Pawtucket 35 — informacje, recenzja, dane techniczne

Projekt i konstrukcja

W późnych latach 70. biuro projektowe Cole stworzyło solidny kadłub z laminatu poliestrowo-szklanego na finkilu ze sterem wolnonośnym, przy czym zarówno pokład, jak i kadłub wykonano z litego szkła, a nie z laminatu przekładkowego. Sam kadłub jest kotwicą z laminatu wzmocnionego włóknem szklanym, a stocznia zalecała balast ołowiany. Przy długości całkowitej wynoszącej nieco ponad 35 stóp (LWL 34,97 stopy) i szerokości 10,99 stopy, projekt charakteryzuje się stosunkiem długości do szerokości (L/B) na poziomie 3,18 oraz współczynnikiem zanurzenia wynoszącym około 1339 funtów na cal, co oznacza, że jacht jest ciężki jak na swoje rozmiary i dobrze opiera się obciążeniu lub silnemu wiatrowi. Powierzchnia zmoczona wynosi około 376 stóp kwadratowych, a wskaźnik wywrotności na poziomie 1,92 plasował jednostkę w przedziale, który sam w sobie uprawniałby jacht do udziału w regatach oceanicznych – wartość ta jest spójna z licznymi uczestnikami regat Sydney-Hobart, których klasa ta dostarczyła. (1)

Takielunek i obsługa

Pawtucket 35 jest zbudowany z ożaglowaniem topowym, a wymiary szotów są bardzo rozległe: szot grota ma długość 87,4 stopy przy średnicy 14 mm, natomiast szoty foka, genui i spinakera wynoszą około 35 stóp i mają tę samą średnicę 14 mm. Te dane świadczą o potężnych możliwościach żeglugi na kursach pełnych i baksztagu. Cole zwrócił szczególną uwagę na ówczesne przepisy regat morskich, co widać po historii – przez lata w regatach Sydney-Hobart rywalizowała masa jachtów Pawtucket 35, a egzemplarz Moon River II, będąc najmniejszym jachtem we flotylli płynącej do wysp u wybrzeży Nowej Gwinei, bez problemu przetrwał potężną burzę. Właściciele donoszą, że konstrukcja jest solidna, dzielna morsko i łatwa w prowadzeniu w dwuosobowej załodze, co dobrze tłumaczy jej popularność zarówno jako jachtu regatowego, jak i turystycznego. (2)

Warunki mieszkalne

Pawtucket 35 oferuje więcej przestrzeni niż 54 procent porównywanych konstrukcji, co jest znaczącym osiągnięciem przy kadłubie o długości 35 stóp i szerokości 10,99 stopy. Pewna doświadczona właścicielka jachtu Moon River II opisała go jako wspaniały jacht turystyczny dla pary, a wyposażenie tego jednostki – kuchenka gazowa z piekarnikiem, toaleta morska z młynem, elektryczna lodówka dodana podczas remontu – sugeruje praktyczną przestrzeń dla dwóch osób, a nie układ przeznaczony do czarteru. Historia remontów tego jachtu obejmowała również pojemny bank akumulatorów i duże panele słoneczne na tylnych żurawikach, co wskazuje na platformę sprzyjającą samowystarczalnej żegludze turystycznej bez konieczności gruntownej przebudowy wnętrza. (2)

Właściciele i remonty

Moon River II z 1979 roku, zaprojektowany przez Petera Cole’a, ilustruje rodzaj prac naprawczych, jakie te jachty przechodzą w średnim wieku. Jego właściciel zdjął maszt i wymienił całe olinowanie stałe oraz olinowanie ruchome, zamontował duże panele słoneczne na tylnych żurawikach, zainstalował elektryczną lodówkę i duży bank akumulatorów oraz przewoził solidny ponton dwukadłubowy. Elektronika na tym jachcie obejmowała radio HF i VHF, echosondę, GPS Navman z ploterem kursowym oraz autopilot Raymarine z backupiem w postaci Coursemaster 100. Napęd stanowił silnik wysokoprężny Bukh o mocy 20 KM. Lista instalowanych przez właściciela urządzeń pokazuje, że kadłub ten bez trudu pomieści nowoczesne systemy turystyczne. (1)

Werdykt

Pawtucket 35 to zaprojektowany przez Cole’a australijski jacht turystyczno-regatowy z udokumentowaną historią oceanicznych rejsów i zdolnością do żeglugi w dwuosobowej załodze. Solidny kadłub z laminatu, ołowiany balast na finkilu i takielunek topowy sprawiły, że jacht był od początku projektowany jako szybki i sprawdzony morsko. Był on popularny w australijskich wodach przez lata 80. XX wieku i wielokrotnie brał udział w regatach Sydney-Hobart. Nie jest to lekka zabawka do żeglugi przybrzeżnej, ale poważny jacht o długości 35 stóp, którego wskaźnik wywrotności i stopień zanurzenia wskazują, że został zbudowany dla morza.

Zalety

Projekt Peter Cole z końca lat 70. XX wieku, uwzględniający przepisy regat pełnomorskich i cel szybkościowy
Solidny kadłub i pokład z laminatu poliestrowo-szklanego, balast ołowiany, finkil z sterem wolnonośnym
Wskaźnik wywrotności wynoszący 1,92; bogata historia udziałów w regatach Sydney-Hobart
Przestronny jak na swoje rozmiary – bardziej przestronny niż 54% porównywanych konstrukcji
Właściciele podkreślają mocną, dzielną morską i łatwą w obsłudze dwuosobową żeglugę

Wady