Projekt i konstrukcja
Projekt Mohnhaupta z końca lat osiemdziesiątych łączy kadłub z litego laminatu poliestrowo-szklanego i ręcznie układany pokład z laminatu w konstrukcji przekładkowej (sandwich). Wybór tej metody budowy pozwolił stoczni na izolację kabiny przed zimną wodą i ograniczenie kondensacji poniżej konstrukcji przekładkowej, co poprawia klimat we wnętrzu. Kil to płetwa z bulbem, odlana z żeliwa, o zanurzeniu od 5,41 do 5,71 stopy w zależności od obciążenia – na tyle małym, że umożliwia wpływanie do większości marin. Przy wyporności około 7500 funtów i stosunku balastu do wyporności wynoszącym 41%, jacht niesie więcej balastu niż połowa porównywalnych konstrukcji, a jego stosunek długości do szerokości (L/B) na poziomie 3,05 sprawia, że jest bardziej przestronny niż 58% podobnych łodzi. Powierzchnia zmoczona wynosi około 312 stóp kwadratowych, a współczynnik zanurzenia (immersion rate) na poziomie 929 funtów na cal mówi o umiarkowanie obciążonym kadłubie, który stabilnie spoczywa na wodzie. (1)
Takielunek i obsługa
Model 300 jest zbudowany z takielunkiem ułamkowym i stosunkiem powierzchni żagli do wyporności (SA/D) wynoszącym 17,29 – co jest wartością skromną jak na współczesne standardy słabych wiatrów, ale zgodną z jego kategoryzacją jako „lekkiego regatowca” na skali długości wypornościowej (D/L), gdzie 85 procent podobnych konstrukcji waży więcej. Teoretyczna prędkość kadłubowa wynosi 7 węzłów, a maksymalna prędkość na wodzie osiąga 7 węzłów przy opcjonalnym silniku stacjonarnym Volvo Penta 202 o mocy 18 KM z przekładnią Saildrive. W zestawie olinowania podstawowego wymieniono szoty foka i genui o długości 30 stóp o średnicy pół cala, szot grota o długości 75 stóp oraz szot spinakera o długości 66 stóp – wszystkie o średnicy 12 mm – co wskazuje, że jacht jest wyposażony w łatwe w obsłudze, standardowe okucia turystyczne, a nie w pełnowymiarowy sprzęt regatowy klasy Grand Prix.
Warunki mieszkalne
Pod pokładem Bavaria 300 ma układ z trzema kabinami i sześcioma miejscami do spania, kambuzem oraz toaletą, wykończonym w mahoniu, podobnie jak wiele jej współczesnych jednostek. Zbiornik na słodką wodę mieści 36 galonów, a zbiornik paliwa Diesel – 21 galonów w zbiorniku ze stali nierdzewnej. Objętość kabiny korzysta bezpośrednio z izolacyjnej konstrukcji przekładkowej, która utrzymuje wnętrze w suchym i ciepłym klimacie w warunkach zimowych, czego nie dałby pojedynczy kadłub.
Profil osiągów
Wskaźnik wywrotności wynosi 2,01 – wartość ta uniemożliwiłaby mu udział w regatach oceanicznych według tego kryterium, a wskaźnik komfortu wynoszący 19,6 plasuje go jako bardziej komfortowy niż tylko u 27 procent podobnych konstrukcji – co jest przydatnym kontekstem dla kupującego porównującego go z cięższymi jachtami oceanicznymi. Według liczb jest to lekki jacht turystyczno-regatowy do żeglugi przybrzeżnej i jeziorowej, a nie ciężki krążownik oceaniczny.
Werdykt
Bavaria 300 to przemyślanie zapakowany mały jacht turystyczny z ery stoczni Bavaria pod kierownictwem projektanta Mohnhaupta: konstrukcja przekładkowa z izolacją, praktyczny układ trzykabionowy oraz lekki, łatwy w obsłudze kadłub o zanurzeniu idealnym do żeglugi po marinach. Jej parametry wskazują na jacht bardziej nadający się do żeglugi przybrzeżnej niż do regat pełnomorskich, ale jak na swoje rozmiary oferuje przestrzeń i komfort w kabinach, których brakowało wielu większym jachtom z tamtego okresu.
Zalety
- Przekładkowy kadłub i pokład zmniejszają kondensację i izolują kabinę
- Żeliwny bulbkil o zanurzeniu 5,4–5,7 stopy, idealnie pasujący do większości marin
- Trzy kabiny i sześć miejsc do spania w kadłubie o długości 31 stóp
- Stosunek balastu do wyporności powyżej 50% w porównaniu do podobnych konstrukcji
Wady
- Wskaźnik wywrotności wyklucza go z regat oceanicznych
- Wskaźnik komfortu jest lepszy niż tylko u 27% podobnych jachtów
- Kategoryzacja jako lekki jacht regatowy oznacza mniejszą ładowność niż u 85% rówieśników
