Projekt i konstrukcja
Arcona 400 była pierwszym jachtem tej marki, w którym zastosowano galwanizowany stalowy szkielet przykręcony do głównych grodzi – co stanowiło strukturalne odejście od wzmacnianych kratownic z włókna szklanego w poprzednich modelach, które absorbowały obciążenia dynamiczne z kilu i takielunku. Sam kadłub jest wykonany z laminatu poliestrowo-szklanego, formowanego ręcznie metodą przekładkową jako przekładka (sandwich) z rdzeniem Divinycell o wysokiej gęstości, wielokierunkowymi matami szklanymi i żywicą poliestrową ISO, z pełnymi laminatowymi poszyciami pokładu i kadłuba oraz bez wewnętrznych wkładek – grodzie konstrukcyjne i fronty koi są laminowane bezpośrednio do poszycia zewnętrznego. Stocznia Boo Marine (Boo Marin AB) zbudowała ten jacht w Szwecji. Przy długości całkowitej (LOA) wynoszącej 39,3 stopy i szerokości 12,5 stopy, stosunek długości do szerokości (L/B) na poziomie 3,14 oraz stosunek balastu do wyporności wynoszący 41% (5952 funtów ołowiu przy wyporności 15432 funtów) wskazują na celowo szeroki kadłub z solidnie zaprojektowanym balastem. Finkil z bulbem ma zanurzenie od około 6,6 do 6,9 stopy w zależności od obciążenia, co ogranicza jednostkę do większych marin, ale zapewnia jej sztywny profil lekkiego jachtu regatowego o stosunku wyporności do długości (D/L) wynoszącym 179.
Takielunek i prowadzenie
Ułamkowy takielunek typu slup jest bezdyskusyjnie potężny: Arcona 400 niesie więcej żagli niż 86 procent wszystkich podobnych jachtów żaglowych – to znacznie przewymiarowane ożaglowanie, które w połączeniu z genuą o powierzchni 135% podnosi stosunek powierzchni żagli do wyporności do poziomu 23,1 (19,9 dla żagla referencyjnego ISO). Ta moc współgra z kadłubem o powierzchni zmoczonej wynoszącej około 495 stóp kwadratowych i teoretycznej prędkości kadłubowej wypornościowej na poziomie 7,9 węzła, podczas gdy obliczona maksymalna prędkość przy silniku Volvo Penta MD2040 z przekładnią Saildrive wynosi około 6,6 węzła. Wskaźnik wywrotności na poziomie 1,96 oraz wskaźnik komfortu ruchu od 23,4 do 24,8 plasują go w kategorii dzielnych oceanicznych jednostek – posiada certyfikat CE Klasy A (Ocean). Zalecane olinowanie ruchome jest imponujące: fał grota, fok i spinakera mają długość 39,7 metra przy średnicy 12 mm, podczas gdy szoty i szot główny (30 metrów) mają średnicę 14 mm – liczby te pokazują, że oryginalne specyfikacje zakładały stałe obciążenia z tego dużego planu ożaglowania.
Wnętrze i układ
Decyzja stoczni o laminowaniu bezpośrednio do kadłuba frontów koi oraz grodzi, zamiast stosowania formowanej wkładki, daje wnętrzu solidność konstrukcyjną, która pasuje do jachtu certyfikowanego do długiej żeglugi oceanicznej. Długość w linii wodnej wynosząca 34,5 stopy i pojemność zbiornika wody na poziomie 69 galonów pozwalają na mieszkanie na pokładzie podczas rejsów, a zbiornik paliwa o pojemności 40 galonów zasila pojedynczy silnik Diesel Volvo Penta o mocy 38 KM. Przy współczynniku zanurzenia wynoszącym około 1504 funtów na cal, jacht stabilnie osiada pod obciążeniem turystycznym – co jest zaletą przy planowaniu zapasów na trasy, które zakłada jego certyfikat CE.
Znane problemy
Znane ograniczenia wynikają z samej specyfikacji konstrukcyjnej, a nie z wad: zanurzenie wynoszące od 6,6 do 6,9 stopy ogranicza możliwość korzystania z głębszych portów, a przekładnia Saildrive – wydajna i cicha na silniku – wymaga, jak to ma miejsce we wszystkich jednostkach tego typu, regularnej wymiany anod i kontrolowania uszczelnień. Przeceniony takielunek, który jest zaletą pod względem osiągów, oznacza również, że zużyte fały i szoty należy oceniać pod kątem oryginalnych średnic 12 mm i 14 mm, zamiast zastępować je chętnie lżejszymi linami.
Werdykt
Arcona 400 to jacht, który zapewnił swojej stoczni miejsce w gronie poważnych budowniczych jachtów turystyczno-regatowych: szwedzki jacht projektowany przez Qviberga w klasie CE A, z ocynkowanym podwoziem, naprawdę mocno olinowanym slupem ułamkowym i bezwewnętrznym kadłubem zbudowanym na siłę. Jest szybki, sztywny na żaglach i przystosowany do żeglugi oceanicznej, ale jego zanurzenie i przekładnia Saildrive to dwie rzeczywistości, z którymi kupujący musi się liczyć.
Zalety
- Komercyjny i przełomowy projekt dla stoczni Arcona, wprowadzony na rynek w 2000 roku
- Zalany stalą konstrukcyjną kadłub i bezwewnętrznikowa struktura laminatowa
- Wyraźnie przewymiarowany takielunek ułamkowy; certyfikat CE klasy A do żeglugi oceanicznej
- Niski stosunek wyporności do długości typowo regatowej z komfortowymi parametrami zachowania na fali
Wady
- Zanurzenie wynoszące 6,6–6,9 stopy ogranicza dostęp do marin
- Przekładnia Saildrive wymaga stałej uwagi przy uszczelkach i anodach
- Duże pierwotne średnice olinowania sprawiają, że nie można łatwo zmniejszyć rozmiaru olinowania ruchomego
