Projekt i konstrukcja
Zarówno kadłub, jak i pokład są wykonane z ręcznie układanego laminatu poliestrowo-szklanego – to proste podejście konstrukcyjne, które pozwala zachować strukturę łatwą w naprawie. Stocznia Schöchl oferowała Manta 19 z różnymi opcjami kilu, w tym z finkilem i kilem z mieczem szybrowym, z których każdy był wykonany z żeliwa. Wersja z finkilem ma zanurzenie od około 2,95 do 3,25 stopy w zależności od obciążenia, podczas gdy wariant z mieczem szybrowym wynosi około 1,61 do 1,91 stopy, co pozwala jachtowi wpływać na płytkie marin, do których głębsi konkurenci nie mają dostępu. Stosunek długości do szerokości wynosi 2,73, a stosunek balastu do wyporności 34%, co opisuje wąski kadłub o umiarkowanym balastowaniu, a powierzchnia zmoczona wynosi około 118 stóp kwadratowych. (1)
Ożaglowanie i prowadzenie
Manta 19 była dostarczana z więcej niż jedną opcją ożaglowania, w tym z takielunkiem topowym oraz alternatywnym ożaglowaniem topowym. Dane z tamtego okresu pokazują, że konstrukcja ta niesie więcej żagli niż 96% wszystkich podobnych jachtów żaglowych, co oznacza, że jest znacznie przeciążona liniami w stosunku do swojej długości. Przy standardowym żaglu referencyjnym ISO 8666 stosunek powierzchni żagli do wyporności wynosi 18,1, a przy 135-procentowej genui wzrasta do 21,9 – wskaźniki te plasują jacht mocno w kategorii lekkich jachtów regatowych o stosunku wyporności do długości (D/L) wynoszącym 149. Do manewrów portowych zazwyczaj używa się małego silnika zaburtowego o mocy od 1 do 2 KM, co odpowiada ciągowi od 30 do 36 funtów (ok. 13,5–16 kg) w przypadku napędu elektrycznego. Wskaźnik wywrotności wynosi 2,37 – wartość ta wykluczałaby go z udziału w regatach oceanicznych, a teoretyczna prędkość kadłubowa wynosi 5,4 węzła. (1)
Warunki mieszkalne
Pod pokładem Manta 19 oferuje jedną kabinę z czterema miejscami do spania i kambuz wykończony mahoniem, podobnie jak wiele jachtów z tamtej epoki. Wysokość w kabinie jest poniżej średniej dla tej klasy, co było ograniczeniem wynikającym z kompaktowego profilu pokładu, a nie z jakichkolwiek późniejszych modyfikacji. Certyfikat CE obejmuje eksploatację w klasie C z maksymalnie czterema osobami na pokładzie, co dostosowuje układ wnętrza do przeznaczenia do żeglugi przybrzeżnej i śródlądowej.
Profil osiągów
Wskaźnik komfortu wynosi 10,5, a współczynnik zanurzenia (immersion rate) to około 390 funtów na cal, dzięki czemu kadłub wyraźnie osiada pod obciążeniem, ale pozostaje łatwy w prowadzeniu. Zbyt duży plan ożaglowania i stosunek wyporności do długości typowy dla lekkich jachtów regatowych sugerują jednostkę, która dobrze przyspiesza przy wietrze, ale wymaga dyscypliny przy refowaniu, gdy tylko postawiony zostanie genua.
Uwagi dotyczące własności
Produkcja trwała od wczesnych lat siedemdziesiątych według projektu Miglitscha, a ponieważ konstrukcja ta była budowana również w innych stoczniach, właściciele powinni potwierdzić oryginalnego budowniczego przy ocenie konkretnego kadłuba. Ręcznie układany laminat i żeliwne kile są łatwe do skontrolowania podczas inspekcji, a umiarkowane wymagania dotyczące silnika zaburtowego utrzymują koszty napędu na niskim poziomie.
Werdykt
Manta 19 to kompaktowy, solidnie wyposażony w olinowanie austriacki jacht turystyczny z dużą możliwością konfiguracji kilu i takielunku, zbudowany w dużych seriach i przystosowany do wód osłoniętych oraz płytkich. Jego małe rozmiary i niska wysokość w kabinie ograniczają atrakcyjność dla osób mieszkających na pokładzie, ale bogata gama opcji fabrycznych sprawia, że dokładna inspekcja przed zakupem jest w pełni uzasadniona.
Zalety
- Wielokrotne opcje kilu i takielunku, w tym płytki miecz szybrowy
- Ręcznie układana konstrukcja z laminatu przez różnych budowniczych
- Certyfikacja klasy C dla czterech osób, możliwość manewrów na małym silniku zaburtowym
Wady
- Przeciętna wysokość w kabinie pod pokładem
- Wskaźnik wywrotności na poziomie 2,37 wyklucza regaty oceaniczne
- Zbyt mocno ożaglowany jak na swoją długość, wymaga uważnego trymowania żagli
