Projekt i konstrukcja
Sanibel 18 jest zbudowany głównie z laminatu poliestrowo-szklanego z drewnianymi wykończeniami – to prosty jednokadłubowiec kompozytowy z sterem na pawęży i mieczem obrotowym zamiast stałego kilu kotwicznego. Konfiguracja z mieczem oraz ster montowany na pawęży wskazują na jacht przeznaczony do transportu na przyczepie i żeglugi po płytkich wodach, gdzie podnoszony miecz i ster wolny od kadłuba pod wodą ułatwiają wodowanie i schodzenie z wody. Konstrukcja całego kadłuba opiera się na czystym laminacie, a jedynym ustępstwem dla tradycji wykończenia jest ciepło drewnianych elementów dekoracyjnych. Historia produkcji jest nietypowa: ten sam podstawowy projekt przechodził przez kilka amerykańskich stoczni pod różnymi nazwami, zanim ostatecznie utrwaliła się nazwa Sanibel 18. Oznacza to, że używany egzemplarz w dokumentacji może nosić oznaczenie dowolnego z tych budowniczych, nie będąc jednak innym jachtem. (1)
Ożaglowanie i obsługa
Na pokładzie Sanibel 18 nosi takielunek typu slup ułamkowy – skromną proporcję ożaglowania odpowiednią dla lekkiego jachtu do żeglugi przybrzeżnej i weekendowej. Ułamkowe ożaglowanie pozwala na utrzymanie przedniego żagla w najbardziej obciążonej części takielunku i naturalnie współgra z układem z mieczem obrotowym, gdzie równowaga i łatwość obsługi mają większe znaczenie niż sama powierzchnia żagli. Dzięki sterowi na pawęży, obciążenia z kierowania są przenoszone na rufę, a nie przez wewnętrzny skeg czy otwór w kadłubie – co jest prostym i wygodnym rozwiązaniem na jachcie tej wielkości. Połączenie miecza obrotowego, slupa ułamkowego i silnika zaburtowego jako jedynego rodzaju napędu plasuje ten projekt mocno w tradycji jachtów kabinowych na przyczepie, puszczanych z rampy, a nie w klasie jachtów dziennej z kilem stałym.
Warunki mieszkalne
Pod pokładem Sanibel 18 oferuje miejsca do spania dla trzech osób, zorganizowane jako podwójna koja V w części dziobowej oraz prosty kanapowy rozkładana koja w kabinie głównej. Koja V na dziobie jest oczywistym głównym miejscem do spania, podczas gdy prosty kanapowy rozkładana koja zapewnia trzecie miejsce bez komplikacji związanych z konwersją jadalni czy kojami rufowymi. To minimalistyczne, ale funkcjonalne wnętrze jak na jacht tej długości, stawiające wykorzystywalną podwójną koję dziobową i pojedynczą koję obok nadbudówki ponad bardziej skomplikowany układ. Drewniane wykończenia widoczne w całej konstrukcji pojawiają się również pod pokładem, nadając małej kabinie tradycyjnego charakteru, którego sama laminatowa skorupa nie byłaby w stanie zapewnić.
Znane problemy
Historia produkcji Sanibel 18 wiąże się z jednym wyraźnym problemem identyfikacyjnym, a nie z historią wad konstrukcyjnych. Sanibel 17 i przemianowany na Sanibel 18 to niemal identyczne jachty, ale ten drugi otrzymał podniesione siedziska w kokpicie, aby zwiększyć wysokość wnętrza w koiach kabiny, oraz trzy podniesione podkładki na dachu nadbudówki, pozwalające na zamontowanie pojedynczego tekowego relingu kotwicznego. Ze względu na te zmiany, reling na dachu nadbudówki jest najprostszym sposobem na odróżnienie modelu 17 od 18; kupujący lub rzeczoznawca przyglądający się kadłubowi oznaczonemu jako jeden z tych modeli powinien sprawdzić obecność relingu przed zaufaniem rocznikowi. Krótka, wielostoczniowa produkcja sprawia, że dokumentacja i oznaczenia kadłuba nie zawsze są samodzielnym źródłem pewnej informacji. (1)
Remonty i eksploatacja
Zmiany na poziomie fabrycznym, które odróżniały model 18 od 17, były w rzeczywistości swoistym ciągłym remontem wprowadzanym w trakcie produkcji. Podniesienie siedzeń w kokpicie było bezpośrednią odpowiedzią na potrzeby komfortu w koi, co pozwoliło zyskać miejsca na kolanach w kabinie kosztem nieco wyższej linii siedzenia, natomiast trzy podkładki na dachu kabiny istniały wyłącznie po to, by zamontować pojedynczą tekową balustradę, która stała się wizualnym znakiem rozpoznawczym późniejszego modelu. Dla właściciela te szczegóły mają mniej znaczenia jako ulepszenia, a bardziej jako wskaźniki: potwierdzają, którą wersję projektu reprezentuje dany kadłub i czy opuścił on linię produkcyjną jako 17, czy też został wykończony pod nazwą 18.
Werdykt
Sanibel 18 to mały, prostolinijnie zbudowany jacht żaglowy na przyczepie z laminatu poliestrowo-szklanego, wyposażony w takielunek typu slup ułamkowy, podnoszony miecz i ster na pawęży – prosta i przystępna cenowo łódź do żeglugi przybrzeżnej, której główną komplikacją jest skomplikowana historia stoczniowej rodziny tego projektu. Kabina oferuje miejsca do spania dla trzech osób dzięki podwójnej koji dziobowej i kanapie, a późniejszy model 18 wyróżnia się od 17 widocznym tekowym relingiem na dachu kabiny. To, czego brakuje mu w spójności produkcji, nadrabia bezpretensjonalną, łatwą do zrozumienia konstrukcją.
Zalety
- Takielunek slupa ułamkowego z podnoszonym mieczem i silnikiem zaburtowym ułatwiający transport na przyczepie
- Miejsca do spania dla trzech osób dzięki podwójnej koi dziobowej i prostemu kanapowemu meblowi
- Jasna oznaczenie modelu poprzez wyraźną listwę pokładową na wersji 18
Wady
- Liczne stocznie i różne nazwy modeli w krótkim okresie produkcji komplikują dokumentację
- Jacht wycofany z produkcji; zbudowano tylko 169 kadłubów modeli 17 i 18
