Kile boczne i płetwy boczne

Kile boczne, w starszym brytyjskim nazewnictwie często nazywane bilge keels, są łatwe do niesłusznego ocenienia, jeśli żegluje się głównie po głębokowodnych marinach. Na odpowiednich akwenach nie ma w nich jednak nic dziwnego. Stanowią praktyczną odpowiedź na pływy, osuszające się miejsca postojowe, płytkie porty oraz potrzebę stania w pionie, gdy odpływa woda.

Stary stereotyp mówi, że jachty z kilami bocznymi są wolne, kanciaste i pełne kompromisów. Niektóre rzeczywiście takie są. Nowoczesne konstrukcje z dwoma kilami potrafią być jednak znacznie lepsze. Zadaniem kupującego jest oddzielenie korzyści płynących z dostępu do akwenów pływowych od właściwości nautycznych i stanu technicznego konkretnego jachtu.

Do czego służą kile boczne

Jacht z kilami bocznymi posiada dwa mniejsze kile, po jednym z każdej strony osi symetrii kadłuba, zamiast jednego kila centralnego. Gdy opada przypływ, jacht może bezpiecznie osiąść na obu kilach oraz często na płetwie sterowej lub małej stopie ochronnej, pozostając w pionie bez użycia podpór bocznych.

Ta jedna cecha całkowicie zmienia charakter eksploatacji jachtu na obszarach pływowych. Pozwala na korzystanie z tanich, osuszających się miejsc postojowych. Może ułatwić prace konserwacyjne. Pozwala także na eksplorację zatoczek, przystani i estuariów, gdzie żeglarze na jachtach z głębokimi finkilami liczą każdy centymetr.

Kile boczne mają największy sens tam, gdzie dno jest miękkie, skok pływu jest znaczny, a lokalna infrastruktura jest przystosowana do jachtów osiadających na dnie.

Kompromisy nautyczne

Kile boczne mają zazwyczaj większą powierzchnię zmoczoną niż jeden wydajny finkil. Starsze, pionowe kile boczne stawiały duży opór i słabo sprawdzały się przy żegludze pod wiatr. Nowsze konstrukcje mają kile nachylone na zewnątrz i ukształtowane jako asymetryczne płaty nośne, dzięki czemu kil zawietrzny działa skuteczniej, gdy jacht się przechyla.

Mimo to istnieją pewne kompromisy:

Kluczem są oczekiwania. Rodzinny jacht turystyczny z kilami bocznymi może być genialnym wyborem na Kanale Bristolskim lub w niektórych częściach Europy Północnej. Ten sam jacht może wydawać się zbędny w głębokiej marinie na jeziorze Michigan.

Kwestie inspekcji technicznej

Kile boczne rozkładają ciężar osiadania na dwie płetwy, ale oznaczają również konieczność skontrolowania dwóch mocowań kilu. Jachty, które regularnie osiadają na dnie, mogą doświadczać powtarzających się obciążeń podczas osiadania, unoszenia się na wodzie, a czasami nierównego kontaktu z gruntem.

Inspekcja powinna skupić się na:

• Pęknięciach na połączeniu każdego kilu z kadłubem
• Strukturze wewnętrznej kadłuba nad każdym kilu
• Symetrii kilów po wyciągnięciu jachtu z wody
• Śladach gwałtownego osiadania na skale lub pochyłym dnie
• Rdzy i korozji na kilach żeliwnych
• Prześwicie steru i skegu, gdy jacht stoi osuszony na dnie

Jeśli jacht spędził lata na osuszającym się miejscu postojowym, nie jest to automatycznie złym znakiem. To dowód, że konstrukcja była używana zgodnie z przeznaczeniem. Jednak struktura kadłuba powinna wyglądać na utrzymywaną przez kogoś, kto rozumiał te obciążenia.

Kiedy kile boczne mają sens

Wybierz kile boczne, gdy osiadanie w pionie nie jest jedynie rzadko używaną ciekawostką, ale normalnym elementem lokalnego żeglowania. Są one również atrakcyjne, jeśli cenisz sobie małe zanurzenie, a nie chcesz mieć do czynienia z ruchomymi częściami miecza obrotowego lub kila podnoszonego.

Zachowaj ostrożność, jeśli Twoim głównym priorytetem są maksymalne osiągi, regaty głębokowodne lub oceaniczna żegluga turystyczna na jachcie, w którym kile boczne wyglądają na zaprojektowane jako dodatek na siłę. Jachty z kilami bocznymi potrafią pokonywać oceany, ale nie oznacza to, że każdy taki jacht nadaje się do żeglugi oceanicznej.