupy 27 w parze były zasilane z alternatora Hitachi o prądzie 35 A. Układ sterowania obejmował kolumnę sterową Edson o średnicy 24 cali z przełożeniem poprzez sektor sterowy, prowadzący poprzez lukę rufową, oraz awaryjny ster schowany pod lewą kanapą, który można było zamontować na kołnierzu pokładowym za kołem sterowym. (1)
Werdykt
Endeavour 33 to spójny mały jacht turystyczny z określonego, trzyletniego okna produkcyjnego: kadłub z przekładką piankową i wzmocniony rusztem kratownicowym, z konstrukcyjnym wewnętrznym balastem ołowianym, praktyczny takielunek z dwoma piętrami salingów oraz laminowany wnętrze wykończone tekstem, oferujące siedem miejsc do spania bez poczucia prowizorki. Jacht jest wybaczający i dobrze zrównoważony, sprawny przy silniejszym wietrze i łatwy w obsłudze dla nielicznej załogi, choć przy słabym wietrze jest nieco ociężały, dopóki nie dodaje się genui.
Zalety
- Strukturalnie zintegrowany ołowiany balast i stalowa kratownica w kadłubie z rdzeniem piankowym
- Wewnętrzne przedmontowane, laminowane wnętrze oferujące prawdziwą wysokość w kabinie wynoszącą 1,88 m i siedem miejsc do spania
- Dobra stabilność przy silnym wietrze, doskonałe zrównoważenie i spokojna żegluga na fali przy nielicznej załodze
Wady
- Osiągi w słabym wietrze wymagają większego genui rolowanego, aby jacht ożył
- Wczesne kadłuby miały stałe iluminatory zamiast późniejszego otwieranego układu
- Dostęp do silnika jest częściowy z luku kokpitowego i pełny dopiero po demontażu schodków
