Projekt i konstrukcja
Kadłub jest wykonany z ręcznie układanego laminatu poliestrowo-szklanego o strukturze monolitycznej, natomiast pokład to laminat przekładkowy (sandwich), co według oryginalnych recenzji poprawia mikroklimat pod pokładem w porównaniu do ręcznie układanego laminatu. Kil to finkil niosący 1675 funtów balastu ołowianego, a ster wolnonośny dopełnia nowoczesną część podwodną jak na tamte czasy. Przy długości całkowitej wynoszącej 25,92 stopy i szerokości 8 stóp, Larsen 25 charakteryzuje się stosunkiem długości do szerokości (L/B) na poziomie 3,22, a jego stosunek balastu do wyporności wynoszący 48% przy wyporności 3527 funtów plasuje go mocno w kategorii lekkich jachtów regatowych w analizach z tamtego okresu. Zanurzenie zmienia się w granicach od 4,59 do 4,89 stopy w zależności od obciążenia, co pozwala jednostce wpływać do płytkich marin bez konieczności używania kilu podnoszonego. (1)
Ożaglowanie i osiągi
Ułamkowe ożaglowanie niesie 355 stóp kwadratowych powierzchni żagli, a stosunek wyporności do długości (D/L) wynoszący 117 w połączeniu ze wskaźnikiem powierzchni żagli do wyporności bliskim 24,5 plasuje tę konstrukcję jako szybką jak na swoje rozmiary. Teoretyczna prędkość kadłubowa wynosi 6,5 węzła, a wskaźnik Relative Speed Performance został obliczony na poziomie 92. Mniej zachęcający dla planów oceanicznych jest wskaźnik wywrotności wynoszący 2,11 – wartość ta, jak zauważyło źródło recenzji, uniemożliwiłaby przyjęcie jachtu do regat oceanicznych. Wskaźnik komfortu (Motion Comfort Ratio) wynosi 13,8, a współczynnik zanurzenia (immersion rate) to około 666 funtów na cal, co oznacza, że zmiany trymu pod obciążeniem są łagodne jak na jacht tej masy. Powierzchnia zmoczona części podwodnej wynosi około 226 stóp kwadratowych.
Warunki mieszkalne
Pod pokładem wnętrze wykończone jest w teku, co jest spójne ze skandynawską praktyką z tamtego okresu, a w układzie znajduje się toaleta. Kompaktowe wnętrze odzwierciedla raczej 25-stopowy kadłub i charakterystykę lekkiego jachtu regatowego niż założenia projektowe do długiej żeglugi oceanicznej.
Znane problemy i różnice w budowie
Kluczowym zastrzeżeniem jest fakt, że Larsen 25 był również oferowany jako zestaw do samodzielnego montażu, więc jakość gotowego jachtu u różnych właścicieli zależy od ich umiejętności, co oznacza, że jakość każdego egzemplarza może się różnić. Kupujący lub recenzent nie może zakładać jednolitych standardów szkutniczych, laminowania czy instalacji w całej serii. Ta zmienność w budowie jest najważniejszym czynnikiem, pod którym należy oceniać każdy pojedynczy egzemplarz. (1)
Werdykt
Larsen 25 to mały, lekki slup z ołowianym balastem, charakteryzujący się komfortową pracą na fali i łatwym zanurzeniem jak na projekt z lat 80., jednak jego budowa w domu sprawia, że stan techniczny jest kluczowy, a wskaźnik wywrotności ogranicza możliwość żeglugi pełnomorskiej.
Zalety
- Ręcznie układany monolityczny kadłub z laminatu poliestrowo-szklanego z pokładem przekładkowym zapewniającym komfort w kabinie
- Ołowiany finkil i ster wolnonośny o małym zanurzeniu wynoszącym 4,6–4,9 stopy
- Szybki profil regatowy ze znacznymi wskaźnikami prędkości jak na tę długość
Wady
- Metoda budowy typu „home-built” skutkuje zróżnicowaną jakością wykonania poszczególnych jednostek
- Wskaźnik wywrotności na poziomie 2,11 wyklucza udział w regatach oceanicznych
- Zbudowano tylko 65 sztuk, więc wsparcie i porównywalne egzemplarze są rzadkością
