Projekt i konstrukcja
Jerry Cartwright nakreślił Cartwright 44 na początku lat osiemdziesiątych jako duży jacht żaglowy zbudowany z litego laminatu poliestrowo-szklanego, z jednokadłubowym kilem płetwowym i sterem na skegu. Stosunek balastu do wyporności wynosi 40,42%, co jest wartością wyższą niż u dwóch trzecich porównywanych projektów, a stosunek wyporności do długości (D/L) na poziomie 211,52 plasuje go wśród umiarkowanie regatowych jednostek, pozostawiając 66% podobnych łodzi cięższych. Stosunek długości do szerokości (L/B) wynosi 3,57, co czyni go smuklejszym niż u 73% jego rówieśników – proporcja ta sprzyja dobrym właściwościom nautycznym na fali kosztem ogromnej szerokości kadłuba. Powierzchnia zmoczona kadłuba wynosi około 505 stóp kwadratowych, a jego współczynnik zanurzenia wynoszący około 1591 funtów na cal oznacza, że przy obciążeniu turystycznym jacht ma zanurzenie między 6,0 a 6,3 stopy w zależności od obciążenia. (1)
Ożaglowanie i prowadzenie
Konfiguracja kutra niesie 100% powierzchni żagli o wielkości 1000 stóp kwadratowych, co daje stosunek powierzchni żagli do wyporności (SA/D) na poziomie 19,23 – wystarczająco dużo płótna, aby napędzać 37-stopową linię wodną w stronę prędkości kadłubowej wynoszącej 8,15 węzła bez wymagania heroicznej pracy załogi. Współczesne recenzje klasyfikują ten jacht jako dobrze sprawujący się, bardzo stabilny i sztywny na żaglach, z doskonałą zdolnością do prostowania po wywrotce na kotwicy. Wskaźnik wywrotności wynoszący 1,71 sam w sobie dopuszczałby go do regat oceanicznych, a wskaźnik komfortu (Motion Comfort Ratio) na poziomie 33,43 czyni go bardziej komfortowym niż 58% podobnych konstrukcji. Rozciągłość lin jest imponująca: szot grota ma 110 stóp, szoty foka i genui po 44 stopy, a szoty spinakera niecałe 97 stóp, przy średnicy 5/8 cala – takielunek zaprojektowany na prawdziwe obciążenia na pełnym morzu. (1)
Warunki mieszkalne i profil żeglugowy
Szerokość jachtu wynosząca 12,33 stopy oraz długość 44 stóp zapewniają przestrzeń odpowiednią do długiego życia na pokładzie. Pojemność zbiornika wody wynosząca 120 galonów (szacunek z dokumentacji stoczni) w połączeniu z zbiornikiem paliwa o pojemności 60 galonów (również szacunkiem) wskazuje na samowystarczalny zasięg. Wskaźnik komfortu oraz sztywność pod żaglami sprawiają, że jacht ten najlepiej nadaje się do żeglugi oceanicznej niż do regat balastowych. Instalacja jednego silnika jest również jedynym układem napędowym na pokładzie.
Znane problemy
Jedynym praktycznym ograniczeniem, na które warto zwrócić uwagę, jest zanurzenie: przy obciążeniu wynoszącym od 1,8 do 1,9 metra, jacht może wchodzić do głównych marin jedynie na kotwicowisku, co ogranicza miejsca, w których żeglarz może szukać schronienia lub postawić jacht na dnie. (2)
Werdykt
Cartwright 44 to przemyślanie proporcjonalny morski kuter, którego wskaźniki stabilności, zdolność do prostowania i dyscyplina balastowa oznaczają go jako prawdziwą jednostkę oceaniczną, a nie tylko strojony jacht turystyczny do żeglugi przybrzeżnej. Wąska szerokość i umiarkowana wyporność nagradzają żeglarza, który ceni komfort ruchu na fali i dzielność morską ponad maksymalną powierzchnię wnętrza. Zanurzenie ogranicza jego możliwości do głębszych portów, ale ten sam kil zapewnia sztywność, którą chwalą recenzenci.
Zalety
- Doskonała zdolność do prostowania i bardzo sztywna, stabilna platforma
- Stosunek balastu do wyporności wyższy niż w 66% podobnych konstrukcji
- Ożaglowanie kutra z solidnym planem żagli przystosowanym do żeglugi pełnomorskiej
- Wskaźnik komfortu lepszy niż w większości porównywalnych jachtów
Wady
- Zanurzenie wynoszące 1,8–1,9 m ogranicza możliwość postoju do głównych marin
- Wąski kadłub oznacza mniejszą przestrzeń we wnętrzu niż w szerszych konstrukcjach z tamtych lat
