Ożaglowanie typu kecz

Kecz ma dwa maszty: wyższy grotmaszt i niższy bezanmaszt posadowiony przed trzonem steru. Założenie jest proste i atrakcyjne: podzielić powierzchnię żagli na mniejsze części, aby większy jacht turystyczny mógł być łatwo obsługiwany bez jednego ogromnego grota.

Ta obietnica jest realna. Podobnie jak dodatkowe liny, fały, kabestany, żagle, przecieki, cienie aerodynamiczne i koszty utrzymania.

Dlaczego żeglarze turystyczni lubią kecze

Kecz najlepiej sprawdza się w baksztagu i półwietrze. Przy pracującym żaglu przednim, grocie i bezanie, jacht ma wiele sposobów na złapanie równowagi. Przy silniejszym wietrze załoga może zrzucić grot i żeglować tylko na fok i bezan (konfiguracja często nazywana „jib and jigger”). Taka żegluga może być spokojna, zrównoważona i psychicznie komfortowa, gdy grot wydaje się już zbyt dużym żaglem.

Bezan daje również dodatkowe możliwości na kotwicy, podczas manewrów oraz przy żegludze pod zredukowanymi żaglami. Może pomagać w utrzymaniu dziobu pod wiatr na kotwicowisku, stabilizować jacht, a w niektórych układach turystycznych służy jako miejsce montażu radaru lub anten.

Dla par żeglujących w długie trasy ten emocjonalny argument jest łatwy do zrozumienia. Mniejsze pojedyncze żagle dają poczucie bezpieczeństwa. Taki takielunek zapewnia po prostu większy wybór.

Koszt drugiego masztu

Słabą stroną keczu jest wydajność i utrzymanie. Przy żegludze pod wiatr bezan często pracuje w zaburzonym przepływie powietrza za grotem. Może dawać niewielki napęd, generując jednocześnie opór aerodynamiczny. Podczas żeglugi na silniku pod wiatr, dodatkowy maszt i olinowanie również stawiają opór, który kosztuje.

Utrzymanie to jednak poważniejszy problem. Drugi maszt oznacza więcej olinowania stałego, więcej końcówek, więcej podwięzi wantowych, więcej olinowania ruchomego, więcej bloków, pokrowców na żagle, więcej przecieków przez przepusty pokładowe i zazwyczaj kolejny żagiel do kupienia lub naprawy. Jeśli jacht jest już starszy, zalety keczu mogą zmienić się w kosztowny remont.

Rozmiar ma znaczenie

Kecze mają więcej sensu, w miarę jak jachty stają się większe. Na 50-stopowym jachcie turystycznym podział powierzchni żagli pozwala utrzymać siły na poziomie sterowalnym dla człowieka. Na łodzi o długości 32 stóp drugi maszt może być głównie kwestią romantycznego wyglądu i niepotrzebnego skomplikowania.

Z tego powodu wielu doświadczonych kupujących podchodzi sceptycznie do małych keczów, chyba że projekt jest wyjątkowo spójny. Ten typ takielunku powinien rozwiązywać konkretny problem z obsługą jachtu, a nie tylko sprawiać, by łódź wyglądała na gotową do rejsów oceanicznych.

Priorytety podczas inspekcji

Skontroluj obie stopy masztu oraz każdą podwięź wantową. Podwięzie wantowe bezanu łatwo zbagatelizować, ponieważ sam żagiel jest mniejszy, ale takielunek nadal przenosi obciążenia na kadłub. Szukaj wilgoci w rdzeniu pokładu wokół dławic masztu, przecieków wokół okuć bezanu, korozji wewnątrz drzewc, zużytych okuć okuciowych (tangs) i przestarzałego olinowania ruchomego.

Sprawdź również ergonomię kokpitu. Bom bezanu może przechodzić przez kokpit lub nad nim, w zależności od jachtu. To, co w ogłoszeniu wygląda tradycyjnie i żeglarsko, może okazać się nieporęczne, gdy załoga porusza się po pokładzie podczas zwrotu przez rufę.

Kiedy kecz ma sens

Wybierz kecza, gdy jacht jest na tyle duży, że podzielona powierzchnia żagli naprawdę pomaga, Twoja żegluga obejmuje długie baksztagi lub przejścia oceaniczne, a Ty jesteś gotów utrzymać bardziej skomplikowany takielunek. Najlepsze kecze dają poczucie zrównoważenia i wszechstronności, a nie są jedynie dekoracją.

Zachowaj ostrożność, jeśli kupujesz jacht o długości poniżej 40 stóp, zależy Ci na osiągach pod wiatr, próbujesz zminimalizować koszty remontu lub planujesz głównie krótkie rejsy przybrzeżne. W takich przypadkach dobrze wyposażony slup lub kuter jest często prostszym i lepszym rozwiązaniem.