Projekt i konstrukcja
Model 391 posiada kadłub i pokład wykonane z laminatu poliestrowo-szklanego w konstrukcji przekładkowej (sandwich), co poprawia klimat pod pokładem na kotwicy. Jego kil jest ołowiany, zamocowany jako finkil z bulbem, a ster został zmodyfikowany podczas prac nad kolejnymi wersjami tego modelu. Przy długości całkowitej (LOA) wynoszącej 39,27 stopy i szerokości 11,61 stopy, stosunek długości do szerokości (L/B) na poziomie 3,38 opisuje stosunkowo wąski kadłub według współczesnych standardów projektowania pod kątem przestrzeni mieszkalnej. Z kolei stosunek balastu do wyporności na poziomie 42% oraz balast ołowiany o wadze 6067 funtów przy wyporności 14330 funtów oznaczają, że jest to jacht z solidnie zbalastowanym kadłubem. Modernizacja z 1990 roku przyniosła nowy i ulepszony pokład, zmodyfikowany takielunek, zmodernizowany kil i ster oraz dalej rozwinięte wnętrze. Nabywca powinien zatem pamiętać, że w trakcie produkcji istniały dwie generacje pokładu i wyposażenia. (1)
Ożaglowanie i prowadzenie
Jacht został zbudowany z ożaglowaniem typu slup ułamkowy i jest znacznie przeciążony takielunkiem – niesie więcej żagli niż 86% porównywalnych jachtów żaglowych. Przy standardowym żaglu referencyjnym ISO 8666 stosunek powierzchni żagli do wyporności wynosi 20,2, a po założeniu genui 135% rośnie do 23,3. Stosunek wyporności do długości (D/L) wynosi 233, co plasuje go w kategorii umiarkowanie szybkich jachtów regatowych. Teoretyczna prędkość kadłubowa wynosi 7,4 węzła, wskaźnik wywrotności to 1,91, a wskaźnik komfortu (Motion Comfort Ratio) wynosi 25,5. Powierzchnia zmoczona wynosi około 38 metrów kwadratowych, a współczynnik zanurzenia to około 218 kilogramów na centymetr, co oznacza, że jacht siedzi głęboko i mocno obciąża się w miarę zwiększania się zanurzenia. Zanurzenie wynosi od około 1,95 do 2,05 metra w zależności od obciążenia, co ogranicza jego eksploatację do głównych marin. (1)
Warunki mieszkalne i układ wnętrza
Wnętrze modelu 391 zostało opracowane i dalej rozwijane w trakcie produkcji po modernizacji pokładu i wyposażenia w 1990 roku. Konstrukcja przekładkowa kadłuba i pokładu poprawia klimat we wnętrzu kabiny – co jest namacalną korzyścią z tej metody budowy, a nie tylko kwestią estetyczną.
Remonty i eksploatacja
Zmiany wprowadzone w 1990 roku to główna udokumentowana ewolucja: nowy i udoskonalony pokład, zmodyfikowany takielunek, zmieniony kil i ster oraz nieustannie dopracowywany wnętrze. Nabywcy tego modelu powinni traktować jachty sprzed i po 1990 roku jako na tyle różne pod względem pokładu i systemów, by wymagały odrębnych założeń przy inspekcji, mimo że podstawowa koncepcja kadłuba autorstwa Södergren pozostała bez zmian. (1)
Werdykt
Finngulf 391 to małoprodukcyjny jacht turystyczno-regatowy Södergren z głęboko balastowanym ołowianym bulbkilem, niezwykle mocnym takielunkiem ułamkowym i kadłubem zbudowanym w technologii przekładkowej, co według opinii użytkowników zapewnia lepszą klimatyzację w kabinie. Wąska szerokość i duża głębokość zanurzenia sprawiają, że jednostka ta nadaje się dla żeglarzy, którzy cenią sztywność na żaglach i rodowód regatowy przed wygodą manewrowania w marinie. Ponadto modyfikacje wprowadzone w 1990 roku wymagają dokładnego sprawdzenia, którą generację reprezentuje dany egzemplarz.
Zalety
- Znacznie przeciążony takielunek slupa ułamkowego z SA/D do 23,3 pod genuą
- Ołowiany bulbkil z 42-procentowym stosunkiem balastu przy solidnej wyporności 14 330 funtów
- Kadłub i pokład przekładkowy znane z poprawy klimatu we wnętrzu
- Ciągłe modernizacje wnętrza i pokładu podczas prac remontowych w latach 90.
Wady
- Zanurzenie wynoszące 1,95–2,05 m ogranicza możliwość pływania do głównych marin
- Zbudowano mniej niż 100 sztuk, więc części zamienne i porównywalne egzemplarze są rzadkością
- Wysoki wskaźnik zanurzenia (218 kg/cm) utrudnia żeglugę turystyczną pod pełnym obciążeniem
