Założenia projektowe
NW 7 został pomyślany jako dynamiczny jacht do żeglugi przybrzeżnej i jednodniowej dla rodzin lub par, które nie uznają kompromisów w kwestii nautyki. W czasach, gdy wiele łodzi kabinowych przedkładało przestrzeń we wnętrzu nad właściwości nautyczne – co skutkowało ciężkimi i powolnymi kadłubami o wysokiej wolnej burcie – Scott Kaufman zaprojektował jacht o smukłych liniach kadłuba, wąskim wejściu dziobu i mocnym takielunku. Model ten miał bezpośrednio konkurować z popularnymi jachtami turystycznymi, takimi jak Catalina 22, O'Day 22 czy San Juan 21, ale z wyraźnym naciskiem na prędkość i reaktywność. (1)
Konstrukcja opiera się na monolitycznym kadłubie z laminatu poliestrowo-szklanego oraz pokładzie z przekładką balsa (balsa-core), co pozwoliło zmniejszyć masę w górnych partiach jachtu. Mimo sportowych linii, układ pokładu pozostaje przejrzysty i łatwo dostępny, dzięki czemu jacht jest przyjazny dla jednoosobowej lub nielicznej załogi. Kabina jest minimalistyczna, co wynika z kompaktowych rozmiarów jednostki. Oferuje klasyczny dla tej klasy układ: przytulną koję V w części dziobowej, dwie proste koje-kanapy w mesie, prosty, wysuwany kambuz oraz miejsce na toaletę turystyczną ukrytą pod koją dziobową. Zabudowa wnętrza była schludna, lecz prosta – zastosowano praktyczne wkładki laminatowe wykończone elementami z teku, aby jacht pozostał lekki, łatwy w czyszczeniu i przystępny cenowo. (1)
Wersje i konfiguracje
Choć wolumen produkcji pozostał niewielki – szacuje się, że przed zamknięciem stoczni North Wind Yachts powstało niespełna 100 egzemplarzy – historię tego modelu definiują konkretne rozwiązania konstrukcyjne. Główną cechą projektu jest wąski, głęboki kil obrotowy (swing keel) połączony ze sterem zamontowanym na pawęży. Przy całkowicie opuszczonym kilu jacht ma aż 1,52 m (5,00 stóp) zanurzenia, co zapewnia doskonałą sprawność hydrodynamiczną, świetną zdolność ostrzenia pod wiatr oraz dużą siłę nośną. Po całkowitym podniesieniu kilu zanurzenie zmniejsza się do zaledwie 25 cm (0,83 stopy), co pozwala na dobicie bezpośrednio do piaszczystej plaży lub łatwe wprowadzenie jachtu na standardową przyczepę jednoosiową. (1)
Kluczową opcją wyposażenia w zachowanych egzemplarzach jest fabryczny podnoszony dach kabiny (pop-top). Ponieważ standardowa nadbudówka zapewnia mniej niż 1,80 m wysokości wnętrza, opcjonalny pop-top był niezwykle pożądanym dodatkiem. Po podniesieniu na kotwicy, ta część laminowanego dachu unosi się na wspornikach ze stali nierdzewnej i może zostać osłonięta brezentowym namiotem. Błyskawicznie zmienia to niską kabinę w jasną, dobrze wentylowaną mesę z wysokością stojącą dla załogantów o wzroście do 1,80 m. (1)
Właściwości nautyczne i prowadzenie
Na wodzie NW 7 zachowuje się bardziej jak zwinny jacht regatowy niż ociężały jacht turystyczny. Jego charakterystykę określa niezwykle mocny plan żagli, dający stosunek powierzchni żagli do wyporności (SA/D) na poziomie 26,93. Plasuje to jednostkę zdecydowanie w kategorii łodzi o wysokich osiągach jak na swój rozmiar, pozwalając na żeglugę przy najsłabszych podmuchach wiatru, gdy inne ciężkie jachty turystyczne muszą już uruchamiać silniki zaburtowe. Ta moc wymaga jednak uwagi: przy stosunku balastu do wyporności (B/D) wynoszącym 19,05% NW 7 ma stosunkowo lekki balast (około 180 kg w kilu obrotowym). Sprawia to, że jacht jest dość miękki na żaglach, co wymaga od załogi aktywnej pracy na wózku szotów grota i wczesnego refowania grota, gdy wiatr przekracza 10–12 węzłów. (1)
Przy wyporności wynoszącej zaledwie 952 kg (2100 funtów) i wskaźniku komfortu na poziomie 9,94, jacht szybko i żywo reaguje na fale, co jest typowe dla lekkich jednostek mieczowych i balastowo-mieczowych przewożonych na przyczepach. Wskaźnik wywrotności (capsize screening ratio) wynosi 2,50, co plasuje go wysoko powyżej oceanicznej granicy bezpieczeństwa (wynoszącej 2,0). Podkreśla to, że NW 7 jest przeznaczony wyłącznie na wody śródlądowe, jeziora i osłonięte wody przybrzeżne, a nie do żeglugi oceanicznej. Pod żaglami ster na pawęży zapewnia natychmiastowe, wręcz mieczowe wyczucie, pozwalając sternikowi reagować na każdy szkwał. Jacht dobrze trzyma kurs, ale najlepiej spisuje się w baksztagu, gdzie przy odpowiednich warunkach jego lekki kadłub potrafi łatwo przekroczyć teoretyczną prędkość kadłubową. (1)
Typowe usterki i diagnostyka
Biorąc pod uwagę wiek floty oraz specyfikę budowy jachtów turystycznych z lat 70., potencjalni nabywcy powinni skupić się podczas inspekcji na kilku kluczowych obszarach konstrukcyjnych.
- Sworzeń i mechanizm podnoszenia kilu obrotowego: Żeliwny kil obrotowy wisi na sworzniu i jest podnoszony za pomocą stalowej liny połączonej z ręczną windą. Po dziesięcioleciach otwór sworznia może się wyrobić, co powoduje stukanie lub wibracje kilu podczas żeglugi. Lina fałowa, winda oraz bloczki zwrotne są podatne na korozję i muszą być sprawdzane pod kątem pękania splotów, aby zapobiec niekontrolowanemu opadnięciu kilu.
- Zgnilizna rdzenia pokładu i dachu kabiny: Pokład posiada rdzeń z balsy zapewniający sztywność. Wszelkie nieszczelne okucia pokładowe, stójki relingu czy podwięzie wantowe mogą umożliwiać wodzie wnikanie w laminat, prowadząc do powstawania miękkich miejsc, delaminacji rdzenia i utraty sztywności konstrukcji. Dach kabiny wokół suwklapy zejściówki oraz uszczelnienie dachu pop-top to również miejsca, gdzie często gromadzi się woda.
- Naprężenia pawęży i uchwytu silnika: Zaprojektowana do przenoszenia małego silnika zaburtowego (zazwyczaj od 4 do 8 KM) pawęż podlega dużym obciążeniom i wibracjom. Pęknięcia naprężeniowe wokół śrub mocujących wspornik silnika są powszechne i często wskazują na zbyt małe podkładki wzmacniające lub zgniły rdzeń ze sklejki wewnątrz pawęży.
- Nieszczelności skrzyni kilowej: Laminowana skrzynia mieszcząca kil obrotowy jest narażona na duże obciążenia przy wejściu na mieliznę. Silne uderzenia o dno mogą spowodować pęknięcia laminatu w przedniej lub tylnej części skrzyni, co prowadzi do uporczywych, trudnych do zlokalizowania przecieków pod podłogą kabiny. (1)
Werdykt
NW 7 to rzadki, niedoceniany klasyk dla entuzjastów żeglarstwa, którzy szukają jachtu łatwego w transporcie, ale oferującego prawdziwą radość z pływania. Choć brakuje mu przestrzeni wnętrza znanej z bardziej pękatych i popularnych konstrukcji tamtej epoki, jego eleganckie linie autorstwa Scotta Kaufmana, imponujące osiągi w słabym wietrze i łatwość transportu czynią go niezwykle satysfakcjonującym małym jachtem dla tych, którzy przedkładają czystą przyjemność z żeglowania nad luksusy w porcie. (1)
Zalety
- Wyjątkowe właściwości nautyczne i responsywność w słabym wietrze.
- Małe zanurzenie przy podniesionym kilu ułatwia transport i slipowanie.
- Atrakcyjna linia kadłuba zaprojektowana przez renomowanego projektanta.
- Opcjonalny podnoszony dach (pop-top) zapewnia doskonałą wysokość stojącą na kotwicy. (1)
Wady
- Model niezwykle rzadki, co oznacza ograniczony dostęp do części zamiennych i brak aktywnego stowarzyszenia właścicieli.
- Bardzo miękki na żaglach przy silniejszym wietrze, wymaga wczesnego refowania i aktywnego trymu.
- Minimalistyczne wnętrze jest zbyt ciasne dla więcej niż dwóch dorosłych osób na dłuższe rejsy.
- Obsługa kilu obrotowego i potencjalne zużycie sworznia wymagają regularnych przeglądów. (1)
