Projekt i wczesna historia
Nazwa Sailfish jako nazwa handlowa dla łodzi z pływakiem pojawiła się w 1945 roku, a projekt był dziełem Alcort, Inc., firmy, której nazwę tworzyli założyciele Alex Bryan i Cortlandt Heyniger. Wczesne jachty były oferowane jako plany dla majsterkowiczów lub jako w pełni skonstruowane jednostki z warsztatu Alcort. W tych pierwszych latach samodzielny szkutnik wykonywał każdy element, formował okucia z surowca i nawet szył żagiel. Jachty budowane w warsztacie otrzymywały natomiast żagle od Old Town Canoe Co. produkowane przez Ratsey & Lapthorn; Alcort później nakazał temu żaglomistrzowi wyprodukować żagiel dedykowany dla modelu Sailfish i pozostał jego dostawcą do 1979 roku. Niedługo po wprowadzeniu na rynek firma poszerzyła swoją ofertę o zestawy (kity) zawierające wstępnie przycięte elementy, żagiel i osprzęt.
Budowa i modele
Linia obejmowała dwa długości: Standard Sailfish o długości 11' 7½" oraz Super Sailfish o długości 13' 7". Drewniane kadłuby były poszycie sklejką zewnętrzną z czerwonego świerku Douglas lub sklejką wodną Harborite – tą drugą, będącą sklejką świerkową o powierzchni plastikowej, opracowano jako ulepszenie zwykłej sklejki. W 1959 roku Alcort wprowadził koncept pustego kadłuba (hollow-body) z laminatem poliestrowo-szklanym w modelu Super Sailfish, nazwanym MK-II, który stał się najpopularniejszym modelem i tym, który większość żeglarzy po prostu kojarzy jako „Sailfish”. MK-II posiadał aluminiowy maszt i drzewce, a jego pokład dostępny był w kolorach czerwonym, białym, niebieskim, zielonym i żółtym, wraz z pięcio-panelowym żaglem z Dacronu w naprzemiennych kolorach. Dodatkowy cal długości wynosił 13' 8" wynikał z zespolenia pokładu z dno kadłuba za pomocą kołnierza. Alcort zakończył produkcję fabrycznie montowanych modeli drewnianych wkrótce po debiucie jachtu z laminatu.
Ożaglowanie i charakterystyka żeglugi
Sailfish posiada płytko zanurzony kadłub typu sit-on-top oraz charakterystyczny, o małym wydłużeniu, żagiel łaciński na wolnostojącym maszcie, co nadaje mu nieco ociężały wygląd w porównaniu z nowoczesnymi jachtami z ożaglowaniem bermudzkim. Ten takielunek łaciński przesuwa korzyści na rzecz słabego wiatru i zapewnia również dobre właściwości przy kursach pełnych. Dzięki zaledwie dwóm linom olinowania stałego i żaglowi łacińskiemu był to jeden z najłatwiejszych jachtów do nauki podstaw. Wczesne drzewca były wykonane ze świerku sitkajskiego, a żagle z jedwabiu; historyczne zdjęcia pokazują żagle z do dziesięciu paneli i małymi listwami, wiązane sznurkiem marlina, a nie późniejszymi plastikowymi klipsem. Pod koniec lat 50. nabywcy mogli wybierać między nylonem lub dacronem w kolorze czerwonym lub niebieskim oprócz białego. Opatentowany mechanizm uchylenia steru automatycznie kładł płetwę w poziomie podczas podchodzenia do plaży. (1)
Warunki mieszkalne i przeznaczenie
Nie ma w nim kabin ani kojów; Sailfish to jacht z płaską platformą i minimalnym wolnym burtą. Ta niska wolna burta przynosi mu miano „mokrego jachtu”, ponieważ żeglarz często zostaje zmoczony przez rozbryzgi fal. Jest to łódź szkoleniowa i jednoosobowa do pływania dziennej, a nie jacht turystyczny, a jego prostota jest głównym założeniem.
Znane problemy i późniejsze zmiany
W ciągu sześciu lat po premierze MK-II niewiele się zmieniło, z wyjątkiem profilowania płetwy sterowej w 1972 roku na bardziej aerodynamiczny kształt Sunfish; brązowe okucia steru w końcowej fazie produkcji Sailfish pozostały bez zmian, podczas gdy Sunfish otrzymał nowe okucia. AMF kupiło stocznię Alcort w 1969 roku, zachowując jej nazwę dla swojego działu jachtowego, i zakończyło produkcję Sailfish w 1975 roku.
Werdykt
Sailfish to czysta esencja prostoty w nauce żeglarstwa: jacht mieczowy z ożaglowaniem łacińskim, którego zachowanie przy słabym wietrze i na kursach pełnych, dwu-linowe olinowanie oraz automatyczny ster do osiadania na plaży uczyniły go punktem odniesienia wśród łódek szkoleniowych. Jego drewniane i laminatowe wersje kreślą piękną drogę od zestawów do samodzielnego montażu na podwórku po formowane seryjnie egzemplarze w kolorystycznie dopasowanych kompletach.
Zalety
- Bezsztagowe ożaglowanie łacińskie z układem dwu-linowym – idealne dla początkujących
- Dobre osiągi przy słabym wietrze i na kursach z wiatrem jak na jacht mieczowy
- Opatentowany system uwalniania steru ułatwia podchodzenie do plaży
- Dostępny w formie planów, zestawu do samodzielnego montażu lub gotowego jachtu przez cały okres jego wczesnej produkcji
Wady
- Minimalna wolna burta sprawia, że żeglarz jest mocno zmoczony przez rozbryzgi fal
- Okucia steru z brązu nie zostały zmodernizowane po kształtowaniu płetwy sterowej w 1972 roku
- Brak jakiejkolwiek kabiny; jacht to czysto dzienny, do siedzenia na pokładzie
