Ontwerp en afstamming
Het ontwerp van Cornu uit 1963 was een strikte eenheidsklasse met midzwaard en ingebouwde luchtkasten in een polyester romp. Deze configuratie kreeg in 1969 door de International Yacht Racing Union de status van Internationale Klasse toegekend, waarna hij eind 1972 werd geselecteerd voor de Olympische Spelen van 1976. De stabiliteit van de klasse als meetregel is absoluut: elke romp is identiek bedoeld, wat Vanguard in staat stelde deze te gebruiken als het hoogtepunt van een opleidingspad van junioren naar de Olympische Spelen, dat ook twee versies van de International 420 omvatte die als tussenstap werden gebouwd. De waterlijnlengte van 4,4 meter en het rompgewicht van 120 kg van de 470, gecombineerd met een tuigage van grootzeil en fok van 12,7 m² en een spinnaker van 13 m², zorgen voor een grote zeiloppervlak-gewichtverhouding die het jacht gemakkelijk laat planeren en presteren bij uiteenlopend weer. (1)
Tuigage en bediening
De boot heeft een enkele trapeze en een spinnaker op een mast van 6,76 m, bemand door twee zeilers waarvan het optimale gezamenlijke gewicht ligt tussen de 110–145 kg. Die hoge verhouding tussen zeiloppervlak en gewicht en de planerende romp maken het een sportieve zwaardboot die geschikt is voor zeilers van alle continenten, en het olympische record laat zien dat het ontwerp een zeer breed internationaal veld beloont in plaats van één dominante natie. Als midzwaardboot met een 13 m² kite vereist hij actief werk van de bemanning, maar de tuigage zelf is door de klassenvoorschriften vastgelegd, dus de variabelen zijn trimmen en sturen in plaats van uitrusting. (1)
Constructie en personalisatie
Vanguard bouwde de 470 in Pewaukee, Wisconsin, en de eigenaarscultuur rond de vroege boten was ongewoon actief. Zeilers verplaatsten schotten iets binnen de klassenvoorschriften en konden, nog voordat het dek op de romp werd gelegd, dekbeslag plaatsen naar eigen lengte en controlevoorkeuren. Een belangrijke constructieve filosofie was dat een sterke krachtverdeling van de voorstevenbeslag naar de mastvoet, en van de puttingijzers naar de mastvoet en van puttingijzer naar puttingijzer, overal elders een extreem dunne laminaatschil mogelijk maakte. Een suggestie van de bouwers was om de dekvlammen rond de mastdoorvoer niet langer in de lengterichting te plaatsen, maar onder een hoek van 45 graden, een lokale versterking die paste bij het minimaliseren van het omliggende laminaat.
Bekende problemen
De tolerantie van de klasse voor aanpassingen door eigenaren is ook het belangrijkste aandachtspunt. Omdat schotten binnen de regels konden worden verplaatst en dekbeslag kon worden herplaatst, variëren individuele boten in hoe goed de kritieke belastingdriehoeken daadwerkelijk zijn uitgevoerd. Een romp die er licht uitziet, heeft mogelijk te veel rompmantel dikte ingeleverd buiten het versterkte middenschip. De fragmentarische eigenaarsverslagen gaan niet ver genoeg om de behaalde minimale manteldikte te kwantificeren, maar de ontwerplogica zelf geeft toe dat er buiten het netwerk van voorsteven tot mastvoet tot puttingijzer een papierdunne romp kan ontstaan. Elke onderbreking in deze continuïteit is dan ook een reëel gebrek in plaats van cosmetische slijtage.
Refits en eigendom
De productie van bijna 1.500 boten door Vanguard en de wereldwijde vloot van de klasse betekenen dat een tweedehands Vanguard 470 meestal een restauratieproject van een eenheidsklasse is, niet een op maat gemaakte herbouw: de klasseregels beperken wat er mag worden veranderd, en de in Pewaukee gebouwde boten zijn ouder dan de in het buitenland gebouwde exemplaren die hen begin jaren 80 vervingen. Eigenaren die bekend waren met het vroege Vanguard-tijdperk waardeerden het vermogen om de dekindeling aan te passen voordat de romp werd afgedicht. Een goed gedocumenteerd schip heeft dan ook vaak een dekplan dat is afgestemd op het gewicht en de stijl van een bekende zeiler, in plaats van een generiek dek.
Het oordeel
De Vanguard 470 is een echte planerende zwaardboot met een strikte eenheidsklasse-romp en een trapeze- en spinnakerruim die sportieve prestaties van de bemanning beloont in alle windsterken. De in Pewaukee gebouwde exemplaren zijn historisch gezien de eerste Amerikaanse 470s, maar dezelfde door eigenaren gedreven personalisatie die ze interessant maakt, betekent ook dat de structurele integriteit van elke romp afhangt van het respecteren van de versterkte belastinglijnen.
Pluspunten
- Strikte eenheidsklasse van de 4,70 m Olympische zwaardboot met ingebouwde luchtkasten
- Grote zeiloppervlak-gewichtverhouding; planeert gemakkelijk; breed vaargebied
- Eerste in de VS gebouwde 470; bijna 1.500 exemplaren geproduceerd door Vanguard
Minpunten
- Dunne buitenwand op de versterkte dragende delen kan verborgen zwakheden opleveren bij aanpassingen
- Door de eigenaar toegestane wijzigingen aan schotten en beslag variëren per romp
- Begin jaren 80 vervangen door boten voor zeereizen; bouw in Pewaukee eindigde in 1986
