Projekt i konstrukcja
Maldives 32 to 32-stopowy katamaran z niemal pionowymi dziobami – decyzja ta miała na celu maksymalne wydłużenie linii wodnej przy małym kadłubie. Bardzo krągła nadbudówka zapowiadała stylistykę późniejszych katamaranów, dając jednostce wizualną spuściznę, która po dziesięcioleciach wciąż wygląda nowocześnie. W konstrukcji zastosowano laminat poliestrowo-szklany z kadłubem i pokładem o przekroju piankowym (core foam). Gelcoat, jak wspominano w tamtych czasach, jest dość trwały, co jest jego dużym atutem w przypadku jachtu będącego już w środku swojej żywotności. Kompaktowe wymiary i awangardowy kształt czynią go wczesnym manifestem kierunku, który Fountaine Pajot obrało dla swoich katamaranów pod kierownictwem partnerstwa Joubert/Nivelt, rozpoczynając od pierwszego seryjnego katamaranu stoczni z 1983 roku.
Takielunek i obsługa
Jest to katamaran typu slup ułamkowy o umiarkowanej powierzchni żagli, niosący 592 stopy kwadratowe na linii wodnej wynoszącej 31 stóp, z prędkością kadłubową około 7,5 węzła i wypornością bliską 6600 funtów. Najważniejszym aspektem operacyjnym jest napęd: stocznia zdecydowała się na prosty silnik zaburtowy zamontowany na wsporniku zamiast stacjonarnego silnika wysokoprężnego, wykorzystując układ talii – a czasem drugi – do pochylania wału silnika. Ponieważ nie ma tu silników Diesla, nie ma też sterowania zapłonem ani regulacji silnika. Praktyczną konsekwencją jest to, że oczywiście nie można biegu wstecznego obu silników jednocześnie – co jest ograniczeniem wynikającym z samego układu zaburtowego, a nie wadą wykonania.
Warunki mieszkalne
Wnętrze Maldives 32 prezentuje dość spartańską atmosferę, a magazyn Multihulls World ostrzegał, że właściciele muszą się do tego charakteru przyzwyczaić. Kompaktowy format katamaranu poświęca wygody na rzecz otwartej, pełnej światła przestrzeni, jaką może zapewnić jedynie szerokość wielokadłubowca przekraczająca 17 stóp. Jacht należy traktować jako minimalistycznego jachtu turystycznego, którego urok tkwi w jego platformie i kierunku żeglugi, a nie w luksusowym wyposażeniu wnętrza.
Znane problemy
Jedynym powtarzającym się obciążeniem finansowym dla właściciela jest sam silnik zaburtowy. Regularna konserwacja, a nawet wymiana silnika zaburtowego nie stanowi dużego wydatku w porównaniu z dwoma dieslami, ale pozostaje to cykliczny koszt i element pracy specyficzny dla tego wyboru napędu. Niemożność uruchomienia obu silników w biegu wstecznym to ograniczenie operacyjne, a nie awaria, ale należy je uwzględnić przy ocenie zachowania jachtu w ciasnych przestrzeniach.
Werdykt
Maldives 32 to mały, zorientowany w przyszłość katamaran, którego pozorne wyrafinowanie maskowało celowo proste wnętrze i napęd. Jego żelkot oraz awangardowe linie dobrze się starły, ale jacht wymaga od właściciela zaakceptowania spartańskich warunków mieszkalnych i pracy na silniku zaburtowym.
Zalety
- Awangardowy projekt z pionową dziobnicą i zakrzywioną nadbudówką, który wciąż prezentuje się nowocześnie
- Trwały żelkot na konstrukcji przekładkowej z rdzeniem piankowym
- Prostota napędu zaburtowego zmniejsza zakres prac konserwacyjnych w porównaniu do dwóch silników Diesla (1)
Wady
- Spartańska atmosfera wnętrza wymaga adaptacji ze strony właściciela
- Jedyny silnik zaburtowy oznacza niemożność cofania przy obu silnikach na kotwicy
- Silnik zaburtowy wymaga regularnej konserwacji lub wymiany (1)
