Ontwerp en constructie
Robert Harris ontwierp de Vancouver 32 met een lange kiel en een kottertuigage, een configuratie die koersvastheid en zeewaardigheid belangrijker vindt dan wendbaarheid. De boot heeft een waterverplaatsing van 14.000 pond op een waterlijnlengte van 27,5 voet, waarbij 6.000 pond aan ijzeren ballast zorgt voor een ballast-verplaatsingsverhouding van 42,9 — een getal dat verklaart waarom ze stijf rechtop blijft staan in harde wind. Haar verplaatsing-lengteverhouding (D/L) van 301 markeert haar als zwaar: niet snel om versnelling te krijgen, maar in staat om een flinke belading te dragen en ruw water te absorberen. Eigenaren die langere tijd met de boot varen waarderen de solide constructie, een gevoel dat wordt gedeeld door zeilers in deze klasse. (1)
Tuigage en weggedrag
Als kotter verdeelt de Vancouver 32 haar zeiloppervlak van 576 vierkante voet over een hanteerbare tuigage, en eigenaren noemen het gemakkelijke weggedrag een van haar sterke punten. Die gemakkelijkheid wordt echter gecompenseerd door de cijfers: haar zeiloppervlak-verplaatsingsverhouding (SA/D) van 15,9 is laag, wat betekent dat ze ondergetuigd is en een goede bries nodig heeft om in beweging te komen. Dezelfde massa die haar stabiel maakt, maakt haar ook traag bij lichte wind. Waar ze de bemanning beloont, is op open zee — een comfortverhouding van 32,4 zorgt voor een redelijk gedrag in zeegang, en een kapseiscoëfficiënt van 1,8 plaatst haar in de categorie van boten die minder snel omslaan. De romp met lange kiel van Harris is niet gebouwd voor de wedstrijdbaan, maar om mensen en proviand door slecht weer te vervoeren. (1)
Accommodatie
De standaard Vancouver 32 biedt slaapplaatsen voor maximaal zes personen verdeeld over drie hutten: een tweepersoonskooi voorin, twee eenpersoonskooien in de salon en twee eenpersoonskooien in de achterhut. Eigenaren waarderen het ruime interieur en de royale opbergruimte, die beide uitstekend geschikt zijn voor langere reizen. De alternatieve pilothouse-versie had een hoger dekhuis om stahoogte en zicht in de salon te vergroten, met andere motoropties en een iets andere indeling. Sommige pilothouse-modellen werden gebouwd in Taiwan voor de Amerikaanse markt, terwijl andere uit het Verenigd Koninkrijk kwamen voor Europa — deze splitsing betekent dat een koper de herkomst en de uitrusting moet controleren bij het beoordelen van een specifieke boot met dekshuis.
Refits en eigendom
Met de productie die in 1991 eindigde en er slechts 63 zijn gebouwd, bestaat de Vancouver 32 uit een kleine vloot van ouder wordende boten. De originele rompen van Pheon en Northshore, plus de geïmporteerde pilothouse-versies van Ta Yang, zullen inmiddels de refit-geschiedenis van hun eigenaren weerspiegelen. Door de verschillende motoropties bij de pilothouse-varianten zijn de voortstuwingssystemen binnen de klasse niet uniform, dus elke individuele boot moet worden beoordeeld op basis van de daadwerkelijk geïnstalleerde motor, in plaats van een enkele standaard voor de hele klasse.
Het oordeel
De Vancouver 32 is een serieuze kleine toerzeiler uit de Harris–Vancouver-lijn: zwaar, stijf en geruststellend stabiel, hoewel ze bij harde wind traag reageert. Ze beloont de toerzeiler die opbergruimte, slaapplaatsen en een voorspelbaar gedrag belangrijker vindt dan snelheid. De versie met pilothouse breidt deze deugden uit met betere beschutting en zicht benedendeks.
Pluspunten
- Stijf en stabiel met een ballast-verplaatsingsverhouding van 42,9
- Laag kapseisrisico (kapseiscoëfficiënt 1,8)
- Slaapplaatsen voor zes personen met royale opbergruimte
- Solide constructie die door eigenaren wordt gewaardeerd
Minpunten
- Ondergemotoriseerd bij lichte wind (SA/D 15,9)
- Zwaar en niet wendbaar (D/L 301)
- Slechts 63 gebouwd, wat de keuze op de markt beperkt
