Projekt i konstrukcja
Hunter 30 ma długość pokładu wynoszącą 29 stóp i 11 cali – co stanowiło maksymalną długość dozwoloną wówczas popularną przepisami Midget Ocean Racing Club – przy długości linii wodnej wynoszącej 25 stóp i 9 cali oraz szerokości 10 stóp i 2 cale. Kadłub jest bardzo pełny, aby zmaksymalizować objętość wnętrza, a konstrukcja łączy monolityczny kadłub z laminatu poliestrowo-szklanego z pokładem z rdzeniem z balsy. Konwencjonalna końcówka nadburcia ze stalowymi śrubami łączy kadłub z pokładem, a jacht wyposażony jest w finkil z sterem na skegu, chronionym z przodu przez pełny skeg. Standardowe zanurzenie wynosiło 5 stóp i 3 cale, a jako opcję oferowano wersję o małym zanurzeniu (4 stopy); w dokumentacji producenta wyporność podana jest jako 9700 funtów, a balast jako 4100 funtów, co jest wartością identyczną dla obu modeli. Niechlujne szkliwo wewnątrz zdradzało budżetowy charakter jednostki, choć sama konstrukcja kadłuba podążała za rozsądną, konwencjonalną drogą jak na tamte czasy. (1)
Ożaglowanie i prowadzenie
Hunter 30 jest ożaglowany jako slup topowy z podawaną powierzchnią żagli wynoszącą 453 stopy kwadratowe, a koło sterowe było standardem przy stanowisku sterowym. Kokpit w kształcie litery T stał się standardem od modeli z 1980 roku, co poprawiło przestrzeń użytkową na rufie. Przy stosunku wyporności do długości (D/L) bliskim 254 oraz stosunku balastu do wyporności nieco powyżej 42%, kadłub o wadze 9700 funtów ma ocenę PHRF wynoszącą 186 we flocie Nowej Anglii, co magazyn Practical Sailor uznał za bardzo korzystną dla jachtu tego typu. Prędkość kadłubowa wynosi 6,8 węzła. Wczesne pokłady nie posiadały wbudowanego antypoślizgu; zamiast tego malowano na nie antypoślizgową masę, co świadczy raczej o oszczędnościach produkcyjnych niż o jakichkolwiek kompromisach konstrukcyjnych. (1)
Wnętrze i napęd
Pod pokładem laminatowa podłoga i zabudowa wyglądają na przestarzałe nawet jak na lata 70. i 80., jednak pełny kadłub zapewniał właścicielom prawdziwą przestrzeń mieszkalną jak na jacht o długości 30 stóp. Jacht mógł pomieścić 12 galonów paliwa i 33 galony wody, a napęd zmieniał się w trakcie lat produkcji: przez pierwsze cztery lata standardem był silnik wysokoprężny Yanmar o mocy 12 KM, po czym standardem stał się Yanmar o mocy 15 KM, a później pojawił się silnik kotwiczny Yanmar o mocy 18 KM. Od 1978 roku na pokładzie dziobowym zainstalowano samowystarczalną studnię kotwiczną o wielkości wystarczającej do przechowania ponad 400 stóp liny kotwicznej – co było praktycznym dodatkiem turystycznym. (1)
Znane problemy
Hunter 30 ma kilka wrodzonych wad, ale żadna z nich nie jest nie do naprawienia. Nakładany farbą antypoślizgowy agregat na wczesnych pokładach to jeden z takich elementów – zużywa się i może pozostawić gładką laminatową powierzchnię pod spodem, zamiast zapewnić integralną przyczepność charakterystyczną dla formowanego wzoru. Szorstki laminat wewnętrzny ma charakter czysto kosmetyczny, a nie stanowi problemu konstrukcyjnego; z kolei laminowane zabudowy po prostu wcześnie uległy starciu. Bardziej istotna kwestia dla właścicieli pojawiła się w przypadku wariantu Quest 30: szereg tych jednostek sprzedawano jako niemal gotowe do żeglugi zestawy z pustym kadłubem, gdzie kupujący samodzielnie wykańczał wnętrze i montował osprzęt. Te jachty mają sukces lub porażkę w głównym stopniu dzięki jakości amatorskiego wykończenia, a nie fabrycznemu kadłubowi. (1)
Historia posiadania i serwisu
Mimo budżetowej konstrukcji, projekt ten zyskał wielkie uznanie. Hunter 30 jednego z właścicieli przeszedł na własność drugiej generacji, inny żeglował po Karaibach w obie strony, a trzeci służył jako niedrogi dom, podczas gdy jego właściciel zdobywał stopień doktora. Dziewięcioletni okres produkcji i czterocyfrowa liczba wyprodukowanych egzemplarzy oznaczają, że części, żagle i wiedza nie są trudne do znalezienia, a konserwatywny układ wnętrza autorstwa Cherubiniego nie wymaga od opiekuna specjalistycznych umiejętności. (2)
Werdykt
Hunter 30 to pragmatyczny jacht do żeglugi przybrzeżnej, który w trudnych czasach gospodarczych poświęcił precyzję wykończenia na rzecz przestrzeni i przystępności cenowej. Jego pełny kadłub, konwencjonalna zabudowa wnętrza i dobrze wspierany takielunek czynią go łatwo dostępnym wejściem w posiadanie jachtu kilowego, pod warunkiem, że kupujący rozróżnia fabryczne egzemplarze od tych budowanych z zestawów.
Zalety
- Konserwatywny, klasyczny projekt Cherubini z ponad 1000 wyprodukowanymi egzemplarzami
- Pełny kadłub i szerokość 10 stóp i 2 cale maksymalizują przestrzeń wnętrza jak na tę długość
- Ster chroniony na skegu oraz przebity na śruby kołnierz kadłuba i pokładu
- Duży studnia kotwiczna i standardowe koło sterowe od 1978 roku
Wady
- Niedbałe szkliwo wewnętrzne i przestarzała laminowana zabudowa wnętrza
- Naklejany antypoślizg na wczesnych pokładach zamiast formowanego wzoru
- Wersje w formie zestawów budowlanych Quest 30 zależą od jakości wykończenia przez amatora
