Projekt i konstrukcja
Oryginalny Medalist 33-1 miał solidny kadłub z laminatu poliestrowo-szklanego, pokład z rdzeniem z balsy oraz ster mocowany do kadłuba; wszystkie egzemplarze miały płaski pokład ze świetlikami w nadwodziu. Kiedy Le Comte zaprojektował jacht na nowo w 1966 roku jako nieco dłuższy, powiększony kadłub do 1970 roku budowano z wolnonośnym sterem i wysokim takielunkiem jako model 33-2, choć jeden egzemplarz 33-2 wyprodukowano z sterem mocowanym do kadłuba i kabiną z nadbudówką. Wersja Mk III była oferowana zarówno z płaskim pokładem, jak i z nadbudówką. Zarówno Mk II, jak i Mk III mają długi kil i ożaglowanie topowe, przy czym Mk II był budowany przez holenderską stocznię LeComte-Holland, N.V., a jego kadłub wykonany był z laminatu. Zanurzenie wersji Mk III wynosi około 5,25 do 5,55 stopy w zależności od obciążenia, co pozwala jachtowi bez problemu wpływać do większości marin. (1)
Takielunek i obsługa
Mk II niesie wysoki takielunek w konfiguracji topowej, a jego stosunek powierzchni żagli do wyporności wynosi 14,2 przy standardowym żaglu ISO, wzrastając do 16,5 przy zastosowaniu genui 135%. Trójkąt przedni modelu 33-1 miał parametry I = 35,58 i J = 11,83, podczas gdy powiększony model 33-2 miał I = 39,5 i J = 12,25, co odzwierciedla wyższy maszt na dłuższym kadłubie. Olinowanie stałe i olinowanie ruchome w wersji Mk II są szczegółowo udokumentowane: fały grota i genui mają długość 25,2 metra przy średnicy 10 mm, szoty foka i genui wynoszą 10,1 metra przy średnicy 12 mm, a szot grota ma długość 25,2 metra przy średnicy 12 mm. Wskaźnik wywrotności dla Mk III wynosi 1,76, a wskaźnik komfortu (Motion Comfort Ratio) to 31,2, podczas gdy stosunek wyporności do długości (D/L) na poziomie 374 plasuje go wśród ciężkich jachtów turystycznych. Teoretyczna prędkość kadłubowa dla jednostki wypornościowej o tej długości wynosi 6,6 węzła, a współczynnik zanurzenia (immersion rate) to 839 funtów na cal.
Warunki mieszkalne
Wnętrze wersji Mk I, które zapewniło temu modelowi świetną reputację, było dobrze zaprojektowane i oferowało dużo miejsca do życia – zazwyczaj z koją V na dziobie, kanapami po obu stronach w salonie głównym, kambuzem, stanowiskiem nawigacyjnym i toaletą, mieszcząc do sześciu osób. Wersje Mk II i Mk III odziedziczyły tę przestrzeń turystyczną w powiększonym kadłubie, a stosunek długości do szerokości (L/B) wersji Mk III wynoszący 3,30 przy 36% balastowo-stanowisku masowego wskazuje na stabilną platformę o dużej objętości dziobowej, a nie na odchudzonego jacht regatowy. Płaski pokład oryginalnego 33-1 ustąpił miejsca opcjom z nadbudówką (trunk cabin) w późniejszych wersjach, co powiększyło użyteczną nadbudówkę bez rezygnacji z niskiego profilu.
Dziedzictwo osiągów
Medalist 33 MKI był znany ze swojej prędkości i zwinności, oferując dużą powierzchnię żagli, która pozwalała mu doskonale spisywać się przy słabym i silnym wietrze, oraz zdolność do żeglugi pod wiatr, która czyniła go niezawodnym wyborem na pełne morze w trudnych warunkach. Wskaźniki SA/D wersji Mk II oraz wysoki maszt kontynuują ten charakter, a kategoryzacja ciężkiego jachtu turystycznego (DL) wersji Mk III wraz ze wskaźnikiem wywrotności wynoszącym 1,76 sugeruje jednostkę, która przenosi obciążenie bez utraty dzielności morskiej. Długość linii wodnej wynosząca 33 stopy zapewnia przewidywalny, nastawiony na komfort ruch na fali, a nie nerwowe zachowanie na horyzoncie.
Werdykt
Medalist 33 Mk II i Mk III to dojrzałe przedstawicielstwo holenderskiej linii turystycznych jachtów z laminatu poliestrowo-szklanego, która zaczęła się od pionierskiego projektu seryjnego. Powiększony kadłub, ster wolnonośny oraz wysoki maszt topowy sprawiają, że późniejsze wersje wykazują zauważalny postęp pod względem powierzchni żagli i małego zanurzenia, które ułatwia postoje w marinach. Z kolei długi kil i charakterystyczna dla ciężkich jachtów turystycznych wyporność czynią je niezawodnymi towarzyszami zarówno na wodach przybrzeżnych, jak i pełnomorskich.
Zalety
- Pionierskie dziedzictwo seryjnej produkcji z laminatu poliestrowo-szklanego z udokumentowaną ewolucją projektową od 1961 roku
- Powiększony kadłub wersji Mk II/Mk III z płetwą sterową i wysokim masztem zapewniający większą powierzchnię żagli
- Zanurzenie wynoszące około 5,25–5,55 stopy pozwala na łatwe manewrowanie jachtem w większości marin
- Dobra reputacja w żegludze pod wiatr i na trudnych akwenach, odziedziczona po wersji Mk I
- Miejsca do spania dla maksymalnie sześciu osób w praktycznym układzie z koją V w części dziobowej i dwoma kanapami
Wady
- Stosunek wyporności do długości typowy dla ciężkich jachtów turystycznych ogranicza maksymalną prędkość pomimo wysokiego takielunku
- Wczesniejsze konfiguracje 33-1 oraz niektóre 33-2 wykorzystywały ster mocowany do kadłuba, co jest krokiem wstecz w porównaniu do steru wolnonośnego
