Ontwerp en constructie
De romp van Tripp heeft een waterverplaatsing van 32.000 pond op een waterlijnlengte van 33 voet en 3 inch, met 14.600 pond aan loden ballast die laag is ingebouwd in een massieve polyester romp. Omdat polyester botenbouw halverwege de jaren zestig nog nieuw was, waren boten uit deze periode naar hedendaagse maatstaven meestal overdreven zwaar gebouwd, en de Columbia 50 is hierop geen uitzondering. Ze werd grotendeels gebouwd door Columbia Yachts in Californië als een klassieke polyester monohull, en het massieve laminaat onder de waterlijn weerspiegelt de conservatieve bouwwijze van die tijd. De Sailcrafter-kitversie, die door Columbia van 1971 tot 1974 onder die naam werd aangeboden, kreeg een extra skeg tussen de kiel en het vrijhangende roer — een detail dat ontbrak bij de standaard serieproductieromp. (1)
Tuigage en vaareigenschappen
Het originele ontwerp was een masttop-sloopgetuigde boot met ongeveer 977 vierkante voet zeiloppervlak, hoewel de boot ook werd aangeboden als yawl, schoener en zelfs als een op maat getuigde variant. Als sportieve racer-cruiser van nature won ze de Newport-to-Ensenada-wedstrijd van 1966 tegen een vloot van meer dan 500 boten, en eigenaren melden tegenwoordig dat ze zich gedraagt als een moderne boot en graag lokale wedstrijden loopt of naar zee gaat. De op maat gemaakte Intermezzo, gebouwd uit dezelfde mallen voor John Hall als zijn tweede 50-voets Columbia, had een veel hogere tuigage, een bezaan, een boegspriet om de voordriehoek te verlengen en een roer dat groter was dan normaal — een herinnering aan het feit dat het platform ruimte bood aan experimenten. Steve en Linda Dashew bezaten een Intermezzo en zeilden ermee rond de wereld, en Torben Grael had ook een Columbia 50 in zijn collectie. (1)
Accommodatie
Benedendeks is de indeling royaal genoeg voor zeven personen. Een eigenaarssuite bevindt zich voorin met twee toiletten in datzelfde voorste gedeelte, terwijl een tweede hut achterin de drie bankkooien in een grote salon aanvult. De centrale leefruimte herbergt een dinette, een kaartentafel en een volledige kombuis die passend is voor een schip van deze lengte. De motor is onder de salonvloer geplaatst, een opstelling die het interieurvolume behoudt maar mechanisch werk wel beperkt. Intermezzo verschild hier ook van Columbia, met een interieur van hout en multiplex in plaats van de binnenschaal die Columbia tijdens de productieperiode gebruikte.
Refits en eigendom
Columbia bood de C-50 van 1971 tot 1974 aan als bouwpakket onder de vlag van Sailcrafter. De route met de kale romp of het bouwpakket stelde eigenaren in staat om het interieur naar eigen smaak af te werken — wat de bestaansreden is voor de houten/geperforeerde custom boten naast de gebouwde serie-exemplaren. Er werden 62 rompen gebouwd, hoewel een periode-overzicht spreekt van 57; veel ervan zijn nog steeds in gebruik, vooral aan de Amerikaanse westkust. Het Owners' Network dat door destijds recensenten werd geciteerd, getuigt van een nog altijd actieve vloot.
Het oordeel
De Columbia 50 is een mijlpaal in de Amerikaanse polyester cruiser-racer die in 1965 omvang, snelheid en relatieve betaalbaarheid combineerde, en haar robuuste constructie heeft ervoor gezorgd dat velen tot op de dag van vandaag actief worden gevaren. Ze beloont een eigenaar die waarde hecht aan de klassieke lijnen van Tripp en een bewezen staat van dienst op zee, hoewel de zelfbouw- en customvarianten een zorgvuldige individuele beoordeling vereisen.
Pluspunten
- Grootste seriegebouwde polyester zeilboot uit de VS van haar debuutjaar, met een wedstrijdwinnende romp
- Overbemeten massieve polyester constructie naar de maatstaven van die tijd
- Veelzijdige tuigageopties en een indeling met zeven slaapplaatsen en twee hutten
- Actieve eigenaarscommunity en veel overlevende rompen
Minpunten
- Motor onder de salonvloer bemoeilijkt toegang voor routineonderhoud
- Kits en custom versies (Sailcrafter, Intermezzo) verschillen aanzienlijk van de productiespecificatie
