Najlepsze daysailery poniżej 25 stóp: od klasycznych jachtów kilowych po nowoczesne trimarany

Jacht typu daysailer to zupełnie inna propozycja niż mały jacht kabinowy (pocket cruiser). Głównym ograniczeniem nie są tu warunki mieszkalne, ale to, jak szybko można postawić żagle po dotarciu na pochylnię, plażę lub boję cumowniczą. Dobry daysailer pozwala na szybkie sklarowanie takielunku, łatwo prowadzi się w pojedynkę lub w dwie osoby i sprawia, że nawet kilka godzin na wodzie daje pełną satysfakcję, bez konieczności poświęcania na to całego weekendu.

To kryterium po cichu dyskwalifikuje wiele łodzi reklamowanych jako „daysailery”. Wszystko, co ma pełnowymiarową kabinę, poważny silnik pomocniczy lub wymaga 90-minutowego przygotowania takielunku, zazwyczaj kończy jako jacht rezydent w marinie, co mija się z celem. Poniższe jachty skupiają się wokół trzech cech: otwartych lub szczątkowych kabin, łatwego w obsłudze ożaglowania oraz wystarczającej sztywności na żaglach lub stabilności wielokadłubowca, by zamienić popołudnie w przyjemną żeglugę, a nie w mokrą walkę z żywiołem.

Co naprawdę kryje się pod pojęciem „Daysailer do 25 stóp”

Ta kategoria jest szersza niż zestawienia składające się wyłącznie z jednokadłubowców, które prezentuje większość przeglądów. Trzy różne podejścia rozwiązują ten sam problem na inne sposoby:

• Klasyczne otwarte jachty kilowe — Rhodes 19, O'Day Mariner, Sandpiper 565. Na tyle ciężkie, by dawać poczucie pływania „prawdziwym” jachtem, na tyle lekkie, by przewozić je na przyczepie, i na tyle proste, by uczyć na nich nową załogę.
• Współczesne jachty sportowe — J/70, Melges 14, nowoczesne projekty Marlow-Hunter i Catalina. Lżejsze, szybsze, wchodzące w ślizg lub półślizg, a w najwyższej klasie wyposażone w węglowy takielunek.
• Przystępne trimarany — Windrider 17, Hobie Mirage Tandem Island, Astus 16.5 i 20.2, Corsair Pulse 600. Szeroka platforma stabilności, mały przechył i zaskakująco wysoka prędkość.

Większość zestawień „najlepszych daysailerów” pomija trzecią kategorię. A nie powinna. Współczesny mały trimaran to jedna z najciekawszych nisz w seryjnej produkcji jachtów, ponieważ rozwiązuje problem szybkich popołudniowych wypadów z innej strony: stabilność wynika tu z szerokości, a nie z balastu.

Punkt odniesienia: Rhodes 19

Aby zrozumieć rynek daysailerów, warto zacząć od modelu Rhodes 19. Zaprojektowany przez Philip Rhodes na bazie sklejkowej konstrukcji z 1945 roku i dostosowany do laminatu poliestrowo-szklanego przez George O'Day w 1958 roku, pozostaje popularny od ponad 60 lat. Stuart Marine nadal wspiera tę klasę monotypową, a na wodzie pływa ponad 3500 kadłubów.

Wersja kilowa modelu 19 ma wyporność około 1325 funtów (ok. 600 kg) i stały ołowiany finkil o zanurzeniu 3 stóp i 3 cali (ok. 1 m). Wariant z mieczem ma minimalne zanurzenie wynoszące zaledwie 10 cali (ok. 25 cm) przy podniesionym mieczu, co czyni go popularnym na płyciznach, takich jak zatoka Chesapeake czy archipelag Florida Keys. Obie wersje zasługują na miano „małego-wielkiego jachtu”: dobrze utrzymują pęd przy zwrotach przez sztag, bez problemu radzą sobie z krótką stromą falą i sprawiają wrażenie o klasę większych niż są w rzeczywistości. Floty monotypowe w Marblehead i Chicago nadal aktywnie uczestniczą w regatach.

Słabe strony tego modelu są dobrze znane i nie powinny przerażać. Starsze kadłuby zbudowane przez stocznię O'Day mogą mieć pokłady przekładkowe z rdzeniem balsowym, które wymagają opukania w celu wykrycia delaminacji. Gniazdo masztu może ulegać kompresji pod wpływem dużego napięcia takielunku regatowego, a połączenie kilu z kadłubem może ujawnić, czy śruby kilowe były zaniedbane. Żadna z tych wad nie dyskwalifikuje jachtu automatycznie, ale każda z nich wymaga sprawdzenia przed zakupem.

To jest punkt odniesienia. Niezależnie od tego, czy mowa o konstrukcji nowoczesnej, klasycznej czy o wielokadłubowcu, każdy poniższy jacht jest oceniany przez pryzmat cech Rhodes 19: sztywności na żaglach, prostoty, dostępności części zamiennych i długowieczności.

Porównanie modeli

Przegląd modeli: Najciekawsze propozycje

J/70 — Nowoczesny wzorzec jachtu sportowego

J/70 to naturalny następca J/24 i jacht, który na nowo zdefiniował możliwości jednostek o długości poniżej 23 stóp. Alan Johnstone zaprojektował go w 2012 roku jako pierwszy w linii J/Boats jacht kilowy o wysokich osiągach, który można wodować z przyczepy: LOA 22,7 ft, wyporność 1 750 lbs, podnoszony pionowo bulbkil ołowiany o wadze 630 lbs oraz karbonowy maszt i bukszpryt. Stosunek powierzchni żagli do wyporności wynosi blisko 25, co plasuje go zdecydowanie w kategorii jachtów sportowych, a kadłub gładko wchodzi w ślizg przy wietrze o sile 12–15 węzłów.

O wyjątkowości J/70 decyduje nie tylko prędkość; konstrukcja ta jest naprawdę przystępna jak na jacht o sportowych osiągach. Pionowo podnoszony kil i sucha masa wynosząca 1 750 lbs oznaczają, że jacht można łatwo przewieźć na slip lub do klubu i zwodować za pomocą dźwigu lub zawiesi. Stowarzyszenie klasy International Class Association rygorystycznie pilnuje przepisów monotypowych, dzięki czemu starsze jachty, jeśli są dobrze utrzymane, pozostają konkurencyjne. Przy zakupie warto sprawdzić uszczelki skrzyni kilowej, kompresję pod stopą masztu wokół karbonowego profilu oraz pawęż w okolicach okuć steru. To tam najszybciej widać ślady intensywnego pływania regatowego.

Włókno węglowe i duży popyt na rynku klasowym mają swoją cenę. Używany J/70 nie będzie kosztował tyle, co Rhodes z lat 70.

Windrider 17 — nieoczywisty wybór

Windrider 17 to jacht, który omija większość zestawień klasycznych jednokadłubowych łódek jednodniowych. Jim Brown zaprojektował go w 2002 roku jako polietylenowy trimaran formowany rotacyjnie, wyposażony w kokpity z miejscami siedzącymi typu sit-in, sterowanie pedałami nożnymi oraz szerokość 12 stóp stabilizowaną przez dwa pływaki (amas).

To połączenie jest nietypowe i niezwykle skuteczne. Polietylenowy kadłub znosi trudne lądowania na plaży znacznie lepiej niż żelkot, wąski kadłub centralny tnie krótką stromą falę zamiast w nią uderzać, a przy odpowiednich warunkach jacht potrafi osiągać dwucyfrowe prędkości. Pedały nożne pozostawiają obie ręce wolne do obsługi szotów, co ma większe znaczenie, niż mogłoby się wydawać – początkujący zazwyczaj opanowują sterowanie w kilka minut.

Z czego trzeba zrezygnować: jacht nie ostrzy tak dobrze jak jednokadłubowce z głębokim kilem, wygląd polietylenu jest bardzo utylitarny, a składanie do transportu na przyczepie zajmuje więcej czasu niż w przypadku prostego jednokadłubowca. Przy zakupie należy skontrolować polietylenowy kadłub pod kątem odkształceń (tzw. oil-canning), jeśli był przechowywany na niewłaściwych podporach, sprawdzić okucia uchylnego steru oraz uwzględnić w budżecie wymianę siatki trampoliny w egzemplarzach wystawionych na silne działanie promieni UV.

Hobie Mirage Tandem Island — odmieniec z napędem pedałowym

Hobie Mirage Tandem Island rozszerza koncepcję trimarana do żeglugi dziennej, dodając napęd pedałowy MirageDrive marki Hobie. To 18,5-stopowy trimaran typu sit-on-top o masie 240 funtów, na którym można żeglować w sposób klasyczny, pedałować, gdy wiatr ucichnie, lub korzystać z obu tych rozwiązań jednocześnie.

To typowy jacht do żeglugi przygodowej: eksploracji płytkich wód, żeglugi przybrzeżnej i bezpiecznego powrotu na miejsce slipowania, gdy zabraknie wiatru. Dwa kokpity pozwalają na żeglugę samotną lub w dwie osoby. Nie jest to jednostka regatowa, ale dla żeglarzy, którzy często utykają w flaucie pół mili od pomostu, napęd pedałowy rozwiązuje realny, a nie tylko teoretyczny problem.

Corsair Pulse 600 — Wydajny trimaran

Corsair Pulse 600 to bezkompromisowa odpowiedź na pytanie: „a gdyby tak trimaranem popływać jednodniowo?”. Zaprojektowany przez Francois Perus i wprowadzony na rynek w 2015 roku przez stocznię Corsair Marine, jest to składany trimaran o długości 19,7 stopy, wykonany z lekkiego kompozytu: waży 1010 funtów, posiada takielunek ułamkowy z gennakerem i oferuje prawdziwie sportowe osiągi. Stocznia Corsair buduje łatwe w transporcie na przyczepie trimarany od 1984 roku; model Pulse to punkt wejścia dla żeglarzy, którzy pragną prędkości trimarana bez konieczności przesiadania się na większe F-24 lub F-27.

To niszowy model na rynku wtórnym, a egzemplarze w dobrych cenach zazwyczaj szybko znajdują nabywców.

Astus 16.5 i 20.2 — składane trimarany z naciskiem na kabinę

Francuska stocznia Astus zajmuje niszę pomiędzy turystycznymi trimaranami plażowymi w stylu Hobie a wyczynowymi maszynami typu Corsair. Astus 16.5 to mały składany trimaran do żeglugi jednodniowej i wodowania z plaży; Astus 20.2 dodaje niewielką kabinę umożliwiającą okazjonalny nocleg. Oba modele składają się do transportu na przyczepie, a ich taklowanie zajmuje od 30 do 45 minut, gdy opanuje się już całą procedurę. Dostępność w USA jest mniejsza niż w przypadku tradycyjnych amerykańskich jednokadłubowców, ale są to jachty trwałe i solidnie wykonane.

Catalina 16.5 i Capri 14.2 — Klasa podstawowa

Catalina 16.5 i Catalina Capri 14.2 to jachty, które najchętniej kupują rodziny. Są to lekkie mieczowe jachty otwarto-pokładowe (daysailery), łatwe do taklowania, wybaczające błędy przy wietrze 8–15 węzłów i na tyle proste, że nowa załoga szybko je opanuje. Nie prześcigną J/70 ani Pulse 600, ale też nie do tego służą. To łodzie, na których żeglarze się uczą, które pożyczają znajomym i z których chętnie korzystają, ponieważ przygotowanie ich do zwodowania wymaga minimalnego wysiłku.

Tabela specyfikacji

Przewodnik zakupowy – najlepsze modele w swoich kategoriach

Najlepszy do regat monotypowych: Rhodes 19 na klasycznych trasach Wschodniego Wybrzeża, J/70 do nowoczesnych regat na jachtach sportowych z węglowym takielunkiem.

Najlepszy do przybrzeżnej żeglugi przygodowej z możliwością lądowania na plaży: Windrider 17 lub Hobie Mirage Tandem Island. Wytrzymałe kadłuby z tworzywa sztucznego, sterowanie nożne lub napęd pedałowy i znacznie mniej obaw o porysowany żelkot.

Najlepszy do szybkiej żeglugi bez udziału w regatach: Corsair Pulse 600. Prędkość trimaranu w kompaktowym wydaniu.

Najlepszy dla rodzin i początkujących właścicieli: Catalina 16.5 lub Capri 14.2. Tanie, wybaczające błędy i łatwo dostępne.

Najlepszy do żeglugi kabinowo-turystycznej z przyczepy: Astus 20.2, jeśli szukasz prędkości trimaranu ze schronieniem pod pokładem, lub zadbany, nowszy Sandpiper 565, jeśli wolisz coś spokojniejszego i bardziej klasycznego.

Rzeczywistość po zakupie

Ekonomia posiadania jachtu typu daysailer zależy od kosztów przechowywania i czasu taklowania, a nie tylko od samej ceny zakupu. Prosta Catalina 14.2 może stać na podjeździe i daje się szybko sklarować; J/70 wymaga dedykowanej przyczepy i zazwyczaj klubu wyposażonego w dźwig. Koszt dostępu do wody ma większe znaczenie niż koszt kadłuba, ponieważ to od niego zależy, jak często będziesz żeglować.

Trimarany niosą ze sobą dodatkowe wyzwania: systemy składania pływaków działają bez zarzutu, ale wymagają od właściciela przećwiczenia procedury składania i rozkładania, aż stanie się ona automatyczna. Przy pierwszych kilku wodowaniach należy spodziewać się dłuższego czasu taklowania, który ulegnie znacznej poprawie, gdy tylko opanujesz kolejność czynności. Łodzie z polietylenu wymagają płóz przyczepy, które w pełni podpierają kadłub – odkształcenia kadłuba (tzw. oil-canning) to najczęstsza łatwa do uniknięcia wada w używanych egzemplarzach Windrider.

W przypadku jachtów z podnoszonym kilem lub mieczem, co sezon należy kontrolować skrzynię mieczową, sworzeń oraz uszczelnienia. Przeciekająca skrzynia mieczowa to jeden z najczęstszych powodów, dla których sprawny poza tym starszy daysailer kończy porzucony pod plandeką.

Zawęź swoje wyszukiwanie