Projekt i konstrukcja
Linie projektowe Holman & Pye z początku lat siedemdziesiątych przyniosły jednostkę o wyporności 16 350 funtów przy długości linii wodnej wynoszącej 26 stóp i szerokości zaledwie 10 stóp. Stosunek długości do szerokości (L/B) na poziomie 3,50 sprawia, że jest ona smuklejsza niż 79% wszystkich innych podobnych konstrukcji – co oznacza kadłub dzielny morskiej żegludze, a nie maksymalizujący objętość jacht czarterowy. Stosunek balastu do wyporności (B/D) na poziomie 38% – czyli 6230 funtów żeliwa w długim kilu – plasuje się powyżej tylko 38% porównywalnych łodzi, a stosunek wyporności do długości (D/L) wynoszący 416 klasyfikuje go jako bardzo ciężki jacht turystyczny, przy czym tylko 5% podobnych konstrukcji waży więcej. Wskaźnik wywrotności na poziomie 1,58 oraz wskaźnik komfortu wynoszący 40,7 – co oznacza większy komfort niż w 98% wszystkich podobnych konstrukcji – świadczą o kadłubie zaprojektowanym tak, aby tłumić ruchy oceanu, a nie ścigać się z falami. Solidny kadłub z laminatu poliestrowo-szklanego ma powierzchnię zmoczoną wynoszącą około 290 stóp kwadratowych, a zanurzenie mieści się w przedziale od 4,99 do 5,29 stopy w zależności od obciążenia – co jest na tyle mało, by bez trudu wpływać do większości marin, a zarazem na tyle dużo, by dobrze ostrzyć pod wiatr pod ożaglowaniem typu kecz. (1)
Ożaglowanie i obsługa
Konfiguracja keczu rozkłada powierzchnię żagli na dwa maszty, a wymiary olinowania stałego i olinowania ruchomego są dobrze udokumentowane. Szoty foka i genui mają długość około 35 stóp przy średnicy 14 milimetrów; szot grota ma imponujące 87,5 stopy i również ma 14 milimetrów średnicy, natomiast szot spinakera ma długość 77 stóp przy tej samej średnicy. Wskaźnik zanurzenia wynoszący 906 funtów na cal mówi sam za siebie: jacht siedzi ciężko na wodzie i powoli zmienia trym, co nagradza cierpliwe trymowanie żagli zamiast gwałtownych korekt sterem. Teoretyczna maksymalna prędkość kadłuba wypornościowego wynosi 6,8 węzła, a długi kil z mocowanym sterem zapewnia przewidywalne, choć niezbyt zwrotne trzymanie kursu.
Wnętrze i kabiny
Sovereign 35 nie posiada opublikowanego układu wnętrza, liczby miejsc do spania ani szczegółów dotyczących kabin. Wąska szerokość wynosząca 10 stóp i długość 35 stóp sugerują przestrzeń w kabinie nastawioną na żeglugę oceaniczną, a nie na przyjęcia dla gości, co jest zgodne z klasą jachtu jako ultratężarowego jachtu turystycznego.
Znane problemy
Sovereign 35 nie wykazuje żadnych wad konstrukcyjnych, problemów z osmozą kadłuba, awarii takielunku ani systemowych wad budowy w swojej udokumentowanej historii. Inspekcja przed zakupem jest kluczem do ustalenia rzeczywistego stanu każdego pojedynczego egzemplarza.
Remonty i własność
Jacht może być wyposażony w stacjonarny silnik wysokoprężny Thornycroft – to jedyna specyfikacja mechaniczna podana w dokumentach rejestracyjnych. Własność marki Sovereign przechodziła z rąk do rąk w Stanach Zjednoczonych od 1988 roku, jednak sam Sovereign 35 był brytyjskim produktem stoczni Upham z początku lat siedemdziesiątych, różniącym się od późniejszych jachtów oznaczonych logo Sovereign, budowanych po tej transakcji. Prostota konstrukcji z długim kilem oraz ożaglowanie kecz sprawiają, że konserwacja osprzętu kotwicznego i układu sterowania jest prosta, choć wymaga użycia ciężkich narzędzi.
Werdykt
Sovereign 35 to przemyślanie skonstruowany jacht turystyczny z wczesnych lat siedemdziesiątych, którego smukła szerokość i duża wyporność łączą komfort z dzielnością oceaniczną. Nie jest to jacht regatowy, ale jego parametry opisują jednostkę, która zapewni załodze bezpieczeństwo w trudnych warunkach pogodowych.
Zalety
- Wskaźnik komfortu ruchu na fali przewyższa 98% podobnych konstrukcji
- Bardzo wysoki stosunek wyporności do długości (D/L) zapewniający stabilność oceaniczną
- Smukły kadłub jak na jacht turystyczny o długości 35 stóp
Wady
- Niewielki stosunek balastu do wyporności w porównaniu z konkurentami
- Długi kil ogranicza manewrowość w ciasnych marinach
- Skąpe dane techniczne poza takielunkiem i wskaźnikami
