Tasarım ve İnşa
Herreshoff, NY40'a kendi tasarımı olan NY50 ile eşleşecek şekilde 14 fitlik bir genişlik verdi; bu, tasarımcı için alışılmadık bir ölçüydü ve dönemin eleştirilerini üzerine çekti. O dönemdeki birçok eleştirmen, yüksek fribord ve belirgin kıç çıkıntısını (deadrise) gerekçe göstererek Forties serisini biraz tavizli bir yelkenli olarak değerlendirdi. Ancak rakamlar daha sağlam bir hikaye anlatır: salmada 24.555 pound kurşun bulunan 48.200 poundluk yüklenmiş deplasmanla, balast-deplasman oranı yüzde 51'in hemen altındadır ve 46,3'lük konfor oranı, derece puanları peşinde koşmak yerine mürettebatı taşıyıp zorlu hava koşullarına dayanacak şekilde inşa edilmiş bir tekneyi işaret eder. 40 fitlik su hattı boyu ve 8,16 fitlik su çekimi, yaklaşık 8,5 knotluk bir gövde hızı sağlıyordu. Ahşap gövde ve güverte, dolgu malzemesiz masif yapı ve skegli dümen, modern balast felsefesiyle donatılmış geleneksel posta ve körüklü bir yelkenlinin tamamlayıcı parçalarıdır.
Arma ve Kullanım
İlk bir düzine tekne, tersaneden civadrasız giz armalı sloop olarak çıktı; bu arma, ertesi yıl hem daha fazla yelken alanı kazandı hem de bir civadra ekledi. Giz armalı sloop üzerindeki 771 fit karelik bildirilen yelken planı, daha sonra bazı gövdelerde yawl konfigürasyonuna uyarlandığında, 9.31'lik bir yelken alanı/deplasman (SA/D) oranı üretti — bu oran modern standartlara göre mütevazı olsa da ağır bir gövde için fazlasıyla yeterliydi. Dönemin denizcileri bu tipi affedici ve sağlam buluyordu: Edwin J. Schoettle, New York 40'ları, hem insanların hem de havanın getirdiği her türlü zorlu kullanıma dayanabilen mükemmel, ağır hava tekneleri olarak tanımlamış ve kendisine bir 40'ın hiç camadan vurulduğunun görülmediğinin söylendiğini eklemişti. Tasarımcının çalışmalarından bahseden Casper Whitney, Herreshoff'un hırçın sulardan rahatsız olmadan geçme karakteristiğini övmüştü. İki adet NY40, yawl olarak Bermuda Yarışı'nı kazandı; Rugosa II ise 25 başlangıç teknesi arasından 103 saat, 13 dakika ve 48 saniyelik toplam süre ile 6.4 knotlık ortalama hızla 1928 yılındaki yarışı genel klasmanda tamamladı. Sınıf, zorlu deniz koşullarına dayanıklı sağlam bir tekne olarak büyük başarılar elde etti. (1)
Konaklama ve Kullanım
Tek tip (one-design) kuralı ve mürettebat sınırları, Forties'i centilmen sahipleri için birer yarış-gezi teknesi olarak şekillendirdi. Dört ücretli denizci ve iki yarış mürettebatı ile yerleşim planı, hem kulüp parkurlarında hem de açık deniz geçişlerinde çift amaçlı hizmet gördü. Rugosa II daha sonra açık deniz gezi ve yarışları için floklu bir yawl olarak dönüştürüldü; bu durum, bireysel sahiplerin sınıfı uzun mesafeli seyirlere uyarladığının kanıtıdır. Eleştirilere konu olan yüksek fribord, dönemin bir Herreshoff'una göre olağandışı bir iç hacim sağlasa da, kaynaklar ranza veya kamara düzenini detaylandırmamaktadır.
Bilinen Sorunlar
Endişeler tarihsel ve algısal niteliktedir: Çağdaş eleştirmenler yüksek fribordu ve kıç omuzluğun dikliğini birer ödün olarak değerlendirmişlerdir; ayrıca ahşap yapı, sonraki fiberglas tasarımlarda görülmeyen, dikkatli bir bakım gerektirir. Hayatta kalan tekne sayısı ise kronik zayıflıklara karşı bir kanıttır — 1916 yapımı orijinal on iki gövdeden dördü günümüze ulaşmıştır ve 1925 yapımı tüm yelkenliler mevcuttur.
Refit ve Sahiplik
Hayatta kalan bir Forty sahibi olmak, hâlâ yarışan canlı bir müze parçasına sahip olmaktır. Günümüze ulaşan son altı adet 40, lansmanından bir asır sonra bile yarışları kazanmaya devam etmektedir. Dönüşüm geçmişi, en az bir gövdenin (Rugosa II) açık deniz hizmeti için floklu bir yawl armaya dönüştürüldüğünü göstermektedir. Sınırlı üretim — toplamda on dört adet — her gövdeye kendine özgü bir geçmiş kazandırır ve sınıfın tek bir tersane tarafından inşa edilen son büyük tek tasarım (one-design) olma statüsü, koruma sorumluluğunu ve ödülünü artırır.
Karar
New York Yacht Club 40; ciddi bir soy ağacına ve kanıtlanmış açık deniz kabiliyetine sahip, genişliği ve balastı tasarımcısı için bir çığır açan, ancak çağdaşlarının çoğundan daha uzun ömürlü olan, sert havalarda denizci bir performans sunan ahşap bir tek tip yelkenlidir. Sahibinden modern seri üretim bir tekneye göre daha fazlasını bekler, ancak bunu tarih ve hâlâ yarışan sıkı bir sınıfın arkadaşlığıyla geri öder.
Avantajları
- NYYC için tek bir tersane tarafından inşa edilen son büyük tek tasarım sınıfı; on dört gövde, altısı hâlâ yarışmaktadır
- O dönemin denizcileri tarafından övgüyle bahsedilen sert hava dayanıklılığı; Bermuda Yarışı zafer geçmişi
- Dengeleyici ve güvenli geçişler için yüksek balast oranı ve konfor oranı
Dezavantajlar
- Yüksek fribordlu ahşap yapısı, dönemin eleştirilerine göre ödün verilmiş bir tasarımdı
- Sınıf kuralları gereği sınırlı sayıda profesyonel mürettebat imkanı; yüz yıllık ahşap bir yat için zorlayıcı bakım gereksinimi
