Ontwerp en constructie
Edmunds gaf de 11.0 een vrij lange vinkiel die het gat overbrugt tussen volledige kielen en de dunneren, dieper geplaatste foils die volgden, maar de nodige ballast dwong tot een zeer dikke kielsectie om de 6.000 pond te herbergen. Het roer hangt achter een rudimentaire skeg en heeft een lagere aspectverhouding dan latere ontwerpen, een conservatieve keuze die stabiliteit verkiest boven een snelle roerreactie. De romp zelf is van massief polyester; het dek is langs de gangboorden voorzien van een balsahouten kern. De romp-dekverbinding van S2 is naar binnen gericht, waarbij de dekmalering op een flens is neergezet en ingekit met flexibele kit, waarna deze op een afstand van zes inch door de geventileerde aluminium voetrail is gebout — een eenvoudige, goed ontworpen verbinding die zijn nut bewezen heeft. De werf beweerde dat vanaf het begin vinylesterhars werd gebruikt en dat de buitenste doeklaag werd vervangen door geknipt matmateriaal om osmose te voorkomen, en S2 was een van de eerste werven die in 1984 een vijfjarige garantie tegen osmose aanbood. Opmerkelijk is dat de boten nooit met een epoxy- of andere beschermende laag werden gebouwd. Luiken werden in eigen beheer ontworpen en gemaakt in plaats van gekocht.
Tuigage en weggedrag
De 11.0 is uitgerust met een toptuigage met het voor die tijd typische kleine grootzeil en een overmatig grote voordriehoek, en een zeiloppervlak-verplaatsingsverhouding van 17,2 die Practical Sailor als matig omschreef bij een verplaatsing-lengteverhouding van bijna 300. Haar natte oppervlak is ongeveer 25 procent groter dan dat van een typische moderne toerzeiler, wat de acceleratie tempert maar helpt bij de stabiliteit. De T-vormige kuip was destijds een innovatie en beperkte het stuurwiel tot 36 inch. Practical Sailor vond de kuip niet zo diep en de kuipranden niet zo hoog als wenselijk voor zeereizen, en de verzonken handgreep op het kajuitdak kreeg hun label "vingerbreker" omdat deze noch toegankelijk, noch stevig genoeg was. (1)
Accommodatie
Binnenin zorgt de indeling met middenkuip voor een extra grote voorhut met afmetingen van 1,95 meter lang en 1,93 meter breed, en een royale hoekkooi achterin met afmetingen van 1,95 meter lang en 1,14 meter breed. De kombuis is rondom een doorlopende bar die de recensent als ver voor zijn tijd beschreef. Een eigenaar van 1,95 meter rapporteerde dat hij tijdens wekenlang toeren ruimte had om te staan en te liggen zonder enig gevoel van benauwdheid. De bakskist in de kuip is groot genoeg om aan de bakboordzijde van de motor te komen en is voorzien van voldoende opbergruimte voor een generator of watermaker.
Bekende problemen
De drie grote ramen in de kajuitopbouw zijn zo groot dat Practical Sailor een risico op brekende golven erin zag. De puttingijzers hebben verschillende eigenaren last bezorgd; één stelt dat ze elk seizoen opnieuw moeten worden gekit om waterdicht te blijven. Er wordt gemeld dat een Volvo MD 17C saildrive oververhitte tot de eigenaar een speciale buitenwaterintake door het rompoppervlak liet aanbrengen. Een zeiler wees op de houten mastvoet en het relatieve gebrek aan structurele ondersteuning voor de op de kiel geplaatste mast als een potentiële zwakte. Onderdimensioneerde originele lieren hebben ertoe geleid dat een eigenaar overstapte op #43 primaire lijnen en #42 vallen, en een ander verving de onvoldoende koeling door Adler Barbour. (1)
Het oordeel
De S2 11.0 C is een goed doordachte toerzeiler uit de jaren 80 met een conservatieve, zeewaardige rompvorm en een ruim interieur met middenkuip dat zijn leeftijd goed draagt. De constructie is solide en het vroege werk van de werf op het gebied van osmosebestendigheid is geloofwaardig, maar de ramen, puttingijzers en de bescherming van de kuip verdienen de aandacht van een koper.
Pluspunten
- Eenvoudige, beproefde romp-dekverbinding met naar binnen geplaatste flens en doorgeboute voetrail
- Ruime indeling met middenkuip, grote kooien en een doorlopende kombuis
- Vroege toepassing van vinylesterhars en vijfjarige garantie tegen osmose van de werf
Minpunten
- De grote ramen in de kajuitopbouw vormen een risico bij brekende zee
- Voor sommige eigenaren moeten de puttingijzers regelmatig opnieuw worden gekit
- De ondiepe kuip en lage kuipranden voldoen niet aan de eisen voor zeereizen
