Projekt i konstrukcja
Oryginalny Folkboat był slupem klinkierowym zwodowanym w 1942 roku. Skandynawskie egzemplarze, takie jak Wilma, były budowane z poszycia sosnowego na parowych dębowych wręgach, z całym osprzętem miedzianym, z dębową linią symetrii i żeliwnym kilu balastowym. Kliwer schodzi bardzo nisko, osiągając na śródokręciu zaledwie 1 stóp 10 cali (ok. 0,56 m) nad linię wodną, a ostro wystający dziób skutecznie odpycha fale. Solidne zapadnięcie w części podwodnej kosztuje miejsca we wnętrzu, ale przekłada się na większą prędkość i lepsze osiągi pod wiatr. Tęczyna jest wyraźnie pochylona i niesie ogromny, głęboki ster na układzie rumpla, co sprawia, że jacht jest wyjątkowo komfortowy w prowadzeniu. Pod koniec lat 60. XX wieku licencja projektowa na wersję z laminatu poliestrowo-szklanego (GRP) została udostępniona kilku stoczniom, a w 1969 roku stocznia Marieholm Bruk zleciła Sundénowi zaprojektowanie wersji z włókna szklanego, która stała się znana jako International Folkboat. (2)
Takielunek i obsługa
Nordic Folkboat niesie wysoki, ułamkowy takielunek bermudzki, który wygląda skromnie, ale jest w zupełności wystarczający dla tak łatwego w prowadzeniu kadłuba. Maszt jest postawiony na stępce, z pojedynczym wantem po każdej stronie, stałym forsztagiem i regulowanym achtersztagiem, a wsporniki masztu podtrzymują górę masztu zamiast forsztagu. Standardowy plan ożaglowania obejmuje grot, fok i spinaker. Na wodzie jest to prosty, dzielny jacht o osiągach daleko przewyższających jego długość, z teoretyczną prędkością kadłubową wynoszącą 5,9 węzła oraz podawaną maksymalną prędkością pełnym żaglem na poziomie 6 węzłów. Może służyć jako spokojna łódka piknikowa, zmienić się w precyzyjnie dostrojony jacht regatowy klasy lub zostać przygotowany do żeglugi oceanicznej, doskonale radząc sobie we wszystkich trzech przypadkach przy minimalnych nakładach. (1)
Warunki mieszkalne
Pod pokładem Folkboat jest szczery wobec swoich priorytetów. Układ wnętrza jest spartański – wysokość w kabinie jest ograniczona, a udogodnienia minimalne; liczba miejsc do spania wynosi od dwóch do czterech. Sztywno przycięta rufa, która pomaga w osiąganiu prędkości, nieuchronnie zmniejsza objętość wnętrza. Dlatego jacht najlepiej określić jako morski jacht turystyczno-regatowy z możliwością biwakowania, a nie jako pełnoprawny jacht oceaniczny. (1)
Znane problemy
Powszechnym problemem konstrukcyjnym na tych łodziach są pęknięte wręgi, które mogą wymagać wymiany lub wzmocnienia kotwicą. Większość Folkboatów nie ma samoodpływowych kokpitów i nigdy nie miała kotwicy, a głęboki, bezpieczny kokpit nie jest samoodpływową kotwicą. W połączeniu z potencjalnie mokrą żeglugą kotwiczną, warto to przemyśleć dla każdego, kto planuje dłuższą żeglugę przybrzeżną. (1)
Remonty i eksploatacja
Większość jachtów Nordic Folkboat jest wyposażona w silniki zaburtowe zamiast stacjonarnych silników Diesla, co według relacji właścicieli pozwala zachować prosty kadłub i ułatwia transport na przyczepie. Długowieczność tego typu oraz organizacja klasy – Nordic Folkboat International Association kieruje krajowymi stowarzyszeniami – wspierają ciągły dostęp do części zamiennych i wymianę wiedzy. Dwa Folkboats wzięły udział w pierwszym wyścigu OSTAR w 1960 roku, a samotny rejs dookoła świata Ann Gash na jachcie Ilimo, który rozpoczęła w 1975 roku w wieku 55 lat i zakończyła w 1977 roku, dowodzi dzielności tej konstrukcji oceanicznej. (1)
Werdykt
Nordic Folkboat to sukces projektu komitetowego, który stał się punktem odniesienia dla późniejszych małych jachtów turystyczno-regatowych. Nagradza żeglarza, który akceptuje minimalny komfort w zamian za ponadczasowe linie, regaty klasowe i zaskakującą dzielność morską.
Zalety
- Łatwy w prowadzeniu kadłub z dobrymi właściwościami nautycznymi pod wiatr i szybką reakcją dzięki mocnemu wygięciu dna
- Wygodne sterowanie rumplem dzięki pochylonej stewie rufowej i głębokiemu płetwie sterowej
- Swoje zastosowanie znalazł od regat klasowych po samotne rejsy dookoła świata
- Duża liczba wyprodukowanych egzemplarzy i aktywna międzynarodowa organizacja klasy
Wady
- Spartańskie wnętrze z niską wysokością w kabinie i minimalnymi udogodnieniami
- Nieodpływowy kokpit i potencjalnie mokra żegluga
- Pęknięte wręgi jako powszechny problem konstrukcyjny wymagający naprawy
