Projekt i konstrukcja
Oryginalny model 25 miał kabinę w kształcie klina, co ograniczało przestrzeń wnętrza, a szerokość wynosząca 8 stóp – wybrana po to, aby jacht można było transportować na przyczepie – jeszcze bardziej zmniejszała przestrzeń mieszkalną. W 1975 roku pojawiła się wersja z podnoszonym dachem (pop-top) z bardziej prostokątną pokładówką, a po wycofaniu oryginalnego modelu w 1976 roku standardem stała się wersja z prostokątną pokładówką bez podnoszonego dachu. Kadłub, takielunek i układ wnętrza wersji pop-top pozostały zasadniczo niezmienione w porównaniu z oryginałem. Później pawęż została uczyniona bardziej pionową, co otworzyło przestrzeń w kokpicie i ułatwiło montaż silnika zaburtowego. Practical Sailor ocenił kadłub jako posiadający odpowiednią wytrzymałość strukturalną na wody półosłonięte, a właściciele opisujący jachty zbudowane w latach 1978–1981 zazwyczaj uważali je za przynajmniej nieco lepszej jakości niż te budowane przedtem lub potem. (1)
Takielunek i prowadzenie
Jako slup topowy z finkilem, 25 wykazuje przynajmniej przeciętne osiągi i stabilność, a wersja o głębokim zanurzeniu jest tym wyborem dla lepszych osiągów i większej stabilności na kotwicy. W systemie PHRF jacht z finkilem ma ocenę około 222, podczas gdy wersja o małym zanurzeniu plasuje się w okolicach 230, tracąc doskonałe osiągi lub stabilność oraz cierpiąc na nadmierny dryf boczny. Praca pod wiatr jest utrudniona przez wanty zamocowane przy relingu oraz silną nawietrzność, która narasta w miarę przechyłu jachtu. Mały kil był jedyną opcją fabryczną poza standardowym wyposażeniem, a żeliwny kil o głębokim zanurzeniu nagradza dopasowanie dna podczas remontu. (1)
Warunki mieszkalne
Oryginalna skrzynia kilowa typu klina ograniczała przestrzeń, ale późniejsze modele z kabiną skrzyniową podniosły wysokość wnętrza z 5 stóp i 2 cali do 5 stóp i 8 cali. Magazyn „Practical Sailor” ocenił model 25 jako dobrze nadający się do życia na pokładzie – oferuje koje, wydzieloną toaletę oraz kambuz w pobliżu kotwicy. Kokpit jest jednak krótki i ciasny na jednodniowe rejsy z więcej niż trzema lub czterema osobami na pokładzie, a nadburcie znajduje się zbyt nisko, by podparć plecy siedzącego żeglarza. (1)
Znane problemy
Najpoważniejszym usterką wymienianą przez właścicieli jest niewystarczająca moc silnika zaburtowego jako napędu pomocniczego na 4500-funtowym jachcie o znacznej powierzchni żagli, który potrzebuje większej mocy niż zapewnia przeciętny silnik zaburtowy. Napędy stacjonarne są rzadkością: poza krótko eksploatowaną jednocylindrową opcją z silnikiem diesla Yanmar oraz dopasowanymi przez właścicieli układami Saildrive, model 25 nie był oferowany z silnikiem stacjonarnym. Właściciele zgłaszają również problemy z żelkotem – pęknięcia sieciowe, puste miejsca i porowatość – a nakrapiany żelkotowy podłoga pokładu traci elastyczność wraz z wiekiem. Około połowa sterników jachtów 25 i 27, którzy odpowiedzieli na ankiety magazynu Practical Sailor, przyznaje się do występowania pęcherzy na dnie kadłuba, a ich usunięcie może kosztować od 10% do więcej wartości odsprzedaży jachtu. Inną częstą skargą jest pracujący pokład i podłoga kokpitu, a luz na trzonie steru jest powszechnym problemem w jachtach z lat 1977–1980, dla którego nie ma prostego sposobu usunięcia szczeliny między trzonem a rurą trzonową. (1)
Remonty i eksploatacja
Rozsądny plan remontu obejmuje ponowne lakierowanie poliuretanem, wygładzenie dolnej części żeliwnego kilu, wymianę tapicerki kojów oraz zakup dobrych żagli, co poprawi zarówno wygląd, jak i przyjemność z postoju na kotwicy. Od samego początku Hunter sprzedawał te jachty w pełni wyposażone w żagle, cumy, odbijacze i niezbędne środki bezpieczeństwa, dzięki czemu używany Hunter 25 dociera do nabywcy z kompletem podstawowych elementów – choć wąska szerokość okazała się niepraktyczna do transportu na przyczepie pomimo tego założenia projektowego, a jacht sprawdza się najlepiej jako używana jednostka, gdy priorytetem jest maksymalna wartość jachtu w stosunku do ceny. (1)
Werdykt
Hunter 25 to pojemny, mały jacht typu racer-cruiser, który w czasach minimalnych zmian projektowych stoczni zapewniał niezwykle dużą przestrzeń mieszkalną jak na swoją długość. Jego głęboki kil zapewnia akceptowalną stabilność pod żaglami, ale brak napędu zaburtowego, tendencje do pękania żelkotu i osmozy oraz ciasnota kokpitu to poważne ograniczenia. Dla żeglarza z ograniczonym budżetem pływającego po wodach osłoniętych, dobrze utrzymany egzemplarz o głębokim zanurzeniu z dopasowanym silnikiem stacjonarnym będzie idealnym wyborem.
Zalety
- Ponad 2000 zbudowanych egzemplarzy; prosty, w pełni wyposażony i przystępny cenowo sposób na wejście w posiadanie jachtu
- Dobra mieszkalność na 25-stopowym jachcie dzięki zamkniętej toalecie i kambuzowi do gotowania
- Wersja o głębokim zanurzeniu oferuje lepsze osiągi i stabilność niż wariant o małym zanurzeniu
Wady
- Silnik zaburtowy zbyt słaby jak na masę i opór hydrodynamiczny jachtu
- Pęknięcia żelkotu, pęcherze na dnie, uginanie się pokładu i luzy na trzonie steru – zjawiska powszechne
- Ciasny kokpit z niskimi zrębnikami; wąska szerokość uniemożliwiająca wygodny transport na przyczepie
